Cytaty o kochaniu się

strona 18

„Znała tego, który na nią czekał w każdy dzień tygodnia na ławce przed stawem i zobaczywszy, że nadchodzi zieloną aleją, biegł ku niej, nie zważając na obecność ludzi, obejmował i mówił: jesteś. Nie musiał dodawać tego całego banalnego szajsu: „kochana moja” lub „śliczna moja”, „stęskniłem się za tobą”. Po prostu mówił: jesteś. I to jego: jesteś, odbierała jak najpiękniejsze wyznanie miłości. Nie potrzebowała innego. Jestem, odpowiadała.”

„Może masz pan słuszność, że rozumem kobiety jest miłość. Ale nawet pod groźbą nierozumu kochać nie umiem ludzi. Pan to nazwiesz kalectwem, a ja doświadczeniem.”

„Mam poczucie, że to, co maluję dotyczy samotności i smutku. Nie traktuję jednak tego problemu histerycznie. Lubię ironię, więc znaleźć można czasem w moich pracach trochę śmiechu, trochę pokraczności, trochę naiwności. Może dlatego często maluję dzieci, bo choć kochane, wydają mi się najbardziej zagubione. Podobnie jest z psami. Czasem maluję psy. Mam poczucie pewnej nieprzekraczalnej bariery, która powoduje, że są dla nas niepoznawalne, mimo że je lubimy, towarzyszą nam i wydają się tak bliskie.”

„Połowa Niemiec owszem, śpiewa nasze piosenki, a druga połowa w ogóle nie może ich zrozumieć, nie przyjmuje nawet do wiadomości, że jesteśmy dobrym i naprawdę popularnym zespołem. To też dodaje nam otoczki kontrowersyjności. Ale większość nas kocha, oczywiście!”

„Tchórze myślą tylko o sobie, a silni o tych, których kochają.”

„Boję się, że Ty wcale tego moje kochania nie czujesz, bo nie przejawia się ono w żadnej formie dbania o Ciebie. Chciałabym jednak, żebyś pamiętał, że ja o siebie też przecież nie dbam. Jestem czasem dla Ciebie nieczuła, ale ja i dla siebie jestem nieczuła. Zwłaszcza w drobiazgach. Nie zrobię Ci śniadania, ale wiesz – ja i sobie nie zrobię śniadania.”

„Mówię tak, jak gdybym bardzo kochała Boga – miłością osobistą i czułą. Gdybyś był w moim sercu, mógłbyś powiedzieć: Cóż za hipokryzja.”

„Twój ojciec i matka mówią, że to nie to.
„On nic nie ma, opamiętaj się kobieto”.
A ja mam dla ciebie najdroższe, co mam.
Dam ci moje serce, miła, bo cię kocham.”

„… czy kiedy się kogoś kocha, to się go poniża?”

„Winien jestem ci wszystko, ponieważ cię kocham.”

„Kto kocha ludzi, kocha też ich radości. Bez radości nie można żyć.”

„Czy widziałaś kiedyś, jak zachowuje się dwoje małżonków, którzy naprawdę się kochają? Żona, gdy jest w domu, co chwilę patrzy na zegarek, podbiega do okna (…) aby zobaczyć, czy małżonek wraca z pracy. Mąż, gdy tylko może, spieszy, by powiedzieć jakieś serdeczne słowo swej małżonce. Ledwie ją opuścił, a już przypomina sobie, że jeszcze coś mógł jej powiedzieć, aby ją uszczęśliwić, i gdy tylko może, biegnie, by jej to powiedzieć. To miłość ich ponagla.”

„Swoją żonę Annę poznałem w górach, ona mnie rozumie i czeka. Podziwiam ją i kocham za jej tolerancję i cierpliwość. Bardzo jej za to dziękuję. Bez jej wsparcia nie zdołałbym zrealizować większości moich planów.”

„Kocham muzykę, a ona mnie nienawidzi.”

„Rozkoszą w miłości jest kochać; więcej szczęścia daje namiętność, którą się odczuwa, niż ta, którą się budzi.”

„Ja zakochałem się pierwszy raz, kiedy miałem siedemnaście lat. Potem kochałem się jeszcze parę razy. Nie wszystkie te miłości na tyle atrakcyjne, by warto je wspominać. Ale każda zostawiła takie samo uczucie pustki i niepokoju. Że oczekiwanie nigdy się nie spełnia i e pragnieniami kierują złudzenia. Wstyd, że własne i cudze słowa tracą nagle wartość…
Wyobrażamy sobie, że istnieje ktoś, kto jest zdolny zaspokoić nasze tęsknoty. Ktoś, kogo wcześniejszy później spotkamy. Wyobrażamy sobie wiele rzeczy, które nigdy się nie spełniają…”

„Ojczyznę nie dlatego się kocha i wielbi, że jest wspaniała i wielka, a dlatego, że jest Ojczyzną, tak samo, jak rodziców kocha się dlatego, że są rodzicami, choćby się zaliczali do prostaczków i nie dorównywali innym ludziom sławą i wiedzą czy innymi zaletami.”

„Pewnego razu, stojąc z naszym porucznikiem i z kilkoma innymi powstańcami w bramie podwórza, nagle usłyszeliśmy za nami wystrzał. Odwróciliśmy się i zobaczyliśmy człowieka padającego na ziemię, a obok drugiego, który spokojnie zakłada sobie automat na plecy, nawet nie patrząc na leżącego. Widocznie był pewien celności swojego strzału. Ten z karabinem zaczął iść w naszym kierunku spokojnie, jakby zastrzelił ptaka czy królika, zasalutował porucznikowi i z uśmiechem, jakby mimochodem, rzucił: „Psiakrew, to był Żyd”, i poszedł dalej. Porucznik spojrzał na mnie i widząc, co przeżywam, powiedział, jakby się usprawiedliwiając: „Nic nie mogę zrobić, on nie jest z mojego oddziału… Nic nie mogę…””

„Jest brzydka – powiedziałem – Rude czupiradło z cerą nieboszczyka i ślepiami jak u sowy. Kocham się w niej!”

„Kiedyś myślałam, że miłość polega na tym, że nie dostrzegamy wad drugiej osoby. Teraz jestem przekonana, że byłam w błędzie. Miłość to przede wszystkim akceptowanie wszystkich niedoskonałość partnera. Bo kocha się nie za coś, ale mimo wszystko…”

„To bardzo olśniewające życie. Rozdania nagród, spotykanie ludzi, których podziwiam, ubieranie się – to jest świetna zabawa. Ale jest też strona biznesu. Poza tym gdy jest się zmęczonym, może się nie chcieć udzielać wywiadu. Trzeba jednak wstać rano i lecieć za granicę, co zabiera 12 godzin. Czasami to może być wyczerpujące. Ale to jest praca. Jeśli ją kochasz, to kochasz w niej wszystko! Tak jak ja.”

„Instynkt pozwala kobiecie odgadnąć, kiedy mężczyzna kocha, choćby nie wiem jak kręcił i powodowany dumą udawał uczucia wręcz przeciwne.”

„Zabiję to nie znaczy, że złapię pistolet Bucka Jonesa i zrobię bum! To nie jest tak. Zabija się w sercu. Przestaje się kochać. No i w końcu ta osoba umiera.”

„Każdy człowiek chce być kochanym. To pragnienie popycha nas do najgorszego.”

„Gdyby jej nie kochał, to by jej nie bił, tylko wziął babę za łeb i wyrzucił z domu albo po prostu ukatrupił.”

„Naprawdę chciałam zatańczyć balet. Kocham go. Inaczej nie robiłabym tego.”

„Nie można żyć tylko na próbę, nie można umierać tylko na próbę. Nie można kochać tylko na próbę, przyjmować tylko na próbę i na czas człowieka.”

„Mam to szczęście, że jestem kompozytorem. Ale uprawianie i granie muzyki to ludzka rzecz. Jestem takim samych człowiekiem jak inni. Mam serce, mam dzieci, potrafię kochać. Voila.”

„Kocham (…) wielkie, puste przestrzenie, gdzie żadna przeszkoda, ani żaden wytyczony szlak nie podpowiadają kierunku marszu, gdzie nie istnieje nawet samo pojęcie kierunku.”

„Kochać to znaczy zapomnieć o sobie.”

„Kocham książkę dlatego, że wprowadza mnie w mój własny świat, że odkrywa we mnie bogactwa, których nie przeczuwałem.”

„Tak kochamy marzenia, że boimy się je realizować.”

„Świat roi się od zbrodniarzy, to znaczy ludzi bez oporów zapominających o tych, których, jak utrzymują, kiedyś kochali.”

„Prawdziwa miłość czyni zawsze lepszym, kimkolwiek byłaby kobieta, którą się kocha.”

„Kochaj, żeby żyć, i żyj, żeby kochać.”

„Ej, zdechlaki, wyglądacie wszyscy jak ten gość,
Co pomylił się i nie w ten pociąg wsiadł,
Ale wierzcie mi kochani, że tracicie tylko czas,
Bo w rozkładzie ten jedyny pociąg jest.”

„Nie zachwycą już nas tedy szczodre dary boże
Bośmy kochać to przywykli z czego czerpać możem.”

„Moim wielkim celem są mistrzostwa Europy w Polsce i na Ukrainie. Urodziłem się w Polsce, mam tam krewnych, kocham ten kraj i ludzi w nim mieszkających. Byłoby miło po raz kolejny zagrać na wielkim turnieju.”

„Nie spotykają się ludzie na próżno. Każdy człowiek, którego poznajemy w życiu, jest nam, my jemu wierzycielem lub dłużnikiem. Czym właściwie, życie wskaże. Żeby nowych krzywd nie popełnić, nowych zobowiązań ciężkich nie zaciągnąć, a stare spłacać jak najprędzej… kochać trzeba każdego. Wtedy się nie zbłądzi.”

„Powątpiewam w ciebie często, jednak mimo wszystko kocham cię za przeszłość.”

„„Róbta, co chceta” jest dla tych, którzy czynią dobro. To złota zasada moralności ze św. Augustyna: „Kochaj i rób, co chcesz”. I Jezus przyjąłby zaproszenie od Jurka na Woodstock.”

„Śmierć kochanej osoby to dziwna rzecz. Wszyscy wiemy, że nasz czas na tym świecie jest ograniczony i w końcu każdy skończy pod tym czy owym białym prześcieradłem, żeby się więcej nie obudzić. A jednak, gdy spotyka to kogoś, kogo znamy, zawsze jesteśmy zaskoczeni.”

„Kocham was nad życie, ale i tak wszyscy jesteście kompletnie pieprznięci!”

„Rosja – to Sfinks. Gdy brocząc czarną krwią,
Czy chmurząc się, czy grzmiąc radością,
Wciąż patrzy, patrzy w ciebie, patrzy wciąż
I z nienawiścią, i z miłością!

Lecz kochać tak, jak kocha nasza krew,
Już zapomniały wasze serca!
Nie pamiętacie, że jest jeszcze gniew,
Że miłość pali i uśmierca.”

„Pod wierzchnią warstwą swoich przywar ludzie pragną być dobrzy i pragną być kochani.”

„Nie upieraj się! Czy nie dość ci powtarzano, że te sprawy przedstawiają się dla ciebie inaczej? Że nie wypada, że nie będziesz mogła? Moje maleństwa… Mogłabym je tylko oglądać spoza krat mojego więzienia! Przecież nie mogłabym ich kołysać ani ubierać. A więc nie byłabym w pełni matką! Ale żoną też nie, stale skazana na czyjąś pomoc. Jeśli naprawdę kochasz tego chłopca, tym bardziej ci nie wolno obarczać go sobą i wiązać na całe życie!”

„Nie znam języka francuskiego, ale dzięki niezwykłym aktorskim interpretacjom Édith Piaf czułem ogromną energię, jaka jest w nich ukryta i miałem wrażenie, że wszystko rozumiem. To jest spektakl, który opowiada o artystce Jej piosenkami – prostymi, płynącymi z serca. O dzieciństwie, nieszczęśliwej miłości, radości kochania, ale i o śmierci. (…) Nikt nie potrafi śpiewać tak jak Piaf (…).”

„Kwiat żyje, kocha i przemawia cudownym językiem.”

„Byli obcymi ludźmi, którzy spotkali się przypadkowo.
Znali się jeszcze przed początkiem Życia.
Na temat tego, co nastąpiło później, bardzo niewiele da się powiedzieć. W każdym razie nic, co oddzielało (według kryteriów Mammaći) Seks od Miłości. Albo Potrzeby od Uczuć.
Może tyle, że nikt nie patrzył przez oczy Rahel. Nikt nie spoglądał przez okno na morze. Albo na łódkę na rzece. Albo na przechodnia w kapeluszu we mgle.
Może tyle, że powietrze było trochę chłodne. Trochę wilgotne. Lecz bardzo ciche.
Co więcej można było powiedzieć?
Tylko tyle, że polały się łzy. Tylko tyle, że Cisza i Pustka pasowały do siebie jak łyżki położone jedna na drugiej. Tylko tyle, że z jednego pięknego gardła wydobywało się łkanie. Tylko tyle, że na twardym ramieniu w kolorze miodu odciśnięty był półokrąg zębów. Tylko tyle, że kiedy już było po wszystkim, długo leżeli wtuleni w siebie. Tylko tyle, że tym, co połączyło ich tej nocy, nie było szczęście, lecz straszliwy smutek.
Tylko tyle, że znowu złamali Prawa Miłości. Które stanowiły, kogo należy kochać. I jak. I jak bardzo.”

„Jeśli się kogoś kocha, nie oznacza to od razu, że się go lubi.”

„Kochać się za młodu, a ożenić na starość, jest to słuchać przez cały dzień śpiewu skowronka latającego w powietrzu, a wieczorem jeść pieczeń z niego.”

„Kto kocha siebie a nie Boga, nie kocha siebie; kto natomiast kocha Boga a nie siebie, siebie kocha.”

„– Zawsze gdy przechodzę obok tych pomników… „Polegli za wolność naszą i waszą”, „W obronie ojczyzny”, „Za niepodległą Polskę”… Rany boskie, czy jest w ogóle coś bardziej idiotycznego? Ludzie wyjeżdżają, osiedlają się w Anglii, Hiszpanii, Holandii, Ameryce, znajomy ożenił się z dziewczyną z Nowej Zelandii – ważne jest JAK, nie GDZIE, gdzie zaniosą cię namiętności, praca, los; tam. Co to ma za znaczenie, pod jaką flagą, jakim rządem, jakim językiem żyć ci przyszło, jaką pieczątkę biją ci w papiery i jakie słowo wpisują w rubryce „narodowość”? Toż trzeba by być socjopatą! Życie to jest co innego: twoi rodzice, dom, nachylające się nad tobą twarze, dzieciństwo i młodość, przyjaciele i znajomi, ludzie i uczucia między ludźmi, twoje życie, jaki zawód wybierzesz, jakie książki, filmy, potrawy lubisz, czy spoglądasz nocą w niebo, czy zasypiasz na łące pod kwiatami, czy odurzył cię zapach lasu, co zapamiętasz, twoje życie, kilka osób, kilka przedmiotów, kilka miejsc, żona, dzieci, kilka osób, które kochasz i które ciebie kochają, i żebyś mógł zapewnić im szczęście, widział, jak dorastają, starzeją się, dał, co najlepsze, wziął, co najlepsze, żeby wnuki twoją twarz nad sobą widziały, i żeby tak się domknęło, kilka osób, kilka przedmiotów, kilka miejsc, twoje życie. Coś kruchego, bezbronnego, niemowlę ukryje w swojej dłoni. W jakie szaleństwo, w jaką chorobę umysłu trzeba zapaść, żeby to odrzucić, zdeptać, zniszczyć – dla tych paru słów, kolorów i pieczątek, dla nazw! Jak ci kibole pierdolnięci, co się pałują i rżną w obronie „honoru” swojego klubu – tylko że kibole narodowi mają jeszcze większego świra i tu zawsze idzie zadyma na śmierć i życie. Wyrzuć to z siebie! „My”, „oni””

„Rozwaga naucza, że jedynie granice Polski napełnione są prawdziwymi Żydami, postępującymi w drodze Zakonu Bożego. […] Przeto wy, synowie izraelscy, w których sercach zaszczepione jest przekazane nam przez świętych przodków zamiłowanie i wdzięczność dla dobroczyńców naszych, kochamy rodowitych mieszkańców naszego kraju i staramy się o ich spokój i dobro.”

„Twarz Lissy błyszczała od łez. Miałam nadzieję, że moja przekazuje jak bardzo ją kochałam.
Z ostatnią iskierką życia, która mi została, próbowałam przemówić i dać Dymitrowi znać, że jego również kochałam, i że teraz to on musi ją chronić.
Nie sądzę by zrozumiał. Słowa strażniczej mantry były moją ostatnią świadomą myślą.
Oni są ważniejsi.”

„Nie powinieneś oczekiwać miłości, jeśli nie kochasz.”

„Kochałem cię niestały; cóż bym wierny czynił?
Nawet gdy z ust okrutnych posłyszę w tej chwili
Oziębłe twoje słowa zgon mi zwiastujące,
Wciąż nie wiem, jak okiełznać me serce gorące.”

„Nie jestem Polakiem i nie jestem katolikiem, ale też kocham Papieża. Chociaż wśród Ukraińców byli i tacy, którzy na niego pluli, przeklinali, protestowali przeciw jego wizycie. Ale ja nie należę do takich Ukraińców. Kocham go zawsze, kiedy widzę na ekranach telewizorów w czasie rezurekcji, kiedy czytam w Internecie wiadomości o stanie jego zdrowia czy o podróży do ludożerców w Kongo. Kocham go za to, że przejechał koło mnie tego upalnego dnia kijowskim prospektem Zwycięstwa (czyjego?, nad kim?, po co?) w rejonie stacji metra Swiatoszyn.”

„Kochać kogoś, to mówić: ty, ty nie umrzesz nigdy.”

„Spanie nago w stylu francuskim
jest sposobem spania
ślimaki po francusku
to sposób jedzenia ślimaków
we wszystkim chodzi zawsze o sposób
na przykład jak pozbyć się małżonka
jak jeść arbuzy
i sto jeden sposobów kochania się
w tysiąc i jedną noc”

„Ktoś, kto kopie drugiego człowieka, często sądzi, że go kocha. Wierzy w to. To iluzja, jak te gdy, ale wydaje się bardzo prawdziwa. Wiele wstrętnych rzeczy rodzi się z miłości, jeśli nie jest ona… właściwie pielęgnowana. Zazdrość, nienawiść, zawiść, podejrzliwość.”

„Na świecie istnieje jedyna rzecz warta życia: bezgranicznie kochać istotę, która kocha nas bezgranicznie.”

„Kocham Cię mój Panie
Wybacz to co złe
Pod każdym kamieniem
Odnajduję Cię”

„Ta wielkoduszna i filantropijna spółka z New Jersey darowała swój produkt biednym głodującym narodom świata tego. Spółki farmaceutyczne lubią być kochane. Jeśli nikt ich nie kocha, boją się i są nieszczęśliwe. (…) A dlaczego firma ofiarowała to lekarstwo? (…) Bo wyprodukowali lepsze. Stare stanowi zbyteczny produkt do składowania. Więc dają Afryce stare na pół roku przed upływem daty ważności i zyskują kilka milionów odpisu podatkowego za swoją szczodrobliwość. Do tego oszczędzają parę milionów na kosztach magazynowania i kosztach zniszczenia starego lekarstwa, którego nie mogą sprzedać. A jeszcze wszyscy mówią, popatrzcie na nich, jacy fajni z nich faceci. Nawet udziałowcy tak mówią. (…)
Ta partia towaru spędziła trzy miesiące w składzie celnym w Nairobi, a chłopaki od ceł czekały, aż ich ktoś przekupi. Parę lat temu ta sama spółka przysłała do Afryki lekarstwo na porost włosów, lekarstwo na odzwyczajenie się od palenia i na otyłość i zebrała miliony dolarów w postaci ulg podatkowych na filantropię. Te sukinsyny czczą tylko tłustego bożka Zysku i taka jest prawda.”

„Wierzyński był jak – syfon. On ledwie zasiadł do stołu – już napisał wiersz. Miał niesłychaną łatwość pisania. Lechoń mu tego szalenie zazdrościł, z drugiej jednak strony – to jest pewne – uważał swoją twórczość za bardziej wiekopomną. Myślę, że Wierzyński prawdziwie kochał życie, a Lechoń nie.”

„Kocham Tatry. Kocham ich pustkę i milczenie, ich martwość o spokój posępny. W ich mgłach błąka się myśl moja i szuka dawnych swoich wierzeń i miłości, uczuć i siły. Po ich dolinach i przełęczach chodzi myśl moja i smuci się, że nie może być ogniem w ogniu, wichrem w wichrze, światłem w świetle; że nie może być z wami, być waszym, o duchy żywiołów! Nad potokami usiada myśl moja i smuci się…”

„Niektórzy pytają mnie, co widzę w kobiecie, którą kocham. Mógłbym wymieniać jej cechy charakteru, które lubię i cenię, ale czy to one są istotą miłości? Nie. To energia, którą człowiek emanuje sprawia, że się zakochujesz, że czujesz, że to jest ta osoba. Po prostu.
Podobnie jest z muzyką – ona ma w sobie przepotworną adrenalinę, moc, agresję, ale też może uwodzić wielką subtelnością. Każdy może się w niej wyrazić, pod warunkiem, że jest naprawdę zainspirowany.”

„Kiedyś co dopiero widział kobietę, którą kochasz, to widok innej kobiety psuje ci wzrok, powoduje ból fizyczny.”

„Kto nikogo nie kocha, sam niczyjej nie zazna miłości. Zazdrośnik sam siebie dręczy jak najgorszy wróg.”

„Tatiana wiedziała, że gdyby wyznał Daszy prawdę nie miałby wyboru: musiałby pójść swoją drogą i nie stałby się częścią jej przesyconego zdradą i bólem życia. Straciłaby i jego, i Daszę. Nie mogłaby z nią żyć, wiedząc, że jej pełne piersi, jej śliczne włosy, usta i dobroć serce nie wystarczą dla mężczyzny, którego kochała. Przepaści, która podzieliłaby ich rodzinę, nie spiąłby żaden most, nawet most siostrzanej miłości. Nie, Tatiana nie mogła rościć do niego praw. Dobrze o tym wiedziała. Rzecz w tym, że wcale nie rościła. Że nie próbowała go odzyskać. Aleksander nie był towarem, a ona klientką, która przychodzi do sklepu i mówi: podoba mi się. Chyba go wezmę. Tak, powinien się nadać. Nie walczyła o jego serce. To on do niej przyszedł. To on wkroczył w jej młode, samotne życie i pokazał jej, że można żyć pełną piersią. To on przeszedł na drugą stronę ulicy i powiedział; jestem twój. To on.”

„Gdy jesteśmy zazdrośni przekonujemy się że kochamy, tak jak przekonujemy się że żyjemy kiedy nas coś zaboli.”

„Umrzeć przyjdzie, gdy się kochało
Wielkie sprawy głupią miłością.”

„Miłość ma cudowny smak, pamiętaj jednak, że trzeba dawać, aby dostać w zamian, pamiętaj, że trzeba być sobą, aby móc kochać.”

„Kocham wszystkie kobiety i dlatego nie mogę skupić się na jednej.”

„W pewnym sensie te wszystkie okropne rzeczy, które nam się przydarzyły, uśmierciły mnie w środku – w każdym razie w tej części, która kiedyś umiała kochać.”

„Przecież nazywać znaczy kochać.”

„Miłość nie jest nigdy taka sama. Jest zawsze oryginalna i zmienia się stale, zależnie od charakteru i indywidualnych cech osoby, którą kochamy.”

„Mimo to wierzę, że prawdziwą receptą na sukces każdego związku jest nie tyle zgodność, ile miłość. Gdy kogoś kochasz, wszystko staje się możliwe.”

„O, sen! kochają miękki sen
Na całej ziemskiej kuli!”

„Kochanka to kobieta podwójnie kochana.”

„Hmm… Osoba, która zapadła mi najbardziej w pamięci? Może powiem o pewnej grupie osób. Uczniowie klas sportowych ze szkoły, w której uczy mój starszy brat. Dziewczyny i chłopaki są niesamowici. Mają nadzwyczajną wolę walki i są niezwykłą młodzieżą. Starają się koncentrować na rzeczach naprawdę pożytecznych, jasne, że lubią imprezy, ale nie przesadzają. Poza tym każdy z nich ma w sobie coś fantastycznego. Kordian, pomimo niezwykłego talentu jest bardzo skromny, Kacper – gdyby nie siatkówka byłby pewnie niezłym adwokatem, bo nikt takiej ściemy jak on puścić nie potrafi, Jola wiecznie wszystkich wyprowadza z równowagi, a pomimo to ją kochamy… I pozostali również są fantastyczni. Pozdrawiam całego Kopernika.”

„Kocham Munky'ego, on jest moim partnerem w zbrodni.”

„Iran jest dla mnie symbolem tego, co na zawsze zostało utracone, ale nigdy nie przestało być kochane. Nie mam już jednak żadnych politycznych oczekiwań. Dotknęłam polityki bardzo intensywnie, obcowałam z nią bardzo blisko i w tym momencie jestem nią zdegustowana. Nie wierzę w politykę. Ten, kto chce być politykiem, musi być zafascynowany posiadaniem władzy. Ten, kto jej pragnie, szybko staje się chory. Zaczyna mieć obsesję na jej punkcie, pragnie jej coraz bardziej, więc i bardziej choruje. Ona go nie wyleczy, więc może tylko spadać po równi pochyłej lub biegać w koło za własnym ogonem.”

„Jestem w szoku, że popełnił samobójstwo, bo był to człowiek, który kochał życie.”

„Niech żyje, wbrew wszystkiemu, swobodna, wolna od biurokracji, kierująca się własnymi wymaganiami nasza kochana humanistyka!”

„Z nerwów, aż boli mnie brzuch, nigdy nie wiem czy kocham to uczucie czy go nienawidzę.”

„Nasze sprawy kocham, chcę mieć tak zawsze, ja patrzę,
Jak ty nas za to nienawidzisz, bo mówimy prawdę,
Jak w teatrze nasze ruchy obserwujesz.”

„Romeo nosił już w sobie miłość. Kochał przecież wcześniej Rozalinę, zmienił tylko obiekt miłości.”

„Nie bez trudu udało jej się wreszcie wrzucić kota do sizalowego wora i wynieść go, choć strasznie się miotał. Po jakimś czasie zadzwoniła do mnie ze schroniska, by powiedzieć, że nie ma innego wyjścia, trzeba się go pozbyć, więc potrzebna jest moja zgoda. Dlaczego? Bo już jest bardzo stary, odpowiedziała Damiana. Pomyślałem w złości, że i mnie mogliby żywcem spalić w piecu dla kotów. Wzięty w dwa ognie, czułem się całkiem bezradny: nie nauczyłem się kochać kota, ale i nie miałem serca, by kazać go zabić tylko dlatego, że był stary.”

„Kochać tych, co zasługują na to, aby byli kochani, bardzo łatwo; ale miłość mieć dla upadłych i nie porzucić ich, gdy wszystko opuściło, chrześcijańskim jest dziełem.”

„Ja swoje dzieci kocham nad życie i nigdy bym żadnego z nich nie skrzywdził! Ale oczywiście uważam, że ojciec ma prawo dać klapsa, kiedy inne sposoby przemówienia do rozsądku nie skutkują. Ważne, żeby nie bić w złości, nie bić po to, by skrzywdzić, upokorzyć. Karanie dziatek, także fizyczne, to po prostu nieprzyjemny obowiązek rodzica.”

„Kobieta, którą przestało się kochać – to jak pusta butelka wypitego szampana.”

„Pamiętam także nasz marzenia o lepszym, sprawiedliwszym i bardziej ludzkim świecie, jaki dla tak wielu z nas cudzoziemców w tamtym Dreźnie – jeńców wojennych czy też deportowanych do przymusowej pracy – wydawał się być całkowicie realny.
I pamiętam, co my, jeńcy amerykańscy, odpowiadaliśmy Niemcom, gdy tuż przed końcem wojny mówili nam: „Teraz będziecie wojować z Rosjanami”. Nasza odpowiedź brzmiała: „Nie! Ameryka zbliży się do socjalizmu, a Rosja – do kapitalizmu. Będziemy mogli stać się wtedy przyjaciółmi, a przynajmniej nie będziemy wrogami. Ani my, ani oni nie chcemy się bić. My nie jesteśmy jak wy – hitlerowskie sukinsyny, którzy kochacie wojnę”.”

„(…) gdy się kocha swoją pracę, zrobi się dla niej wszystko. Teatr jest magicznym miejscem. Można w nim zobaczyć rzeczy, których nie da się wytłumaczyć.”

„Jestem szczęśliwy i spełniony, bo jestem zdrowy, mam świetną rodzinę, a w dodatku robię to, co kocham i pozwala mi to żyć na dobrym poziomie. Jednak skoro, jak już ustaliliśmy, nie powinno się osiadać na laurach, a wręcz przeciwnie, w mądry i kreatywny sposób iść za ciosem, to siłą rzeczy ciągle mi mało.”

„Kiedy osoba, którą się kocha, żyje gdzieś w świecie i ma się dobrze… to tęsknota za nią jest tylko nowym smakiem, przyprawą dla naszego doświadczenia.”

„Jesteś taka piękna, nagrana na dźwiękach,
wszystko co mi mówisz biorę, kochana do serca,tak od dawna się wkręcam, w rękach w końcu mam cię,
jadę wskazującym palcem spokojnie po kancie
jak mogę najdokładniej, sprawdzam nierówności.”

„Szlachetny kocha zgodę, lecz nie jest bezkrytyczny. Prostak jest bezkrytyczny, ale bynajmniej nie jest zgodny.”

„Gdy będę w więzieniu, a powiedzą wam, że prymas zdradził sprawy Boże – nie wierzcie. Gdyby mówili, że prymas ma nieczyste ręce – nie wierzcie. Gdyby mówili, że prymas stchórzył – nie wierzcie. Gdy będą mówili, że prymas działa przeciwko narodowi i własnej ojczyźnie – nie wierzcie. Kocham ojczyznę więcej niż własne serce i wszystko, co czynię dla Kościoła, czynię dla niej.”