Cytaty o sercu

strona 7

„Każdy człowiek ma znaleźć własne przeznaczenie
Po prostu idź za sercem i pozwól, niech tak będzie
Wierzę w Boga, nieśmiertelność”

„O Boże nasz! o Matko z Jasnej Góry!
Wysłuchaj nas! niech korna łza i żal
Przebłaga Cię, niewoli zerwij sznury,
Hej, baczność! cel i w łeb lub serce pal.”

„Chyba jedyne, co wiedziałam na pewno, to fakt, że nie mogę jeszcze raz pozwolić się zniszczyć. Zbyt mało ze mnie zostało – moje serce było już niemal puste.”

„Często jest mi przykro, bo ludzie wylewają żółć. Widać frustrację. Zanim uświadomię sobie, jakie podłoże mają te nieprzyjemne komentarze, mija kilka chwil. Gdy za bardzo boli mnie serce, wyłączam komputer. Dlatego najmilej wspominam wyjazdy z teatrem. Na tydzień zapominam o laptopie i telefonie. Jestem wolna.”

„Nie chcę cierpieć więcej, wiesz, więcej łez nie chcę,
serce też, bierzcie i jedzcie je,
to tylko chwile rozdrapane przez dreszcze.”

„Kiedy Twoja miłość jest już przyjęta i otwierają się przed Tobą ramiona, wówczas proś Boga, niech zachowa tę miłość od zepsucia, martwię się o serca po brzegi szczęściem wypełnione.”

„Trudno jest mi powiedzieć, który film jest dla mnie najważniejszy. Bo w każdym filmie zostawiłem kawałek serca… To tak, jak pytać ojca, które dziecko kocha najbardziej. Z każdym filmem łączy się inny okres życia, inny stan ducha…”

„Wszystkie instrumenty
nie wyrażą tego,
co w sercu zamknięte:
i flet jest kaleką
i organ i arfa,
śpiewają nietęgo (…).”

„Moje serce zmienia swój kształt,
już większe jest niż ja,
od nagłych wzruszeń pęka już,
pomóc nie mogę mu.”

„Są na świecie natury ludzkie, od wszelkiej studni głębsze, w które, gdy raz kwiat ukochania wpadnie, już go żadne fale precz nie wyrzucą, i żadne żale głośno wymówioną skargą nie splamią. Serce nóż zatopiony w sobie czuć może, ale usta nie otworzą się dla wydania słowa oskarżenia, bo nad wszystkie bóle większy żal zdejmuje nad tym, na kogo paść ma to słowo. Choćby im od tego oskarżenia włos nie spadł z głowy, oni go nie wymówią; choćby im ono wysunęło z tego serca połowę tego noża, który w niem zatopiony, oni go nie wymówią i jeszcze wszelkiemi sposoby, choćby kłamstwem, z ust innych wyjmować je będą. Jakto! tę pierś oskarżać, u której głowa nasza prześniła swój złoty sen życia? Tej duszy złorzeczyć, dla której z ognia, z wody, przez drogi kamieniste, przez czyściec gorejący pragnęlibyśmy dostać i przynieść wszystkie błogosławieństwa! Na te dni i godziny wyrzekać, w których nam drzewa śpiewały, ptaki gadały, ze wszystkich zdrojów życia wody słodkie i gorące biły! Wszystko to mogło być snem, złudzeniem, marą rozwiewną, lotną błyskawicą, po której same ciemności zostały, ale winy w tem niczyjej niema, a jeśli jest czyja, to nasza raczej, stokroć raczej nasza, lecz nie tej istoty, której oskarżyć za żadną cenę przed nikim w świecie usta nasze nie chcą i nie mogą.”

„Czy można oddać Bogu pół serca, czwartą część duszy, jedną setną swojego czasu?”

„Jak dzień pogodny działa rozweselająco na człowieka, tak miło działa wesoło uśmiechnięte oblicze – prędzej otwiera się nasze serce i budzi zaufanie do człowieka wesołego niż do ponurego tetryka.”

„Ból zadawany tym, których kochamy, jest jak bumerang – wraca i wbija się w nasze serce.”

„Uwielbiam serca. Symbolizują życie, miłość i człowieczeństwo.”

„Odchodzą w chwale starzy weterani,
Szeregi za szeregiem, groby za grobami,
Zostawiają po sobie skrwawione sztandary -
Pamięci Narodowa, pomódl się za nami.
Przemijają, a trwają, odchodzą, a żyją,
Szeregi za szeregiem, groby za grobami,
W ucichłych sercach wciąż płonie miłość -
Armio Krajowa, pomódl się za nami.”

„Piekło na człowieka
W jego sercu czeka.”

„Serce ma swoją pamięć.”

„Przepalaj słowem serca ludzi.”

„Myślę, że największą iluzją Polaków jest to, że myślą o sobie, że są ludźmi wierzącymi. Nie dociera do nas, że wiara to przede wszystkim praca nad sobą. Tak popularne w Polsce zamiatanie śmieci pod dywan, nasze „czego oko nie widzi, tego sercu nie żal”. To jest hipokryzja i śmierć wiary. Nie ma innej drogi do Boga niż przez poznanie siebie. Nie ma też wiary w Boga bez wiary w siebie i ludzi.”

„Wszystko tak, jak miała,
Kasia mi oddała:
Dwie ręce śnieżyste,
Dwie piersi parzyste,
Buzię, dwoje oczy,
Włos pięknej warkoczy.
Oddała mi skoro
Wszystkiego ośmioro.
„Duszo serca mego,
Daj co dziewiątego!”
Kasia usłuchała
I… w gębę mi dała.”

„Obama ma do pokonania wiele przeszkód, ale z pewnością zacznie je pokonywać. Nie mam pewności, czy zdoła dokonać wielkich zmian, ale nastrój jest nieporównywalnie lepszy. Prawdziwie, głębokie przeobrażenia wymagają wiele czasu. Wydaje mi się, że Obama na serce we właściwym miejscu. I mam nadzieję, że ono tam pozostanie, bo prezydent ma zalety, od jakich większość polityków już dawno nas odzwyczaiła. Chciałabym, żeby sobie poradził, pamiętajmy jednak, że polityka to brudny interes…”

„Jezusa słodkie wspomnienie daje sercu pocieszenie, lecz nad miód i wszystko słodsza Jego obecność najdroższa.”

„Jałmużna: budzik dobra w sercu.”

„Na przekór naszemu dążeniu do rozsądku nieszczęsne serce ludzkie pozostanie we władzy szaleństwa.”

„Nawet pozbawiony pamięci, możesz iść za głosem serca. Serce kieruje się własnymi prawami. To właśnie twoja osobowość.”

„Przyroda, która mędrca do podziwu wznosi, młodego jak wino podnieca, marzyciela duszę rozkoszą poi, artystę zachwytem napełnia, dla tego pogańsko niewiernego umysłu, dla tej duszy zbuntowanej i szyderskiej, dla tego serca pustego nie miała uroku; była zamkniętą księgą.”

„Dlaczego ludzie gromadzą się, kiedy ktoś umrze? Dlaczego uważają, że tak właśnie powinni? Ponieważ duch ludzki w głębi serca wie, że wszystkie życia splecione są ze sobą. Śmierć, zabierając kogoś, jednocześnie oszczędza kogoś innego, i w tej niewielkiej przestrzeni między byciem zabranym a byciem oszczędzonym życia się wymieniają.”

„W całkowitej wolności chciałem złożyć śluby i uczyniłem to z wielką radością mojego serca. Od tego dnia cieszę się, żyjąc w zgromadzeniu, wielkim pokojem ducha i dziękuję Panu za to, że pozwolił mi poznać Towarzystwo Salezjańskie i powołał mnie do niego.”

„Najbliższa mojemu sercu rola to Solange w filmie Jerzego Antczaka i Jadwigi Barańskiej. To oni byli moimi pierwszymi nauczycielami filmowymi. Skończyłam szkołę teatralną i większość pojęć używanych przy kręceniu filmu była mi całkowicie obca. Gdy weszłam na plan, nie wiedziałam, która kamera mnie filmuje, gdzie mam patrzeć. Nie wiedziałam, że są duble, że gra się „na strony”. Wszystko grałam na „stówę”, czy byłam w kadrze, czy nie. Dopiero wspaniały operator, Edward Kłosiński, uczył mnie krok po kroku tego elementarza. Był bardzo cierpliwy i przesympatyczny. Nigdy nie zapomnę mojego pierwszego dnia na planie. Otwock, muzeum, kręciliśmy paryskie mieszkanie Chopina. Dostałam stylowe buciki z cielęcej skórki, uszyte specjalnie dla mnie. W muzeum parkiety wypucowane, ja energicznie wkraczam na plan i… Leżę! Ślisko jak na lodowisku! I tak kilka razy – kamera poszła, akcja, a ja leżę! To był mój wjazd do polskiego kina!”

„Pewne rzeczy zmieniły się na lepsze. Ale to nie cheeseburgery stanowią o rewolucji. Należy zmienić ludzkie serca…”

„Nigdy nie było jednostki mniej opłakiwanej przez współobywateli niż zmarły król. Któreż oko płakało po nim? Któreż serce wydało choćby jeden szloch?”

„Nie będzie Polak, z ojczyzny wyjęty,
Luzem rzucony pomiędzy narody,
Ale zbuduje Dom własny i święty,
Dom przypodoban do starej zagrody.
Już założone serc są fundamenty,
Węgielny kamień jedności i zgody
Pod gmach ojczystej wiary, uczuć, mowy,
Pod Nową Polskę i pod żywot nowy.”

„Dorośli chłopcy noszą w sercu ból i gniew, bo pozostawieni sam na sam z agresywną i seksualnie zaniedbaną matką stali się jej uwiedzioną ofiarą!”

„Jakże ten król nasz bogaty!..
Skarb jego, serc miliony.”

„O serce Maryi, mojej Matki Przeczystej, Twoją ofiarą być pragnę, bo Twoją będąc Jezusową jestem.”

„Niezależnie od masek, jakie przybieramy, w każdym z nas bije ludzkie serce.”

„Według Zorby, i zgadzam się z nim, nie wolno się zamykać na to, co sprawia przykrość i ból. Tylko takie życie ma sens. Zorba jest człowiekiem, któremu udaje się odnaleźć w życiu jakąś równowagę. My najczęściej uciekamy od tego, co nas dręczy Zorba odwrotnie, ma odwagę i na tyle otwarte serce, że nie boi się zmierzyć z przeciwnościami.”

„Kolejna noc bezsenna. Nie mogę już znieść takiego życia. Pojadę go odnaleźć. Tylko moje dzieci, te nieszczęsne dzieci mnie od tego powstrzymują. Noszę w sercu ogromny ciężar, tu on, a tam dzieci. Nie mogę opuścić żadnego z nich. Chce mi się płakać. Naprawdę chce mi się płakać. Na próżno się staram ze wszystkich sił, nie potrafię przestać go kochać. Nie jestem w stanie… Jak dziwną rzeczą są ludzkie uczucia. San Chunhe tak bardzo mnie kocha, a ja nawet na niego nie popatrzę. Ach, jak go kocham! O, Nieba! Wskażcie mi właściwą drogę!”

„Nędza religijna jest jednocześnie wyrazem rzeczywistej nędzy i protestem przeciw nędzy rzeczywistej. Religia jest westchnieniem uciśnionego stworzenia, sercem nieczułego świata, jest duszą bezdusznych stosunków. Religia jest opium ludu.”

„Miłość łączy serca, a przyjaźń umysły.”

„Jeszcze serce – jak zając,
uchodzący zygzakiem.
Jeszcze w duszy zostaje
zachwyt z oczarowaniem.
W porze liści spadania,
zachodzącej nad sadem,
wieje łasą słodyczą,
i ciepłoskórym Wschodem.”

„Czasami serce mi ciąży, a zadanie wydaje się być nierozwiązalnym, gdy mierzę własną ludzką niedoskonałość i nieudolność z ogromem zobowiązania i ciężarem odpowiedzialności. Jeżeli jedna generacja musi opłacić jej krótkie życie ceną najwyższą, śmiercią, odpowiedzi na pytania szukamy tedy na próżno u siebie. Znajdziemy ją tylko u Tego, w ręku którego jesteśmy bezpieczni – za życia i w obliczu śmierci. Nie wiemy nigdy, z jakimi problemami będzie konfrontowana siła i moc naszych dusz. Drogi ludzkie pogrążone są w ciemności. Lecz i ciemność nie jest bez światła. Nadzieja i wiara, które zawsze wytyczają nam szlak, zawczasu przeczuwają ponad ciemnością nadejście nowej jutrzenki. Jeśli wiemy, że to, co w nas najlepsze – dusza – jest nieśmiertelne, to wiemy również, że kiedyś się znów zobaczymy.”

„Przy dzisiejszych dekoltach zawsze wiadomo, co kobiety mają na sercu.”

„Serce miłością albo nienawiścią pałające przeciw komu, prawdy poznać nie może.”

„Jako naukowiec wiem, nie sądzę, lecz wiem, że życie człowieka zaczyna się od poczęcia. Mimo, że formalnie nie jestem religijny, wierzę z całego serca, że istnieje Bóg, który domaga się od nas ostatecznego zakończenia tragicznej, haniebnej zbrodni przeciwko ludzkości.”

„Jej [śmierci Stefana Martyki] stygmat naznaczył moje istnienie wieczną żałobą serca.”

„Buntem jest niespełnionym
Co na serce umiera
Ona tylko to daje
Co innemu zabiera”

„Dzielił mieszkańców tego świata na dwie grupy: na tych, którzy kochali, i tych, którzy nie kochali. Był to podział arystokratyczny, bo uważał, że ci, co nie mają serca do miłości (albo raczej do cierpienia z miłości), w ogóle nie żyją i z pewnością nie będą żyli po śmierci. Są rodzajem marionetek, napełniających świat śmiechem, łzami i gadaniną bez znaczenia i znikają próżno we mgle niepamięci.”

„Jak ptak bez powietrza, gąbka bez wody, tak dusza nie może żyć bez Jezusa, bez modlitwy, bez wzdłużonej, serdecznej modlitwy duszy i serca, które się całe pragnie przed Nim wylać jak balsam lub całopalenie.”

„Klęknij przed śmiercią i poddaj się śmierci
ona bez bólu zamrozi ci serce…”

„A w sercach wiary tyle, że może rozwalić budynek,
a w bani mamy siłę, której nie oskali centymetr.”

„Jeśli istnieje głos tak zwany „z piersi” i głos tak zwany „z głowy”, toż samo można by rzec o zapale. Jest pewien zapał pochodzący z głowy, pewne natchnienie z głowy, i takie znajdujemy u Horacego. (…) Kochanowski, przeciwnie, przemawia z głębi serca, ma często żar iście poetycki, ale ten żar nie może ożywić każdego utworu; często wybucha, ale i przygasa.”

„O przyjaciele! Dzieją się dzieje.
Walka za nami. Walka przed nami.
Ja chcę wam rzucić za Pireneje
serce poety: cześć i dynamit!”

„Ludzi trzeba szukać nie z latarnią, ale z sercem, bo tylko na miłość otwierają serca.”

„Bank wspomnień, jeśli ktoś chce znać moje zdanie, to nie jest serce ani głowa, to nawet nie jest dusza. To przestrzeń pomiędzy dwojgiem ludzi.”

„Kobieta żyje sercem, głową albo namiętnością.”

„Szerokie rzesze nie mogą sobie nawet wyobrazić komendanta Oświęcimia. Nigdy tego nie zrozumieją, że on także miał serce, że nie był zły (…) Moim pejczem nie biłem prawie nigdy mego konia, a jeszcze rzadziej więźniów.”

„Pozdrawiam wszystkich rewolucjonistów, którzy są przeciwni światowej hegemonii. (…) Dystans pomiędzy naszymi krajami może być duży, ale serca i myśli są bardzo blisko. Mamy wspólne myśli, mamy wspólne interesy.”

„Tamten mężczyzna mówi, że kobietom należy pomagać przy wsiadaniu do wagonu, przenosić przez błoto. (…) A mnie nikt nie pomaga wsiadać do wagonów ani nie przenosi nad kałużami, ani nie ustępuje najlepszego miejsca! A czyż nie jestem kobietą?
Popatrzcie na mnie! Popatrzcie na moje ramiona! Orałam, siałam i znosiłam zboże do spichlerzy i żaden mężczyzna nie mógł mi dorównać! A czyż nie jestem kobietą?
Mogę pracować i jeść tyle co mężczyzna – jeśli będę miała okazję – a i bat zniosę równie dobrze! A czyż nie jestem kobietą?
Urodziłam trzynaścioro dzieci i patrzyłam, jak większość została sprzedana w niewolę, a kiedy opłakiwałam je w swoim matczynym sercu, nie słyszał mnie nikt prócz Jezusa! A czyż nie jestem kobietą?”

„Jeśli z powodu głodu i nędzy nie masz nic w żołądku, to ani w głowie, ani w zmysłach, ani w sercu nie masz też materiału do moralności.”

„Wiedza bez szacunku, wykształcenie bez serca – to największy grzech przeciw duchowi.”

„Gdybym był królem, lub jaśnie wielmożnym,
Chciałbym mieć serca sług, albo poddanych:
Miłość powszechna czyni człeka możnym;
Stawia w korzyściach nieoszacowanych.
Na cóż się przyda rozkazywać trwożnym?
Czyliż nie lepiej mieć obowiązanych?
Skarby, oręże, wszystko to rzecz płocha:
To grunt, gdy sługa pana swego kocha.

Ciężka rzecz dostać poddanych życzliwych:
Zraża podległość prawo rozkazania.
Już się przebrało na sługach poczciwych,
Sama nierówność wstrętem od kochania.
Hardość w zamysłach swoich popędliwych
Sądzi na oślep, i płocho nagania.
Pan wszystkim winien, wszystkim w odpowiedzi:
Dla czegoż winien? bo najwyżej siedzi.”

„Wydawanie książek jest najtrudniejszym fachem na świecie dla tych, którzy zamierzają stać na szczycie. Jeśli ktoś chce zostać dobrym pisarzem i utrzymać się na szczycie, musi wykazać się nie lada zmysłem równowagi. Talent to za mało. Musi mieć także niezwykłą zdolność utrzymywania się w czołówce. (…) Ludzie, którzy odnieśli prawdziwy sukces, są jak wampiry, a wampiry można unicestwić tylko wtedy, gdy przebije się im serce osikowym kołkiem. Jedyną osobą potrafiącą zniszczyć silnego i utalentowanego pisarza jest on sam.”

„Oczy duszy (myśl), o ile się da – zawsze, oczy ciała – często mieć skierowane na Pana Jezusa. Serce wyrywające się do Niego ciągłymi aktami strzelistymi, wola poddająca się ustawicznie Jego woli…, czyny, cierpienia złączone z Jego czynami i cierpieniami – to niezawodne warunki życia z Nim i w Nim.”

„W szachu nie można widzieć tylko politycznego przywódcy swojego kraju. Jest on także przywódcą duchowym. Oczekuje się od niego nie tylko tego, że buduje dla swojego narodu mosty, drogi i tamy, ale musi także kierować duchem, myślami i sercem swojego ludu.”

„Dom jest tam gdzie serce, ale serce wcale nie jest w domu.”

„Śpiew musi pochodzić jednocześnie z serca i z rozumu, musi przychodzić automatycznie. Jeśli chcąc pokazać emocje, myślisz o tym, nie są one prawdziwe. Muzyka to emocje, które nigdy nie są takie same;”

„Dzisiaj dziękujemy z całego serca za życie. Prosimy, aby nie zabijano dzieci nienarodzonych, by nie było niszczone życie człowieka.”

„Czy modlitwa nie jest badaniem prawdy, wyprawą duszy w nieodkrytą nieskończoność? Nie zdarzyło się jeszcze, by człowiek modląc się sercem, niczego się przy tym nie nauczył.”

„Serce kobiety światowej jest na kształt róży, z której każdy kochanek po listku odrywa, tak, że dla męża tylko cierń pozostanie.”

„Wrażliwość ekumeniczna, to wrażliwość na nieranienie siebie nawzajem. Dlaczego metafora „zranienia” tak się dzisiaj rozpowszechniła w psychologii, w świecie mediów? Bo naprawdę jesteśmy poranieni przez rozbite rodziny, lata komunistycznego zakłamania, porozbudzane ludzkie ambicje, brak autorytetów, nienaturalne miejsca zamieszkania (blokowiska!), tempo życia, zimną konkurencję, strach o pracę, nieodpowiedzialnie brane leki. Odkryć to i mieć na tyle wrażliwości, by nie dotykać bolesnych ran, nie zadawać nowego bólu, to wielkie wyzwanie naszych czasów. Jest ono szczególnie ważne, Umiłowani, w dziele ekumenii. Wszyscy jesteśmy poranieni przez naszą przeszłość; wszyscy – zatroskani o niesienie Chrystusa do ludzkich serc wobec tak szybkich postępów konsumpcyjnej sekularyzacji czy – jak pisał Jan Paweł II – „milczącej apostazji” człowieka sytego, który żyje tak, jakby Bóg nie istniał.””

„Kiedyś widziałem Slasha na jamie z jakimś zespołem. (…) Slash miał 100 W half stack Marshalla, wpiął Gibsona i brzmiał nieziemsko. Wierzę w proste podejście, więc wszyscy młodzi gitarzyści… weźcie to sobie do serca! Dobre brzmienie pochodzi z klasycznych, prostych rozwiązań i z tego, co macie w rękach.”

„Miłość od waśni o ileż jest prostsza:
Rdza by przeżarła krwawe mieczy ostrza,
Znikłyby zbroje i zamilkły surmy,
Gdyby serc tylko nęciły nas szturmy.
Lecz głupiec trwoni życie i wnet kona,
Dążąc gdzie wieczny sen, noc nieskończona.”

„Jeśli pozbawicie wasze serca umiłowania piękna, pozbawicie się całego piękna życia.”

„O tej porze w Krakowie
mokną na deszczu kasztany.
Jeszcze jesień na Plantach,
a już w sercu zima.
Zapada mrok. Czas wracać.
Zamykają bramy.
Usypia Kraków mój niezapomniany,
Kraków, którego już nie ma.”

„Nie chcę osiągnąć nieśmiertelności przez moje dzieła, chcę ją osiągnąć, nie umierając. Nie chcę żyć w sercach moich rodaków, chcę wciąż żyć w swoim mieszkaniu.”

„Czerwień to miłość,
biel – serce czyste.
Piękne są nasze
barwy ojczyste.”

„Na zawsze i wiecznie bez końca
Idź za głosem serca, nigdy nie udawaj
Pierwsi będą ostatni, zostało powiedziane
Więc mówię”

„Nie jestem zatwardziałym urazowcem. Tyle że po każdym urazie serce jest mniej spontaniczne dla danej osoby i to jest chyba naturalne.”

„Bez słońca – bez gwiazdy! – A wy się dziwicie,
Ze żywot prowadzę tułaczy?
O bracia! – Kto serca przewidział rozbicie,
Ten nie dba – co Bóg mu przeznaczy!”

„Mam go zawsze przy sobie, na ramieniu, na tatuażu, który jest dziełem sztuki, ale mógłbym lepiej powiedzieć, że go noszę w sercu.”

„Do gotowania trzeba mieć serce, tak jak do siatkówki.”

„To, czy jesteś buddystą, czy nie, zależy od tego, czy przyjąłeś Schronienie w Trzech Doskonałych Klejnotach – Buddzie, Dharmie i Sandze – z głębi serca. Samo odmawianie buddyjskich modlitw, bawienie się modlitewnym różańcem (malą), czy okrążanie buddyjskiej świątyni lub stupy nie czyni jeszcze z Ciebie buddysty. Tego może nauczyć się nawet małpa. Praktyka Dharmy jest kwestią umysłu[ intencji, motywacji ] i ducha, a nie zewnętrznych czynności.”

„Odzyskam siły me
odnajdę na nowo się
i serce namówię by
zechciało znowu mocniej bić”

„Za wolność śpiewu pod deszczem
trzeba będzie dać wszystko
Za wolność ciasnego spojenia
z mocnym i miękkim sercem ludu
trzeba będzie dać wszystko
Za wolność jak słonecznik otwarty zwrócony twarzą
na świt fabryk rozpalonych i oświetlonych szkół
I na ziemię co pęka bruzdami i na dziecko które się budzi
trzeba będzie dać wszystko
Nie ma wyboru gdy jest do wyboru wolność
Nie ma drogi innej niż wolność
Nie ma innej ojczyzny niż wolność
Nie będzie poezji bez potężnej muzyki wolności”

„Nigdy nie pozbyłem się Krakowa z serca. Noszę w sobie atmosferę miasta, „Piwnicę pod Baranami", grono plastyków, przyjaciół. Zawsze szukam okazji, aby odwiedzić Kraków…Pomimo tego, że objechałem cały świat Kraków zostanie w moim sercu jako najbardziej przyciągające i magiczne miejsce na świecie.”

„Żyjemy i będziemy żyć nie tylko w blasku naszej przeszłości, w poezji naszych legend i sztuki, nie tylko w zmieszaniu naszej krwi z waszą i wiernym trwaniu przy ideałach amerykańskiego obywatelstwa, ale i w żywym sercu naszego narodu.”

„Nie ma przykrzejszych rozczarować niż te, kiedy radość w sercu potyka się o kamień obojętności.”

„Pozwólcie przeto, że tak jak zawsze przy bierzmowaniu biskup, i ja dzisiaj dokonam owego apostolskiego włożenia rąk na wszystkich tu zgromadzonych, na wszystkich moich rodaków.
Pragnę wam dziś przekazać tego Ducha, ogarniając sercem z najgłębszą pokorą to wielkie „bierzmowanie dziejów”, które przeżywacie.
I dlatego – zanim stąd odejdę, proszę was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu na imię Polska, raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją i miłością
– taką, jaką zaszczepia w nas Chrystus na chrzcie świętym,
– abyście nigdy nie zwątpili i nie znużyli się, i nie zniechęcili,
– abyście nie podcinali sami tych korzeni, z których wyrastamy.
Proszę was:
– abyście mieli ufność nawet wbrew każdej waszej słabości, abyście szukali zawsze duchowej mocy u tego, u którego tyle pokoleń ojców naszych i matek ją znajdowało,
– abyście od niego nigdy nie odstąpili,
– abyście nigdy nie utracili tej wolności ducha, do której on wyzwala człowieka,
– abyście nigdy nie wzgardzili tą miłością, która jest największa, która się wyraziła przez krzyż, a bez której życie ludzkie nie ma ani korzenia, ani sensu.
Proszę was o to…”

„Czuł, że nie ma takiego słońca, które zdałoby rozświetlić ciemności ogarniające jego serce.”

„Pan Bóg klęczy i się modli
Do oceanu swojej samotności
Klasztoru własnych cieni
Pojękującego serca od ciężaru miłosierdzia
Wtedy trzęsie się ziemia i wieszają skazańca
Ktoś depcze płytę Mozarta”

„Zgaśnie blask oczu twych,
Gdy wstanie dzień…
Świt za szybą przysiądzie,
Jak szary ptak…
Nie mów nic, przytul się
Wstrzymaj czas, wszystko zmień…
Zapomnienie, jak zmierzch
Niech zatopi nas znów…
Wódki mgła – wokół głów
Pełznie, jak duch…
Jaki zły, jaki pusty jest cały świat…
Nie mów nic, przytul się,
Wtóru serc dziwna moc
Wstrzyma czas, niechaj trwa
Pijana noc!”

„Można dać bardzo dużo i serce zranić, a można bardzo malutko i serce rozradować, jakby skrzydła komuś przypiąć do ramion.”

„Pomny też na wymagania i wskazówki Starego Testamentu, że miłosierdzie winno być sprawowane bez ociągania się, ale chętnie i z radością, św. Paweł pisze do Koryntian z okazji zbiórki na ubogą gminę w Jerozolimie: „Kto skąpo sieje, skąpo też żąć będzie. Każdy jak postanowił w sercu swoim, nie ze smutkiem albo z musu; ochotnego bowiem dawcę Bóg miłuje””

„Urodzony przywódca o magnetyzującej, dynamicznej osobowości, silnej woli i nieustraszonym sercu, z determinacją dążącym do celu.”

„Ci, których chciałam, nie chcieli mnie, a ci, którzy mnie wybrali, nie nadawali się do niczego. Czy to miłe iść do ślubu z mężczyzną, który ci się nie podoba? Ja, gdy ktoś nie przypadnie mi do serca, nie mogę znieść jego oddechu, a co tu dopiero mówić o życiu pod jednym dachem? Nie potrafię. Mdli mnie aż do obrzydzenia. Lepiej być osobą samotną, niż żyć w ten sposób.”

„Człowiek nie może niczego nauczyć drugiego człowieka, może mu tylko dopomóc w wyszukiwaniu prawdy we własnym sercu, jeżeli ją posiada.”

„Premiera jest najbardziej nerwowym spektaklem. Dopiero w następnym przedstawieniu, po nabraniu oddechu, po przespaniu się, kiedy emocje opadną zaczyna się prawdziwe granie. Dlatego nie zapraszam na premiery swoich najbliższych. Za szybkie bicie serca, za krótki oddech. Po dwóch, trzech spektaklach zaczynam stawiać krok w bok. Ten krok powoduje następny i następny, i wtedy tworzy się coś pełniejszego.”

„Któż może kochać i rozsądnym pozostać! Bojaźliwa jest miłość w młodzieńczym sercu.”