Cytaty na temat róża

Zbiór cytatów na temat róża, kobiety, piękny, czas.

Cytaty na temat róża

„Nie spodziewajcie się, że życie wasze będzie usłane różami; nie byłoby zresztą zabawne gdyby tak było.”

Robert Baden-Powell (1857–1941) brytyjski wojskowy, pisarz, twórca skautingu

Skauting

O życiu

„Życie kobiety usłane jest różami, co krok kolec z rzadka kwiat.”

Andrzej Majewski (1966) pisarz i fotografik polski

O życiu, O kobietach, O Kwiatach

„Mojej róży brakuje piątego płatka – frasował się zrównoważony kolec. (Andrzej Coryell)”

Andrzej Coryell

„O Dzikiej Róży droga śpiewa pieśń
i śmieje się, złoty znacząc ślad…
Dzika Różo! Świecisz przez mrok.
Dzika różo! Słyszysz mój krok?
Idę – twój zakochany wiatr.”

Konstanty Ildefons Gałczyński (1905–1953) polski poeta

Kronika olsztyńska (1950)
Źródło: Dzika róża

O śpiewie

„Gdyby jeszcze dyktatorzy zechcieli,
Czytać nasze gniewne, wściekłe i
Solidnie opracowane wiersze, poezja
Na pewno zmieniłaby świat. Ale
Róże także nie znają poświęconych
Im utworów. Kolce nie piją krwi.”

Adam Zagajewski (1945) poeta polski, eseista, prozaik, tłumacz

Źródło: Kolce

O świecie, O piciu, O czytaniu

„Niech najpiękniejsze stworzenia się mnożą,
By śmierć nie mogła ściąć róży urody.”

William Shakespeare książka Sonety Williama Szekspira

Sonety
Źródło: Sonet I

O śmierci

„Pieszczoty są jak owoc zielony i mdły,
Serca – jak bicze błyskawic, bolesne i duże
– Zamiast ust do pocałunków najbezwstydnejszych,
Podam ci różę.”

Stefan Napierski (1899–1940) polski poeta, tłumacz i eseista

Źródło: Lipiec

O pocałunku, Serce

„Kiedy książka ta [Imię róży] została wydana, ludzie często pytali mnie, dlaczego postanowiłem napisać powieść – powody, jakie im podawałem (zmieniające się w zależności od nastroju), wszystkie były zapewne prawdziwe, to znaczy, że wszystkie były fałszywe. W końcu uświadomiłem sobie, że jedyna właściwa odpowiedź na to pytanie jest taka, że w pewnym momencie życia poczułem silne wewnętrzne pragnienie napisania powieści – i sądzę, że jest to jak najbardziej wystarczające i rozsądne wyjaśnienie.”

Umberto Eco (1932–2016) włoski filozof i pisarz

Źródło: Wyznania młodego pisarza, tłum. Jerzy Korpanty

O ludziach, O książkach, Pytanie

„Podstawowa zmiana w życiu osobistym to rozstanie z Wojtkiem, moim mężem. Poczułam, że nie jestem w życiu na swoim miejscu i postanowiłam to zmienić po ośmiu latach związku. Miałam 18 lat, kiedy przyjechałam do Warszawy. Nie znałam nikogo. Wojtek od razu stał się moim domem, życiem, rodziną. Byliśmy ze sobą non stop, razem i w domu, i w pracy, bez wytchnienia. Kiedyś nasz kolega powiedział, że ludzie powinni być różni w związkach, ale nie za bardzo. Różnice, które przez lata pojawiły się między nami, przestały być budujące, rodziły konflikty. Teraz, kiedy o tym myślę, potrafiłabym wyznaczyć te najważniejsze punkty i naszkicować taką mleczną drogę, która nas we dwoje doprowadziła do tego rozstania. Najtrudniejsze jest to, że nikt nie był winny.(…) Wierna dewizie taty, że trzeba samemu sobie w życiu radzić, nie chciałam pomocy innych. Kobiecą słabość, kruchość uważałam za coś niefajnego, gorszego. Teraz mam 30 lat i wiem, że w związku potrzebna jest równowaga pomiędzy siłą mężczyzny a delikatnością kobiety. Nie wstydzę się już myśleć, że kobieta ma prawo być bezradna, powiedzieć: „Nie wiem, nie potrafię, pomóż mi”. Kiedyś, jak podejmowałam trudną decyzję, zawsze wybierałam opcję gorszą dla siebie, żeby tej drugiej strony nie zranić. Dziś mówię na głos, co jest dla mnie dobre, a co złe, tego nie chcę, na to się nie zgadzam, bo mi szkodzi. To wielka ulga przyznać wreszcie, nawet na takim podstawowym poziomie, że lubię tulipany, a nie róże, że wolę kawę bezkofeinową, a nie latte, niż zastanawiać się, czy jak powiem, że wolę wodę od soku, to kogoś nie urażę.”

Kamilla Baar-Kochańska (1979) polska aktorka

o Wojciechu Solarzu, aktorze.

O kobietach, O ludziach, O rodzinie, O domu

„Uciekłem od miłości.
Przyjechałem do Róż o czwartej po południu i kiedy wysiadłem z autobusu, zobaczyłem najpierw wielki kwietnik z różami, cudowny klomb w kształcie gwiazdy, zdobiący plac przed czerwonym ratuszem z wieżyczkami. Agnieszka byłaby zachwycona. Powiedziałaby coś w rodzaju:Ojej, ale bomba, róże w Różach!
Co mnie obchodzą teraz reakcje Agnieszki?”

Aleksander Minkowski (1933–2016) polski prozaik, reportażysta, scenarzysta filmowy

Ząb Napoleona

„Promienie słońca padają na róże jak i na chwasty.
Nie żałuj szczodrych darowizn dla możnych i z niższej warstwy.
Hojnością z wrogów bez trudu przyjaciół czyni się własnych.
Przypływ z odpływem się wiąże, niech morza prawd uczą nas tych.”

Szota Rustaweli Rycerz w tygrysiej skórze

król Rostewan do córki Tinatiny.
Źródło: Rycerz w tygrysiej skórze, przeł. Jerzy Zagórski, strofa 49

„Tego proszku po maleńkiej łyżeczce zażywać w wódce różanej lub cynamonowej. Wódkę różaną tak się robi: róży nakłaść mało dodawszy do alembiku soli i po wlaniu wody rzecznej – przegonić; cynamonową tak: wodę rzeczną zagotować i włożyć do niej zołotnik (4,26 g) tłuczonego cynamonu na kwartę wody. Zażywać po jedzeniu.”

Jakub Markowicz

o kozackim sposobie na kaca.
Źródło: Władysław A. Serczyk, Na dalekiej Ukrainie. Dzieje Kozaczyzny do 1648 roku, WL, Kraków 1984.

O jedzeniu, O wodzie

„Skoro się ozwą twych ust róże dźwięczne,
Pieśnią nad pieśnie powietrze oddycha.”

Tomasz August Olizarowski (1811–1879)

Źródło: Salomon i Sulamitka

„Film hipnotyzował mnie zawsze. Koleżanki ze szkoły podstawowej kolekcjonowały pamiętniki z sentencjami w stylu: „Na górze róże, na dole fiołki, my się kochamy jak dwa aniołki”, koledzy woleli piłkarzy. A ja w moim pamiętniku wklejałem bilety z filmów, na których byłem w kinie „Piast.””

Mariusz Grzegorzek (1962) polski reżyser teatralny i filmowy

Źródło: Łukasz Maciejewski, „Tygodnik Powszechny” 35/05 http://www.teatry.art.pl/!rozmowy/doutraty.htm

Kochać się

„Odeszła moja młodość
Gdzieś za góry, lasy
A może to ja odszedłem
Gubiąc po drodze
Lata i wspomnienia
I dotarłem
Do takiej krainy
Gdzie nie straszne
Lata pozostawione
Ani zaschnięte róże
W staroświeckim wazonie
Ocierałem się o czas
Jak o płot przy drodze
Teraz patrzę
Na jego resztki
W połowie spróchniałe
l czekam
Aż wicher czasu
Powali mnie
Wraz z nim”

Józef Wawroń (1928–2017) polski poeta

Źródło: Pożegnanie, „Sekrety ŻAR-” 2005, nr 4 http://www.pzn-mazowsze.org.pl/kultura/klub_zar/sekret11/sek_11.html#poezja

O odejściu, O czasie, O czekaniu, O pożegnaniu

„Idź z różą wiary w butonierce rozumu.”

Antoni Regulski

Kolacja u Pascala

O wierze

„Bóg stworzył różę z tego, co zostało z kobiety w czasie stworzenia. Ale kolce róży czujemy, gdy ją zrywamy, a kolce kobiety – kiedy mamy ją już jakiś czas.”

Walter Savage Landor (1775–1864)

God made the rose out of what was left of woman at the creation. The great difference is, we feel the rose's thorns when we gather it; and the other's, when we have had it some time. (ang.)
Źródło: Dialogi fikcyjne, 1829

O kobietach, O Bogu, O czasie

„Dostawaliśmy mnóstwo wspólnych zaproszeń na zagraniczne festiwale. (…) Goran żadnej z tych propozycji nie przyjął. On musi mieć scenę dla siebie. Nikt nie może błyszczeć bardziej od niego. Myślę, że już gdy pierwszy raz występowaliśmy z „Różą” i „Prawym do lewego” na festiwalu w Sopocie, zrozumiał, że gdy jesteśmy razem na scenie, gwiazdy są dwie.”

Kayah (1967) polska piosenkarka

Źródło: „Wysokie Obcasy”, 12 września 2009

O myślach, O myśleniu

„– Zostań. Już dobrze. Pijmy i patrzmy na róże. Tak blado wyglądają w świetle księżyca twarze zabitych po zakończonym ogniu karabinów maszynowych. Kiedyś widziałem to w Hiszpanii. „Niebo to wymysł faszystów” – powiedział wówczas metalowiec Pablo Nonas. Miał tylko jedną nogę. Był na mnie trochę rozgoryczony, ponieważ nie zakonserwowałem mu drugiej w spirytusie. Czuł się, jak by być w ćwierci żywcem pogrzebany. Nie wiedział, że psy ją porwały i zżarły…”

Erich Maria Remarque (1898–1970) pisarz niemiecki

Łuk triumfalny (1945)

O psie, O piciu

„Gdy wiemy,
Że będziemy stąpali
Po różach,
Sprawdźmy, czy nie mamy
Dziurawych butów.”

Roman Gorzelski (1934–2010)

Srebrnikowe myśli, czyli bajki, fraszki, przysłowia i wierszyki, Przysłówka
Źródło: O stąpaniu, s. 66

O butach

„Nie kocham cię tak, jakbyś była różą soli, topazem
albo strzałą z goździków rozsiewających ogień:
kocham cię, jak się kocha jakieś rzeczy mroczne,
w tajemnicy, pomiędzy cieniem a duszą.”

Pablo Neruda (1904–1973) poeta chilijski, noblista

Źródło: Sto sonetów o miłości – XVII, tłum. Jan Zych

O duszy, Kochać się

„Miała koszulkę cieniutką,
A drzewa zaciekawione
Przez okna bliziutko, bliziutko
Schylały liście zielone.

Na miękkie rzuciła poduszki
Rąk nagich ciepłe oploty,
W podłogę drobniutkie nóżki
Tętniły z wielkiej ochoty.

Patrzyłem na promień woskowy
Słońca, jak w swojej podróży
Kręcił się wokół jej głowy
I piersi: muszka na róży.”

Arthur Rimbaud (1854–1891) francuski poeta

Poezje
Źródło: Komedia w trzech pocałunkach, tłum. Jarosław Iwaszkiewicz

„Jakże błogo, jak szczęśliwie
Po majowej biegać łące,
Pod zielonych wierzb warkocze;
Piękną Różę kochać tkliwie,
Patrzeć w oczy jej palące
I wciąż słuchać, jak szczebiocze.”

Teofil Lenartowicz (1822–1893) polski etnograf, rzeźbiarz, konspirator i poeta romantyczny

Źródło: Jabłka i wiśnie

Kochać się

„Niektórym kobietom nie wystarcza bukiet róż, chcą, żeby mężczyzna tym różom zmieniali jeszcze wodę.”

Janusz Gaudyn (1935–1984)

O kobietach, O wodzie

„Ciągle jeszcze stoimy. A kiedy chcemy ruszyć, nasze stopy na gwałt szukają ziemi solidnej. Bo my dwaj na śliskim progu, niby tutejsi, spod słonka i skowronka, ale chyba raczej stamtąd, z popiołu, co w snach naszych nie przestaje huczeć pustynią pełną imion.
Teraz już dom. Otworem na wszystkie życzliwości świata dzisiejszego. Żona, córka i syn. Patrzą na mnie, na drugiego uratowańca z Wyspy Płomieni. Patrzą na siwą ilustrację, w sam raz do reportaży o harcie ducha i walce, o cierpieniu i poświęceniu. „Ten tu profesor i mój ojciec tamto przeżywali” – pomyśli córka.
My z Szymkiem widzimy, jak żywi na nas patrzą. Słyszymy, że to przez nich cisza nastała. I wiemy, jak im teraz strasznie głupio, bo nie potrafią nas definitywnie umiejscowić.
Na szczęście dorodna córka pomału się podnosi, pomału, i biodrem oprze o ramię ojcowe. A dłonią delikatnie kark obejmie. Garstka sekund, nie dłużej, tej urody pogody kojącej kobiecości, bo Szymek, jak przebudzony, od stołu się dźwiga, siny, cuchnący trupią fosą, i goły. Rękę nie dopaloną nad stół wyciąga, bo chce nią zgarnąć łososiową różę z białego talerza.
Ja też nie od macochy. Wstaję, golas nieodwszony, ręce na nie obrzezanej kuśce katolickiej skrzyżuję, a tu po wino musujące chciałbym sięgnąć…ale jak tu równocześnie zasłonić dziurkę po kuli w potylicy?
A żywi strasznie udają, że nic nie widzą, że nic się nie stało, że my dalej sobie siedzimy i do żarcia ostro się zabieramy. Niemniej cisza zapadła. To już nie przysłowiowa okazja dla anioła, żeby się popisał swym przelotem nad nami, to… przepaść w ich ziemskim czasie, wywołana naszą golizną, naszym odorem spalenizny, czego nie potrafią odziać żadną metaforą.
Od stołu się zerwą, udając że wierzą, że my chcemy jestku i pitku z ich rzeczywistości; więc dalej talerze pod nos nam podsuwać…ale na odległość, żeby granicy nie przekroczyć, za która aleja wprost na krematoria, nad którymi w szarpiach wisi niebo monoteistyczne.”

Marian Pankowski (1919–2011) polski pisarz, poeta, tłumacz

Z Auszwicu do Belsen

O szczęściu, O aniołach, O domu, O rzeczywostości

„Róża jest czymś nieskończenie więcej niż tylko rumieniącym się „przepraszam” za swoje kolce.”

Rabindranath Tagore (1861–1941) poeta i prozaik indyjski

„Na biurku leżał podręcznik dla ogrodników, otwarty na róży odmiany „Pan Lincoln”. Wciąż stało na nim także okrągłe lustro oraz pudełko z farbami. Jednak kartka papieru rysunkowego, na którym jeszcze przed chwilą malowała różę, była zupełnie pusta.”

Graham Masterton (1946) brytyjski pisarz

Czerwona Maska (2007)

Pudełko

„Jak Mały Książę Saint-Exupery’ego z początku jesteśmy oszołomieni, że nasza róża, centrum naszego świata, nie jest jedyną. Jesteśmy zdruzgotani wiadomością, że jest wiele innych, na wielu innych krzewach, w wielu innych światach. Ale to, co czyni naszą różę wyjątkową, to fakt że wzbogaca nas ona swoim pięknem i że poświęcamy się, dbając o nią.”

Peter de Rosa (1932)

Źródło: Mitologia chrześcijaństwa

Cytaty o pięknie

„Miłość panieńska, szczęście w karty, łaska pańska i krasa róży – wszystko nietrwale rzeczy.”

Salomon Rysiński (1560–1625)

O miłości, O szczęściu

„Źrenic spłoszenie,
świetlista władza,
róża żywopłot
zwinnie przesadza,
w świateł rozbiegu
chmura nabrzmiewa,
już błyskawicą
siecze ulewa,
dołem – jeziora
lustrzany przybór,
miła, ja czekam,
czym prędzej przybądź!
błękit rozmyty
chlusnął na ogród,
suknię zmoczoną
ściągnij na progu,
ale ulewa!
ściągnij koszulę,
deszcz jak dwie strugi
złączy nas czule.”

Miklós Radnóti (1909–1944)

Źródło: Czary

O świetle, O czekaniu

„Zapewne pył kosmiczny zniekształca rzeczywistość, skoro Mały Książę uważa mnie za swoją różę…”

Barbara Rosiek (1959) pisarka i poetka polska

Kokaina

O rzeczywostości

„Ogniska malinowe
niczym róże zakwitają na śniegu.”

Anna Achmatowa (1889–1966) rosyjska poetka

Tom Białe ptaki (1917)
Źródło: Masz odwagę…, tłum. Andrzej Mandalian

„Kobieta jest jak róża; na to ma kolce, by je owijać płatkami.”

Julian Tuwim (1894–1953) polski poeta

Wiersze i aforyzmy, Jarmark rymów

O kobietach

„Róże i blondynki miłości rodzynki.”

Antoni Regulski

„Serce kobiety światowej jest na kształt róży, z której każdy kochanek po listku odrywa, tak, że dla męża tylko cierń pozostanie.”

Zofia Arnould (1740–1802)

O kobietach, O kochankach, Serce

„Gdzież nasza róża,
Pytam was bracia?
Zwiędła nam róża,
Dziecko to ranka.
Tylko nie mówcie:
Tak młodość więdnie!
Tylko nie mówcie:
Tak życie biegnie!”

Aleksander Puszkin (1799–1837) poeta rosyjski

Где наша роза? Друзья мои! Увяла роза, Дитя зари!… Не говори: Вот жизни младость, Не повтори: Так вянет радость… (ros.) Źródło: wiersz Róża http://wiersze.wikia.com/index.php?title=Róża_(Puszkin)&useskin=monobook, 1815

O życiu, O dzieciach

„Ach, ten dzień w kolorze śliwkowym!
– Berberysu i głogu ma smak…
Stawia drzewom pieczątki
– Żeby było w porządku
Że już pora
Że trzeba iść spać…
A my tak – po kieliszku, po troszeczku
Popijamy calutki ten dzień
– Próbujemy nalewki
Z dzikiej róży, z porzeczki
Żeby sprawdzić – czy zima
To wypić się da?…”

Leszek Długosz (1941) aktor, literat, kompozytor i piosenkarz polski

Źródło: Dzień w kolorze śliwkowym

O zimie, Pora roku

„Zdrowaś Maryjo dobrze odmawiane, czyli uważnie, z nabożeństwem i pokorą, jest według świadectwa świętych nieprzyjacielem szatana, którego zmusza do ucieczki, jest młotem, który go miażdży, jest uświęceniem duszy, radością aniołów, śpiewem wybranych, pieśnią Nowego Testamentu, radością Maryi i chwałą Trójcy Przenajświętszej. Zdrowaś Maryjo jest rosą niebieską, która czyni duszę urodzajną; jest czystym i pełnym miłości pocałunkiem, jaki składamy Maryi; jest czerwoną różą, którą Jej ofiarujemy, kosztowną perłą, którą Jej składamy w ofierze; jest czarą ambrozji i boskiego nektaru, który Jej dajemy. Wszystkie te porównania pochodzą z ust świętych. Błagam więc was usilnie, przez miłość, którą ku wam w Jezusie i Maryi w sercu noszę, odmawiajcie codziennie, o ile wam czas pozwoli, cały Różaniec, a w chwili śmierci błogosławić będziecie dzień i godzinę, kiedyście mi uwierzyli.”

Ludwik Maria Grignion de Montfort książka Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny

Źródło: Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny , Promic wydawnictwo Księży Marianów, Warszawa 2010.

O miłości, O śmierci, O aniołach, O duszy

„Nie rusz Andziu, tego kwiatka,
Róża kole, rzekła matka.
Andzia mamy nie słuchała,
Ukłuła się i płakała.”

Stanisław Jachowicz (1796–1857) polski pisarz i filantrop

Źródło: Powiastki i bajki. Andzia

O matce, O płaczu

„Wspaniała! Całymi nocami dyskutowaliśmy o kapitalistycznej teorii Róży Luksemburg…”

Nikołaj Bucharin (1888–1938) rosyjski polityk

po spotkaniu z kobietą, które doradził mu lekarz w celu wyleczenia się z pracoholizmu, jaki przejawiał angażując się w program sowieckie rewolucji.
Źródło: Przemysław Słowiński, Sławni ludzie w anegdocie, Videograf II, Katowice 2009, ISBN 978837183727, s. 32.

O kobietach, O ludziach, O nocy

„Panno Mary, kapryśnico,Odwróć zagniewane lico!W twym ogródku rosną kwiatki,Róże, dzwonki i bławatki.”

Frances Hodgson Burnett Tajemniczy ogród

Tajemniczy ogród
Źródło: rozdział 2

„Jak róża musi się w słońcu rozwijać i coraz piękniej kwitnąć aż od blasku słońca zblednie i szybko rozpadnie się w proch, tak niewinnie upiększa się kobieta strojem, ozdobami, kosmetyką i czystością.”

Ludwig Tieck (1773–1853)

Źródło: Władysław Kopaliński, Encyklopedia „drugiej płci”, Warszawa 1990, s. 442.

O kobietach

„Uciekajcie przed miłością, szukajcie rozkoszy, a na drodze życia spotkacie tylko róże, same piękne kwiaty, zapowiedzi szczęścia.”

Donatien Alphonse François de Sade (1740–1814)

Pozostałe dzieła

O Kwiatach

„Wychodzę z różą w ręku, z księżycem pod pachą,
A resztę pozostawiam dla nowych poetów.”

Jan Lechoń (1899–1956) poeta polski

„A róże… Róże są zbyt nietrwałe, żeby żywić do nich jakiekolwiek uczucia.”

Wiktoria Płatowa (1965)

Postać: Warwara Andriejewna Sulejmnienowa – Waria
Rytuał ostatniej nocy
Źródło: Preludio Andante

O emocjach

„Pozdrawiam ciebie, ty różo, z ogrodu
Klejnotowego, miłosny Rubinie!
Chociaż pierś twoja przejrzystsza od lodu
Krew nieśmiertelnéj młodości w niéj płynie.”

Jadwiga Łuszczewska (1834–1908)

Źródło: Rzeźbiarstwo, Wybór poezji. Xsięga pierwsza., Warszawa, 3 czerwca 1897

„Bóg tak chciał, że to właśnie młodzi ludzie doprowadzili do upadku Kaddafiego, dołączając do arabskiej wiosny ludów. Ogłaszam, że to koniec ery Kaddafiego. Przyszłość pewnie nie będzie usłana różami (…) mimo to wzywam wszystkich Libijczyków do odpowiedzialnego zachowania, nie brania sprawiedliwości w swoje ręce (…) i traktowania jeńców z szacunkiem. Wszyscy mamy prawo do godności w tym kraju.”

Mustafa Muhammad Abd al-Dżalil (1952)

podczas konferencji prasowej w Bengazi (22 sierpnia 2011).

O Bogu, O ludziach, O sprawiedliwości, O zachowaniu

„Żyć to nie znaczy iść przez róże,
Sięgać po laury, zbierać oklaski.
Żyć to znaczy przetrwać wszystkie burze
I dążyć tam, gdzie świecą ideałów blaski.”

Adam Asnyk (1838–1897) polski poeta

Źródło: Franciszek Sielicki, Folklor dziecięcy i młodzieżowy na Wilejszczyźnie w okresie międzywojennym, Wydawn. Uniw. Wrocławskiego, 1992, s. 94.

„Kobiety są jak róże: niby zupełnie do siebie podobne, a jednak zapach, forma i kolor każdej z nich jest trochę inny.”

Alfred Aleksander Konar (1862–1940)

O kobietach, O kolorach

„(…) nic po cierniu, kiedy róża spadnie.”

Jan Kochanowski książka Fraszki

Fraszki

„Nie zawżdy, piękna Zofija,
Róża kwitnie i lelija;
Nie zawżdy człek będzie młody
Ani tej, co dziś, urody.”

Jan Kochanowski (1530–1584) polski poeta

Pieśni
Źródło: Księgi Wtóre. Pieśń XXIII

„Nic się nie martw, wszystko będzie dobrze, cały świat podadzą Ci na talerzu. Już od dzisiaj, już od teraz – kochanie, zawsze będziesz stąpać po różach.”

Erich Segal (1937–2010)

Doktorzy

O świecie, Kochać się

„Chciałam się przekonać, co się stanie, gdy pozwolę ludziom zrobić z moich ciałem to, co chcą, jak się wtedy zachowają. Ta ciekawość była silniejsza od lęku. No więc położyłam na stole różne przedmioty – pistolet, nożyczki, różę, bat, piórko – i kartkę z informacją, że każdy z widzów może zrobić z tymi narzędziami dowolny użytek wobec mojej osoby. Najpierw ludzie się czaili, krygowali, z czasem stawali się coraz śmielsi. Ktoś pociął moje ubranie na mnie, ktoś inny pokłuł mnie kolcami róży. Zrozumiałam, że przez swoją bierność wywołuję agresję, że bezbronność wywołuje w ludziach najgorsze instynkty. Być może, gdybym tę akcję kontynuowała dłużej, to w końcu ktoś by mnie zabił… Ciekawe, że kiedy performance się skończył, a ja zrobiłam ruch w stronę publiczności, ta zaczęła uciekać.”

Marina Abramović (1946) jugosłowiańska artystka intermedialna

Źródło: rozmowa Marioli Wiktor, Gwiazda wycięta na brzuchu, „Gazeta Wyborcza”, 5 października 2012.

O ludziach, O zachowaniu, O gwiazdach, O czasie

„Jak
mam przepraszać
lepsze kwiaty
zamiast słów
Więc
po co słowa
kupię tobie
bukiet róż
bo róża też kolce ma”

Krzysztof Dzikowski (1938) polski satyryk i literat

Źródło: Bo róża też kolce ma

O Kwiatach

„Kiedy przekwitną róże życia, nie zostaje nic prócz kolców.”

Owidiusz (-43–17 p. n. e.) poeta rzymski

„Szkoły powinny chodzić na takie filmy jak „Syberiada polska”. Opowieści o naszej historii, proste w przekazie, nie przekombinowane w formie, dostosowane do wieku odbiorców. Bo przecież nie pokażemy dwunastolatkom „Róży”. A „Syberiada…””

Kamil Śmiałkowski (1971)

jakoś ich może powoli do „Róży” przygotuje. Źródło: Śmiałkowski broni „Syberiady”: Nie fukajmy na ten film, stopklatka.pl, 22 lutego 2013 http://stopklatka.pl/-/42416671,smialkowski-broni-syberiady-nie-fukajmy-na-ten-film

O historii, O wieku

„Wszystko, co żywe, jest niepowtarzalne. Nie do pomyślenia są dwaj dokładnie tacy sami ludzie, dwa takie same krzaki dzikiej róży… Życie zamiera tam, gdzie przemoc stara się zatrzeć jego niepowtarzalność i swoiste cechy.”

Wasilij Grossman (1905–1964) pisarz radziecki

Życie i los (1959)

O życiu, O ludziach

„Podobno
widział ktoś
nad olchą wód
Różę w ciemności
z krowami polskiej poezji.”

Józef Krupiński (1930–1998) poeta polski

Źródło: Z krowami polskiej poezji

„KPP była zarażona duchem luksemburgizmu, fundamentalne poglądy „Gazety” są zbudowane na poglądach Róży Luksemburg.”

Jarosław Marek Rymkiewicz (1935) polski pisarz i krytyk literacki

spytany przez sędziego, na jakiej podstawie twierdzi, że redaktorzy „Gazety” są „duchowymi spadkobiercami KPP”.
Źródło: Bogdan Wróblewski, Historia KPP a la Rymkiewicz, „Gazeta Wyborcza”, 8 lipca 2011

O historii

„Jestem śmiercią dżentelmenem, ubraną w jedwabie i koronki, nadchodzącą po cichu, by nagle zgasić świece. Naroślą rakową w samym sercu róży”

Anne Rice książka Wampir Lestat

Wampir Lestat

O śmierci, Serce

„Mam trochę dość filmów historycznych, w Polsce nie ma pieniędzy, żeby je robić. Przy pracy nad Różą ciągle borykaliśmy się z problemami finansowymi, musieliśmy ścinać sceny w scenariuszu, żeby pozamykać wątki. Nie skarżę się, ale nie wiem, czy będę chciał się jeszcze angażować w kolejny film historyczny. Chociaż chodzi mi po głowie film o UPA; wywodzę się z tego regionu, gdzie UPA działała i znowu – na tle historii chciałbym zrobić film o miłości.”

Wojciech Smarzowski (1963) polski reżyser i scenarzysta

Źródło: rozmowa Jakuba Majmurka, krytykapolityczna.pl, 19 października 2011 http://www.krytykapolityczna.pl/Serwiskulturalny/SmarzowskiMojefilmymajaprowokowac/menuid-305.html

O historii

„Gdzie jesteś, Mały Książę, gdzie?
Odszedłeś z mej książeczki kart.
Czy po pustyni błądzisz znów,
Rozmawiasz z echem pośród skał?
Czy tam, gdzie świeci złoty wóz
Oglądasz Ziemię w swoich snach,
Gdzie pozostała z tamtych dni
Niby wspomnienie bajka ta.
W maleńkiej róży kochał się
Książę na jednej z wielu gwiazd.
Nie widział przedtem innych róż,
Kiedy w daleki poszedł świat.”

Katarzyna Sobczyk (1945–2010) piosenkarka polska

Źródło: Mały Książę.

O świecie, O odejściu, O bajkach, O snach

„kto mieszka w róży
– nikt
nikt nie mieszka w róży
otwiera i zamyka okna
wdycha powietrze”

Krešimir Bagić (1962)

Źródło: Ślepa światłość, tłum. Julian Kornhauser

„Mężczyzna, kochając, zrywa jeden z tysięcznych kwiatów, którymi jego życie zakwita, kobieta zrywa jedyny. Jego do zawsze kwitnącej róży, ją do aloesu, tylko na pół wieku kwiat wydającego porównać by można.”

Klementyna Hoffmanowa (1798–1845) polska pisarka, pionierka polskiej literatury dziecięcej

O życiu, O kobietach, O Kwiatach, O wieku

„Droga, którą idą ku sobie Białoruś i Rosja, nie jest usłana różami. Tym bardziej budowa Związkowego Państwa wymaga od obydwu stron cierpliwości i wzajemnego szacunku. Na nienaruszalnym fundamencie pamięci i wspaniałych tradycji zbudujemy nowy kraj – silny, wolny i niezależny.”

Alaksandr Łukaszenka (1954) białoruski polityk, prezydent

Źródło: PAP, 4 lipca 2003

O cierpliwości

„Adamie! Kiedyś – dawno temu – byliśmy przyjaciółmi. Teraz pragniesz mnie postawić przed sądem (właśnie otrzymałem list od Twojego adwokata), ponieważ napisałem prawdę: że jesteście – Ty i Twoi ludzie – spadkobiercami Róży Luksemburg i jej straszliwej idei wynarodowienia Polaków (oraz wszystkich innych narodów) – idei podjętej potem przez Komunistyczną Partię Polski. Uważasz, że się mylę? Świetnie! To dlaczego grozisz mi sądem, zamiast podjąć ze mną dyskusję? A Twój adwokat pisze do mnie jakieś głupstwa o spółce giełdowej i jej interesach, którym podobno zagrażają moje poglądy. Czy idee i poglądy mają coś wspólnego z pieniędzmi i giełdą? To do tego doszedłeś? A to wstyd!”

Jarosław Marek Rymkiewicz (1935) polski pisarz i krytyk literacki

w liście do Adama Michnika. Źródło: List otwarty do A. Michnika: „czemu grozisz mi sądem?”, wp.pl, 5 października 2010 http://wiadomosci.wp.pl/kat,1342,title,List-otwarty-do-A-Michnika-czemu-grozisz-mi-sadem,wid,12727749,wiadomosc_prasa.html

O ludziach

„Różo, różo, formalistko!
Różo, różo, bój się Boga!”

Julian Tuwim (1894–1953) polski poeta

Źródło: Róża

O Bogu

„Grecki tulipan i gotycka róża
kwitną, by zwieść nas; kwiat dojrzewa w owoc;
człowiek, co znaczy cmentarz znakiem krzyża,
zrywa mak; ciało podgryza korzenie
jęczmienia.(…)
Miłości, czas posłuchać, czym wiatr wieje.”

Terence Tiller (1916–1987)

Źródło: Poemat, tłum. Władysław Dulęba, „Życie Literackie” nr 5, 3 lutego 1957, s. 3 http://mbc.malopolska.pl/dlibra/doccontent?id=14848

O życiu, O czasie, O Kwiatach

„Adam [Hanuszkiewicz] miał zawsze motyle skrzydła, ziemi to on raczej nie dotykał. I został tym pięknym, kolorowym motylem do końca. (…) Ważne było to, co się dzieje w kulturze, albo to, co myślał Słowacki, Norwid czy Mickiewicz. A sprawy domu, samochodu, zakupy? Codziennie? O nie! On się tym nie zajmował. Jeśli już był zmuszony pojechać do sklepu coś kupić, to zwykle kupował nie to, co trzeba. Kiedyś zamiast nawozu pod róże kupił dywan. Bo nawozu w sklepie nie było, a dywan akurat był.”

Magdalena Cwenówna (1954)

Źródło: Iwona Kłopocka, Adam miał zawsze motyle skrzydła, „Nowa Trybuna Opolska” nr 110, 12 maja 2012 http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/139105.html

O domu, O myślach, O myśleniu

„Powtarzam, że o mało co nie popsułaś mego pięknego zegara, gdy majstrując przy nim cofnęłaś czas. Tak, tak, moja miła. Nie rób takiej niemądrej miny! Po prostu cofnęłaś czas. Mniej więcej o osiemdziesiąt lat.
– O osiemdziesiąt lat?…
– Tak, tak, ale ostatecznie to nie jest najważniejsze. Najważniejsze jest natomiast to, że cofnęłaś go w godzinie pąsowej róży…”

Maria Krüger książka Godzina pąsowej róży

fragment rozmowy Eleonory z Andą.
Godzina pąsowej róży
Źródło: rozdział pierwszy

O czasie

„To królestwo moich wzruszeń, marzeń wielki błękit,
Kredką słońca dziś na murze pisze swój pamiętnik.
Kocham to, co mam, i tracę: niebo, róże, ziemię,
I muzykę, i wakacje, czasem nawet Ciebie.”

Janusz Kondratowicz (1940–2014) polski poeta, satyryk

Źródło: piosenka Wielki błękit z repertuaru Kasi Lesing

O czasie, O wakacjach, Kochać się

„Jaki zapach ma w ciemności
róża, niczym młodociana śmierć.”

Hasso Krull (1964)

Źródło: ***, tłum. Aarne Puu

O śmierci

„W ciemnosmreczyńskich skał zwaliska,
Gdzie pawiookie drzemią stawy,
Krzak dzikiej róży pąs swój krwawy
Na plamy szarych złomów ciska.
(…)
Do ścian się tuli, jakby we śnie,
A obok limbę toczą pleśnie,
Limbę, zwaloną tchnieniem burzy.”

Jan Kasprowicz (1860–1926) polski poeta, dramaturg, krytyk i tłumacz

Źródło: Krzak dzikiej róży w ciemnych smreczynach

O snach

„Pamiętam ze przed naszym domem był wielki, okrągły klomb z różami i podjazd dla parowozów i samochodów wokół niego. Kolumny ganku porośnięte były… zaraz, zaraz, dzikim winem? Chyba tak, bo jesienią czerwieniało i złociło się, tak mówiła zawsze Hanka.”

Małgorzata Kalicińska (1956) polska powieściopisarka

Cykl Rozlewisko
Źródło: Powroty nad rozlewiskiem

O domu, Jesień

„Na taki widok coraz wyraźniej uświadamiam sobie, jak ogromnym cudem jest obecność zwierząt; należą one do nas jak płatki różane do kielicha róży – są materią naszego życia, naszą pierwotną siłą, która przegląda się tutaj w szlifowanym lustrze.”

Ernst Jünger (1895–1998) pisarz niemiecki

Promieniowania
Źródło: s. 323

O sile, O zwierzętach

„Anusia ładna
Gdy się bawiła,
Miłość ją zdradna
Sobie złowiła.
Antek oszczerca
Ułożył minę,
Mówił do serca,
Uwiódł dziewczynę. (…)
Opadły róże,
Trawka zbledniała,
Anuś niebożę!
Miłość niestała.
Antek zdradliwy
Już cię porzucił,
Dla innej tkliwy,
Ankę zasmucił.
Wtem przyszedł Kuba,
Kuba wesoły:
„Anusiu luba,
Porzuć mozoły!
Przestań już szlochać!
Niech Antek zginie!
Chciej Kubę kochać,
Siądź przy krzewinie!”
Anusia wrzasła:
„Tu ciernie kole!
Tu miłość zgasła.
Przy dębie wolę.””

Józef Szymanowski (1748–1801) polski poeta i krytyk literacki

Źródło: Anusia

O miłości, Serce, Kochać się

„[Abelard] używał (…) sformułowania nulla rosa est [łac. „nie ma róży”], by wskazać, że język może mówić albo o rzeczach, które przepadły, albo o rzeczach nieistniejących. (…) róża jest figurą symboliczną tak brzemienną w znaczenia, że nie ma już prawie żadnego: róża mistyczna i nie masz róży, która by nie zwiędła [wojna Dwóch Róż], róża jest różą [różokrzyżowcy], dziękuję za wspaniałe róże, świeżość i woń róż.”

Umberto Eco książka Imię róży

Imię róży, Dopiski na marginesie „Imienia róży”

O miłości, O wojnie

„Róża połączona z Krzyżem ożywia martwe drzewo tradycyjnych wierzeń, niepoddanych kontroli, przywracając im życie płynące z rozumnego rozeznania. Różokrzyżowiec nie ulega zaślepieniu wiary poddanej dogmatom; jest on niezależnym badaczem, obeznanym – dzięki swym dociekaniom – z tajemnicami religii. Interpretuje on po swojemu święte symbole, proponując różne formuły oparte na inicjałach I. N. R. I., np.: Igne Natura Renovatur Integra – integralna (nieskażona) natura odnawia się poprzez ogień.”

Johann Valentin Andreae (1586–1654)

Źródło: Chymische Hochzeit Christiani Rosencreutz anno 1459, (1616), tłum. Marcin Dybowski.

O życiu, O tajemnicy, O wierze, O religii

„Nie ma nic bardziej względnego niż piękno. Jedna róża to piękno. Dziesięć róż to coś drogiego. Sto róż to nuda.”

Éric-Emmanuel Schmitt (1960) pisarz francuski

Kiedy byłem dziełem sztuki

Cytaty o pięknie

„Gdy zrywasz róże, możesz się pokłuć. Gdy bierzesz piękną żonę, możesz stać się rogaczem.”

Benjamin Franklin (1706–1790) amerykański polityk, uczony i filozof

Źródło: Eleanor Herman, W łóżku z królem. 500 lat cudzołóstwa, władzy, rywalizacji i zemsty. Historia metres królewskich, tłum. Katarzyna Kołaczkowska, Wydawnictwo Jeden Świat, Warszawa 2006, ISBN 8389632268, s. 79.

O świecie, O historii, O zemście

„Materio czuła, różo o uschłych skrzydłach,
zatopiony w marzeniu stąpam po twych płatkach
stopami, co zbyt ciężkie czerwonym znużeniem,
aby w twardej katedrze twojej zgiąć kolano
bijąc się w usta własne aniołami.”

Pablo Neruda (1904–1973) poeta chilijski, noblista

Źródło: Wprowadzenie w materię drzewa

O marzeniach, O aniołach

„Mam wszystko czego mogę chcieć,
i nawet dyplom mam na ścianie,
i kilka listów, dużo zdjęć,
i uschłą różę, i wspomnienie (…),
kilka koszulek, parę gaci,
co miesiąc firma pensje płaci.
Życie me piękne jest i miłe,
aż nie dostanę kopa w tyłek.”

Mariusz Parlicki (1974)

Źródło: Życiorys własny

O życiu, O wspomnieniach

„Królową kwiatów jest róża, królową stworzeń kobieta. Jedna i druga w tym są do siebie podobne, że w pewnych chwilach upadają.”

Józef Maciejewski (1906–1978)

O kobietach

„Bądź ze mną.
Cierpliwie, zawzięcie.
Długo, najdłużej.
Tak czekałem, że wiem to na pewno:
ból wyboli nareszcie, znuży się i zmęczy
i stanie się bez cierni – niedotkięciem róży”

Julian Przyboś (1901–1970) poeta i eseista polski

Źródło: Róża

O bólu, O czekaniu

„Ja nie chcę pańskiej dymisji, nie powiem, że chcę pańskiej dymisji. Ja chcę, żeby pan dzisiaj dźwignął ten ciężar. Oczekuję od pana siły takiej, z jaką pan broni czasem racji swojej partii, środowiska, własnego ministra. Chcę, żeby pan bronił polskiego interesu z taką samą siłą, jak siedzącego za panem Cezarego Grabarczyka. Wtedy też przyniosę panu róże. Tylko żeby to było w imieniu państwa.”

Elżbieta Jakubiak (1966) polska polityk

podczas sejmowej debaty poświęconej katastrofie smoleńskiej. Źródło: wp.pl http://wiadomosci.wp.pl/gid,13044756,title,Co-laczy-gen-Jaruzelskiego-i-Donalda-Tuska,gpage,8,img,13053148,galeria.html z 22 stycznia 2011 r.

O sile, O czasie

„Gdzież jest teraz blask Babilonu? Gdzież jest straszliwyNabuchodonozor i moc Dariusza, i ów Cyrus wielki? Zniknęli niby koła obracane siłą. Sława ich pozostała i rośnie, lecz oni obrócili się w proch. Gdzież jest kuria Juliańska, gdzie Juliańska procesja? Przeminęła, Cezarze! A byłeś najgroźniejszy, najpotężniejszy, na świecie całym. Gdzież są Mariusz i Fabrycjusz, któremu złoto było obce? Gdzież jest zaszczytna śmierć i wiekopomny czyn Paulusa? Gdzież jest boski głos Filipik, gdzie niebiański głos Cycerona? Gdzież jest przychylność Katona dla obywateli i jego gniew na rebeliantów? Gdzie jest Regulus? I gdzie Romulus albo gdzie Remus? Wczorajsza róża istnieje tylko z imienia, imiona tylko puste zostały.”

Bernard z Morlay De contemptu mundi

Źródło: De contemptu mundi (1140), tłum. Tadeusz Brzostowski

O śmierci, O sile, O gniewie

„Kto próbuje wniknąć w Różę filozofów, nie mając klucza, jest jak człowiek, który chce chodzić, chociaż nie ma nóg.”

Michael Maier książka Atalanta Fugiens

Źródło: Atalanta Fugiens, Oppenheim 1618.

„Gdzie na krzaku róż widać różnice natężenia żaru, co sprawia, że człowiek czuje w różnych miejscach trzewi ssanie, w czymś na kształt odzewu. Gdy nawet róża zgnilizny i zła wywołuje chęć reakcji i podniecenie. I co również znaczy, że żar, który w człowieku krąży i ogrzewa go, kiedy się skupi na jakiejś przeszkodzie lub luce, wówczas wyrzuca do wewnątrz lub na zewnątrz typowe ogniste węgielki lub wypryski znacząc szlak gorączki lub ognia, czego odpowiednikiem jest ciemność i chłodne luki. A więc są płonące róże, są wypryski i luki w obwodzie. Rzadko się zdarza, by w nas nie było tych luk i zakłóceń.”

Saul Bellow (1915–2005) amerykański pisarz, noblista

„Czemże jest nazwa? To, co zowiem różą,
Pod inną nazwą równieby pachniało…”

William Shakespeare książka Romeo i Julia

What’s in a name? That which we call a rose, by any other name would smell as sweet. (ang.)
Romeo i Julia
Źródło: akt II, sc. 2, wyd. Gebethner i Wolff 1913, s. 29, tłum. Józef Paszkowski.

„Krzak róży milczał,
a ja bardzo powoli
pojmowałem swój błąd.”

Andrzej Zaniewski (1939) polski poeta, prozaik, autor tekstów piosenek

Źródło: *** w: Poezje wybrane, Warszawa 2007, s. 139

O błędach

„W pewnej chwili Pas zaczął nucić „Pierwszą Brygadę”. Coraz głośniej. Obecni podchwycili słowa i melodię. Rytm marsza towarzyszył dygotom domku. Po „Brygadzie” śpiewaliśmy „Białe róże”, potem już inne piosenki, jedna wypływała z drugiej: „Rozmaryn”, „Ułani pod okienkiem”, „Czerwony pas”, „Jak dobrze nam zdobywać góry”, „Otwarte okna”. Padały bomby, pociski z nieba i z ziemi, a my śpiewaliśmy jak w transie, porwani melodią pieśni legionowej, żołnierskiej, harcerskiej. Nikt nie myślał, co może stać się w każdej chwili. Nikt już się nie bał. Nawet ja straciłam nieustające dotąd poczucie strachu. Niech się dzieje, co ma się dziać, my śpiewamy, wszystko jedno. Zrobiło się prawie wesoło.”

Teresa Sułowska-Bojarska (1923–2013) polska poetka i prozaik

o powstaniu warszawskim 1944

O strachu, O myślach, O śpiewie, O myśleniu