Edward Stachura cytaty (94 cytatów) | Cytaty sławnych ludzi

Dzieło

Siekierezada albo Zima leśnych ludzi

Edward Stachura

Siekierezada albo Zima leśnych ludzi

Edward Stachura

Fabula rasa

Edward Stachura

Edward Stachura: 94 cytaty38 Polubień

Edward Stachura słynne cytaty

„Ludzi coraz więcej, a człowieka coraz mniej.”

Edward Stachura książka Siekierezada albo Zima leśnych ludzi

Siekierezada albo Zima leśnych ludzi (1971)

„Nie zna smaku prawdziwego życia, kto przez tunel samotności się nie przeczołgał.”

Edward Stachura książka Fabula rasa

Fabula rasa (1979)

„Człowiek człowiekowi wilkiem!
Lecz ty się nie daj zwilczyć!”

Edward Stachura

Źródło: Człowiek człowiekowi, czyli dziesięć wskazań i dziesięć przeciwwskazań dla ciebie, sieroto nieboża, Zygmusiu K. w: Wiersze, poematy, piosenki, przekłady, wyd. Czytelnik, Warszawa 1982, s. 255.

„Rozdzierający
Jak tygrysa pazur
Antylopy plecy
Jest obłęd człowieczy.”

Edward Stachura

Się
Wariant: Rozdzierający jak tygrysa pazur antylopy plecy – jest smutek człowieczy.

„Można skonać pod drzwiami ludzi, którzy za ludzi się mają.”

Edward Stachura

Wszystko jest poezja. Opowieść-rzeka (1975)

„Stojąc w miejscu też można zabłądzić.”

Edward Stachura

Wszystko jest poezja. Opowieść-rzeka (1975)
Wariant: Stojąc w miejscu też można zabłądzić.

Edward Stachura Cytaty o życiu

„Wszystko jest poezją, ale pieniądz nie jest poezją. Ale też pieniądz jest niczym, sam z siebie immanentnie nie istnieje, został wymyślony, jest niczym, choć w tym świecie do tego doszło, że pieniądz jest wszystkim, wszystko można kupić, najgenialniejsze dzieła sztuki, ludzi nawet można kupić, oczywiście tych sprzedajnych, ale poezji się nie kupi.”

Edward Stachura

Źródło: Miłość czyli życie, śmierć i zmartwychwstanie Michała Kątnego zaśpiewana, wypłakana i w niebo wzięta przez edwarda stachurę

„Są też ludzie, z którymi, gdy się żyje, to nie ma żadnego życia, bo oni rozmazują życie. Rozmazują istnienie. Wszystko zostaje niemożebnie pomniejszone. M. in. dlatego, że brak im powagi, dumy, dostojności, tego straszliwego i cudownego napięcia. Humoru również.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Są takie zjawiska nazwane jak życie, śmierć, wieczność obejmująca to wszystko w dwóch słowach: cała jaskrawość, ale są zjawiska nienazwane jeszcze. Jakie? No właśnie.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Pamiętaj chłopcze, zapisz to sobie mocno w pamięci, scyzorykiem narysuj to sobie na dłoni i zamknij pięść mocno, ściśnij mocno, mocno pięść i nigdy jej nie otwieraj i pamiętaj to, co tam wyryłeś: ten świat nie jest wart ciebie. Nie jest wart tego, żebyś przezeń miał odebrać sobie życie. Twoje życie.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Życie to jest teatr, mówisz ciągle, opowiadasz;
Maski coraz inne, coraz mylne się nakłada;
Wszystko to zabawa, wszystko to jest jedna gra
Przy otwartych i zamkniętych drzwiach.
To jest gra!”

Edward Stachura

Źródło: Życie to nie teatr w: Wiersze, poematy, piosenki, przekłady, wyd. Czytelnik, Warszawa 1982, s. 209.

„Naprawdę i niezależnie od innych rzeczy, cóż to za niesamowita, cudowna przygoda – to życie, moje życie.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 2

Edward Stachura Cytaty o czasie

„Czas postawić kropkę nad ipsylonem.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Wódka, jak mówi Edmund Szerucki, to jest człowiek, z którym można porozmawiać. Od czasu do czasu.”

Edward Stachura

Wszystko jest poezja. Opowieść-rzeka (1975)

„Ty się nie przejmuj tym szpitalem. To jest taki smutny szpital. Tu wszyscy wiedzą, że muszą umrzeć, i nic nie robią, tylko bez przerwy umierają. Ja tu nie mam z kim gadać… A z kim teraz gadasz? Masz z kim gadać? Ja tu, wśród tak zwanych żywych, muszę się ciężko naszukać, żeby znaleźć kogoś do gadania. Bo też bardzo dokładnie jesteśmy rozproszeni. I nawet kiedy tych dwóch jest w tym samym miejscu, w tym samym czasie – też mogą się minąć.”

Edward Stachura

Wszystko jest poezja. Opowieść-rzeka (1975)

„Odkrycie jednego z najbardziej przekonywających dowodów na płynięcie czasu: to, że miłość między dwoma ludźmi gaśnie.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Urodziłem się 18 sierpnia 1937 r. w Pont-de-Cheruy (dep. Isere) we Francji. Dzieciństwo miałem spokojne i piękne. Kiedy miałem 7 lat, śniło mi się, że posiadam zdolność lotu. W tym czasie zacząłem uczęszczać do francuskiej szkoły elementarnej i sny zaczęły się zmieniać jak nowe obrazy w fotoplastykonie. Drugą wojnę światową pamiętam tylko ze smaku czekolady, którą obdarowywali nas Amerykanie. Pamiętam jeszcze pająka na suficie naszej piwnicy, w której musieliśmy się ukrywać przez dwa tygodnie. Kiedy miałem 11 lat, rodzice doszli do wniosku, że należy opuścić słodką Francję i powrócić do jeszcze słodszej Polski. Nie rozumiałem jeszcze wtedy słowa: nostalgia. Teraz dopiero rozumiem, ileż smutku się w nim zawiera. Z opowiadań i książek słyszałem dużo o wilkach grasujących w Polsce. Nie widziałem nigdzie wilków, ale nie mogłem się spodziewać, że tak małe będzie moje rozczarowanie. Osiedliliśmy się w ponurym miasteczku, w Aleksandrowie Kuj. Było to kiedyś graniczne miasteczko i słynęło szeroko z przemytu. Tutaj skończyłem szkołę podstawową. Ponieważ wykazywałem wysokie zdolności, oddano mnie do gimnazjum w Ciechocinku, żeby zrobić ze mnie „inżyniera” lub „doktora”. Po trzech latach przeniosłem się do liceum ogólnokształcącego w Gdyni, które ukończyłem i gdzie do tej pory otoczony jestem legendą, jak wyczytałem w tamtejszej szkolnej gazetce. Jeden rok, tzn. 1956, włóczyłem się po Polsce napotykając wszędzie ślady wilków, a nigdy ich samych. Potem zacząłem studiować filologię francuską na KUL-u, gdzie doskonała dobroć kilku osób wzruszyła mnie do głębi. Studia przerwałem przede wszystkim z własnej winy, a może z winy wierności tradycjom moich wielkich „ancetres”.”

Edward Stachura

Źródło: życiorys Edwarda Stachury, złożony przez niego w sekretariacie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (jak podaje przypis w piątym tomie Poezji i prozy pod red. Krzysztofa Rutkowskiego)

„Czas umarł na czas. Ja umarło na ja. Nie ma ja. Się jest. Się jest się. Się jest duch. Się jest nikt.”

Edward Stachura

ostatnie zdania zbioru opowiadań.
Się
Źródło: Się (1977), Się, s. 197.

Edward Stachura: Na czasie cytaty

„Niech nie nadejdzie dzień, gdy przejdziemy ulicą, jeden mimo drugiego, nie spojrzawszy na siebie, ocierając się łokciami jak dwaj spieszni przechodnie.”

Edward Stachura

Wszystko jest poezja. Opowieść-rzeka (1975)

„Jak powiedział pewien milicjant – smutek jest jak pochód – przemija.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Patrzyła w okno, a ja patrzyłem na nią, na jej profil i myślałem: sercem nie mógłbym, bo serce miałem kiedyś jedno i mi się potrzaskało straszliwie i doszczętnie, i nie udało się pokleić skorupek tego dzbanka, ani łzami – tym klejem białym, ani krwią – tym klejem czerwonym, i tak nie mam serca, nie mam, więc sercem nie mógłbym, ale mógłbym taką istotę pokochać SIŁĄ WOLI. SIŁĄ WOLI pokochać istotę taką mógłbym. Pierwszą dziewiczą i wielką i wolną miłością wolnej mojej woli. Skąd ona wzięła się, ta dziewczyna, tu, przede mną, prawie na wyciągnięcie ręki, ona, co jest taka, jak gdyby ją stworzyła jakaś niewysłowiona rozdzierająca tęsknota, już nie serca tęsknota, ale czegoś innego, nie wiem czego… Ducha tęsknota. Moja tęsknota.”

Edward Stachura

Się
Źródło: Się (1977), Pokocham ją siłą woli, s. 166.

Edward Stachura cytaty

„Zdechnę, ale jak człowiek.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Nie można zmartwychwstawać, nie doznawszy najwyższych upokorzeń, czyli w górę nie trzeba być ciśniętym, rzuconym, kopniętym na samo dno, żeby móc ulecieć w górę. Żeby zmartwychwstać. To jest warunek sine qua non. Kto przetrwa wszystkie upokorzenia, aż do najwyższego, ten może się dźwignąć z grobu.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Byłem buntownikiem łagodnym, najłagodniejszym z możliwych, ale krańcowym. Poszedłem do końca. Czy za daleko? Chciałem unieść wszystkie nieszczęścia świata ludzi. I zwariowałem.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 2
Wariant: Byłem buntownikiem łagodnym, najłagodniejszym z możliwych, ale krańcowym. Poszedłem do końca. Czy za daleko? Chciałem unieść wszystkie nieszczęścia świata ludzi. I zwariowałem.

„Mówiłaś: nigdy nigdy nikt i nic
Rozdzielić w życiu nas nie zdoła
Mówiłem: zawsze zawsze będę żyć
Potężnie zawsze żyć bo kocham
Skończyło się
Miało wiecznie trwać
Skończyło się

Już nie ma cię
Ach jak szkoda nas
Już nie ma mnie”

Edward Stachura

Źródło: Odezwij się w: Wiersze, poematy, piosenki, przekłady, wyd. Czytelnik, Warszawa 1982, s. 239.

„Cokolwiek pomiędzy ludźmi kończy się – znaczy: nigdy nie zaczęło się. Gdyby prawdziwie się zaczęło – nie skończyłoby się. Skończyło się, bo nie zaczęło się.
Cokolwiek prawdziwie się zaczyna – nigdy się nie kończy.”

Edward Stachura

Oto

„Ze wszystkich kluczy do domów najważniejszy jest wędrownych ptaków klucz.”

Edward Stachura

Źródło: Leksykon złotych myśli, wyboru dokonał Krzysztof Nowak, Warszawa 1998.

„Dopomóż mi, Boże, żebym się dzisiaj nie wpakował w jakąś historię, która mnie raczej nie obchodzi.”

Edward Stachura

Wszystko jest poezja. Opowieść-rzeka (1975)

„PRZEBIĆ SIĘ PRZEZ OBŁĘD DO SENSU.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Albo się pomyliłeś, albo jesteś pomylony.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Przez poznanie siebie człowiek staje się czysty. Przez zobaczenie brudu. Nie przez pranie brudu. Albowiem brudu psychicznego nie da się wyprać.(…) Brud można zobaczyć czystymi, nieoceniającymi, niesądzącymi oczami – i to jest to. Spojrzenia czystych oczu żaden psychiczny brud nie wytrzymuje. Znika doszczętnie. Roztapia się, Rozmywa. Rozwiewa. Puff! I nie ma go.”

Edward Stachura

Oto

„Musisz mi pomóc, musisz mi pomóc,
Swoją miłością musisz mi pomóc,
Musisz pokochać mnie mocniej,
Żebym się nie mógł w głęboką wodę
Rzucić!”

Edward Stachura

Źródło: Musisz mi pomóc w: Wiersze, poematy, piosenki, przekłady, wyd. Czytelnik, Warszawa 1982, s. 277.

„Gdzie nas powiedzie skrajem dróg zygzakowaty życia sznur.”

Edward Stachura

Wszystko jest poezja. Opowieść-rzeka (1975)

„Trudno zostawić w wodzie odciśnięty ślad.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Skocz w pudło gitary,
Ratunkowym ona kołem.”

Edward Stachura

Źródło: Piosenka dla juniora i jego gitary w: Wiersze, poematy, piosenki, przekłady, wyd. Czytelnik, Warszawa 1982, s. 253.

„Wielkie ci dzięki, ciszo wieczysta, za twoje piosenki.”

Edward Stachura

Źródło: Missa pagana. Dziękczynienie w: Wiersze, poematy, piosenki, przekłady, wyd. Czytelnik, Warszawa 1982, s. 195.

„Ruszaj się, Bruno, idziemy na piwo;
Niechybnie brakuje tam nas!
Od stania w miejscu niejeden już zginął,
Niejeden zginął już kwiat!”

Edward Stachura

Źródło: Nie rozdziobią nas kruki w: Wiersze, poematy, piosenki, przekłady, wyd. Czytelnik, Warszawa 1982, s. 203.

„W kolejce po mięso:
– Ja tylko 30 deko.
– A ja to co? Samochód?
– Ja z pracy.
– A ja co? Z baletu?”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„I niech sobie będą wszyscy mądrzy ze swoimi rozumami, a ja z moją miłością niech sobie będę głupi.”

Edward Stachura książka Siekierezada albo Zima leśnych ludzi

Siekierezada albo Zima leśnych ludzi (1971)

„Niektórzy rodzą się przeznaczeni żyć w straszliwym smutku i zwanej tragedii. Tylko miłość wielka, większa od ich przeznaczenia, może ich uratować.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Chciał dla mnie dobrze. Ale wyszło inaczej. Wyszło na moje. I to jest zawsze lepiej, choćby było najgorzej.”

Edward Stachura książka Cała jaskrawość

Cała jaskrawość (1969)

„Na pewno jest tak, że to, co przeżywa się z kimś, wspólnie z kimś – przeżywa się podwójnie.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Bo krew na razie jeszcze mi się nie zmęczyła nigdy.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Pomóż sobie, bo tylko jedynie wtedy pomożesz sobie w tym sensie, że będziesz w stanie nie potrzebować pomocy.”

Edward Stachura

„O miłości się nie mówi. Miłość się wyraża. Słowem również, ale to jest tylko jedna z rozlicznych manifestacji, manifestacja słowna, i nie powiedziałbym, że najlepsza.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Co to jest droga? To jest to, co masz na ustach: co krok i wieczne odkładanie samobójstwa.”

Edward Stachura

Wszystko jest poezja. Opowieść-rzeka (1975)

„Wszystko jest poezją, każdy jest poetą.”

Edward Stachura

Wszystko jest poezja. Opowieść-rzeka (1975)

„Ach, pomóż wspomóż dopomóż ty – jedyny jedyniutki wyjątku czuły – odeprzeć tłumne pospolite armie reguły, i ach, cudne manowce, dźwignąć się, powstać, z-podeptanych-przez-demony-powstać, z fatalnego opętania się odpętać (…) i naprzód iść, naprzód zawsze i niesłychanie.”

Edward Stachura

Się

„!--Uwaga: nie poprawiać; początek z małej litery i brak kropki na końcu wg tekstu oryginalnego-->pomóż wspomóż dopomóż wyjątku czuły
odeprzeć tłumne armie reguły”

Edward Stachura

Źródło: Kropka nad ypsylonem w: Wiersze, poematy, piosenki, przekłady, wyd. Czytelnik, Warszawa 1982, s. 168.

„Trzeba być tak szybkim, jak nadchodząca chwila.”

Edward Stachura

„Dałem ci mój adres? Dałem. To odwiedzisz mnie?
– Jasne, że odwiedzę.
– Kiedy?
– Zawsze wtedy, kiedy będzie zaćmienie słońca, bo wtedy nie mam nic do roboty.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Nie ma nic bardziej tragicznego niż żebranie o gest, o uśmiech od ukochanej Istoty. Przy tej tragiczności blednie wielka inna tragiczność, tragiczność cielesnego kalectwa, tragiczność duchowego kalectwa… wielka tragiczność blednie przy tragiczności żebrania o miłość.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Nie jestem zatwardziałym urazowcem. Tyle że po każdym urazie serce jest mniej spontaniczne dla danej osoby i to jest chyba naturalne.”

Edward Stachura

Źródło: Listy do pisarzy, wyd. ISKRY, 2006

„Mały mózg, średnie serce i wielkie biodra, oto jest kobieta – powiedział facet.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Na głupotę nie zawsze pomaga mądrość. Na głupotę często pomaga głupota.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Ty i ja – teatry to są dwa.”

Edward Stachura

Źródło: Życie to nie teatr w: Wiersze, poematy, piosenki, przekłady, wyd. Czytelnik, Warszawa 1982, s. 209.

„Kto modlił się, do kogo, jakim słowami, czy mógłby też pomodlić się za nas?”

Edward Stachura książka Cała jaskrawość

Cała jaskrawość (1969)

„(…) w życiu tym dwie są dla człowieka sprawy jedyne do których wszystko powinno schodzić się zbiegać zlatywać jak wszechświat do nowego początku albo jak ptaki na sejmik do dalekiej za morza wędrówki a te dwie sprawy jedyne to: starać się zawsze i wszędzie pomóc drugiemu człowiekowi ale delikatnie nie nachalnie nie brutalnie nie wulgarnie więc to jedno a drugie to: odnaleźć siebie i podać sobie samemu rękę i uśmiechnąć się do siebie.”

Edward Stachura

Się

„Byli tacy, co rodzili się. Byli tacy, co umierali. Byli też i tacy, którym to było mało.”

Edward Stachura książka Cała jaskrawość

Cała jaskrawość (1969)

„(…) czy wolno taką wiarę i tyle wiary, całą taka wiarę w kimkolwiek pokładać? Chyba nie wolno. Chyba na pewno. Bo jakim prawem? Jeżeli już, to tylko w sobie można całą taką wiarę pokładać. W nikim więcej.”

Edward Stachura

Się

„(…) są różne szkoły, ale jedna z nich mówi, że nigdy nie jest za późno. Mnie się podoba ta szkoła. Co mówi, że nigdy nie jest za późno.”

Edward Stachura

Się

„Nie myśl, że nie kocham
Lub że tylko trochę kocham.
Jak cię kocham, nie powiem, no bo nie wypowiem -
Tak ogromnie bardzo, jeszcze więcej może
I dlatego właśnie żegnaj,
Zrozum dobrze, żegnaj, żegnaj.”

Edward Stachura

Źródło: Z nim będziesz szczęśliwsza w: Wiersze, poematy, piosenki, przekłady, wyd. Czytelnik, Warszawa 1982, s. 280.

„Patrzę, siedzi taka sierota, z wierzchu ładna, jak pobielony grób, a w środku rupiecie i zgnilizna.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Można się oprzeć o światło, o słoneczne promienie.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Bardziej niż umrzeć, chciałem tylko jednego: żyć.”

Edward Stachura

Dziennik. Zeszyty podróżne 1

„Szkoły są po to – się pomyślało – żeby było łatwiej żyć. Do szkoły chodzi się po to, żeby się samemu za dużo nie nauczyć. Bo gdyby nie chodzić do szkół, to można by dużo więcej samemu się nauczyć, za dużo więcej, i wtedy już zupełnie nie można by żyć wśród ludzi i ich szkolnych problemów. Szkoły są dobre. Mądre nie są, ale dobre są.”

Edward Stachura

Się
Źródło: s. 9

„Dokąd idę? Do słońca. To chyba jasne.”

Edward Stachura

Wszystko jest poezja. Opowieść-rzeka (1975)

„Kto nie śpi, ten już coś robi.”

Edward Stachura

Wszystko jest poezja. Opowieść-rzeka (1975)

„jak lizać rany celnie zadane
jak lepić serce w proch potrzaskane”

Edward Stachura

Źródło: Missa pagana. Jak w: Wiersze, poematy, piosenki, przekłady, wyd. Czytelnik, Warszawa 1982, s. 190.

„Nie jest chyba ciężko umierać, kiedy się nie umiera samemu.”

Edward Stachura książka Siekierezada albo Zima leśnych ludzi

Siekierezada albo Zima leśnych ludzi (1971)

„Bałem się zawsze i bałem się wszystkiego, ale przecież jednak niemniej szedłem w noc, w każdą noc, jeżeli tak trzeba było.”

Edward Stachura

Wszystko jest poezja. Opowieść-rzeka (1975)

Edward Stachura cytaty

Dzieło

Cała jaskrawość

Siekierezada albo Zima leśnych ludzi

Fabula rasa

Cała jaskrawość

Siekierezada albo Zima leśnych ludzi

Fabula rasa

Edward Stachura słynne cytaty

Edward Stachura Cytaty o życiu

Edward Stachura Cytaty o czasie

Edward Stachura: Na czasie cytaty

Edward Stachura cytaty

Podobni autorzy

Czesław Miłosz93

Rabindranath Tagore42

Cesare Pavese20

Elias Canetti58

Gabriele d'Annunzio8

Borys Pasternak71

Paul Valéry16

Rudyard Kipling32

Tomas Tranströmer16

Hermann Hesse40

Podobni autorzy

Czesław Miłosz93

Rabindranath Tagore42

Cesare Pavese20

Elias Canetti58

Gabriele d'Annunzio8