„Ból zadawany tym, których kochamy, jest jak bumerang – wraca i wbija się w nasze serce.”

— Hanna Kowalewska

Tego lata, w Zawrociu

Pochodzi z Wikiquote. Ostatnia aktualizacja 21 maja 2020. Historia

Tematy

ból, serce, kochanie, bumerang, nasi

Hanna Kowalewska Fotografia

Hanna Kowalewska18

1960

Podobne cytaty

„Człowiek – jak bumerang:
Wciąż wraca do ziemi.”

Roman Gorzelski (1934–2010)

Srebrnikowe myśli, czyli bajki, fraszki, przysłowia i wierszyki, Przysłówka
Źródło: Powroty, s. 73

„Miłość, żeby była prawdziwa, musi zadawać ból… Pamiętajcie, że mamy kochać biednych aż do bólu.”

Matka Teresa z Kalkuty (1910–1997) katolicka siostra zakonna

„Nie wolno się gniewać: gniew, jak bumerang, wraca do tego, co go cisnął.”

Maria Rodziewiczówna książka Lato leśnych ludzi

Lato leśnych ludzi
Źródło: Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987, s. 106

„Wbrew rozpowszechnionym przekonaniom, sprawiedliwość bardzo często jest z tego świata: bumerang, którym atakowaliśmy, wraca do nas i rani nas w najmniej spodziewanym momencie.”

Silvina Bullrich (1915–1990)

„Największy jest ból, gdy rany zadają najbliżsi.”

Ezop (-620–-564 p. n. e.) grecki bajkopisarz

„Pies zadaje ból tylko wtedy, gdy umiera.”

Brigitte Bardot (1934) francuska aktorka

„Ze wszystkich zwierząt człowiek jest jedynym przejawiającym okrucieństwo. Jedynym, który zadaje ból dla samej przyjemności jego zadawania.”

Mark Twain (1835–1910) amerykański pisarz, satyryk, humorysta

„Wraca się jedynie do tych, których się kocha. Nie wraca się tam, gdzie jest się tylko kochanym. Wraca się wyłącznie do tych, których się kocha. Albo nie wraca się nigdzie i do nikogo. Po prostu jedzie się dalej.”

Leopold Tyrmand książka Siedem dalekich rejsów

Siedem dalekich rejsów

To tłumaczenie czeka na recenzję. Czy to jest poprawne?

„Mam ja sztukę wyniosłą: Z okrucieństwem ból zadaję tym, którzy mnie ranią.”

Archiloch (-680–-645 p. n. e.)

„Boże, gdybym tak jaskółką
Wzbił się do przestworu
I po nocy dotarł ciemnej
Do mej Pani dworu!
Piękna Pani, twój kochany
Z miłości marnieje,
Jeszcze chwila, a w nim serce
Do reszty omdleje.
Pani ukochana,
Padam na kolana!
Śliczne ciało, twarz rumiana
Srogi ból zadaje.”

Bernart de Ventadorn

Źródło: prowansalska liryka miłosna, cyt. za: Jerzy Adamski, Historia literatury francuskiej. Zarys, Wrocław 1989, s. 14, tłum. Zofia Romanowicz.

Pokrewne tematy