Rainer Maria Rilke cytaty

strona 3

„Czemu mielibyśmy chcieć zamienić mądre nierozumienie dziecka na niechęć i pogardę. Wszak nierozumienie oznacza bycie samemu, natomiast niechęć i pogarda - udział w tym, od czego człowiek chce się za ich pomocą odseparować.”

„Miłość to czuwanie nad cudzą samotnością.”

„Miłość to sprawa trudna, wzajemna miłość między dwojgiem ludzi to może najtrudniejsze, co na nas nałożono – to zadanie, wobec którego każde inne jest tylko przygotowaniem.”

„Wszystkie istnienia jedną przeniknięte przestrzenią:
świata wewnętrzną przestrzenią. Ptaków cichy sznur,
przelatuje na wskroś. A ja, który pragnę róść,
spoglądam na świat, i we mnie rośnie drzewo.

Troszczę się, a we mnie trwa dom i byt.”

„Lecz słyszę głosy, nawet życzliwe mi i oddane, i kroki tych, co się do mnie zbliżyć pragną, i moje drzwi się otwierają… A kiedy szukam ludzi, nie mogą nic poradzić i nie rozumieją moich myśli. I wobec książek staję się podobnie bezradny i nie znajduję w nich żadnej pomocy, jakby i one brały przykład z ludzi…”

„Poezje nie są bowiem, jak ludzie sądzą, uczuciami (uczucia miewa się dość wcześnie) – są doświadczeniami.”

„Inni jednak są samotnikami z charakteru i nie zostali stworzeni do życia we wspólnocie. Każdy związek kryje w sobie zagrożenie i wrogość, każdy dom jaki buduję sobie, przygniata ich, bowiem nie mają ojczyzny, która by go udźwignęła, najukochańsi zaś ludzie, którzy ich otaczają, wciągają ich w ciasny krąg codzienności, spoza której próżno sięgać dalekich przestrzeni.”

„W jednej chwili wszystko pociemniało. Sam nie wiem, gdzie jestem. Czuję jedynie, że znajduję się pośród obcych mi ludzi, że muszę jechać cały dzień i jeszcze jeden i trzeci, by w końcu znaleźć się przy Tobie – a może po to, by rozstać się z Tobą.”

„Nie napiszę też już żadnego listu. Po co mam komuś mówić, że się zmieniam? Jeżeli się zmieniam, to przecie i tak nie pozostanę tym, kim byłem, a skoro jestem czymś innym niż dotąd, wtedy rzecz jasna, że nie mam znajomych. A do ludzi obcych, do ludzi, którzy mnie nie znają, pod żadnym pozorem pisywać nie mogę.”

„Podczas tej niezapomnianej zimy rozmawialiśmy raz o tym, czy twórca istotnie różni się od innych ludzi. Pamiętasz? Dopiero dzisiaj znam odpowiedź. Twórca to człowiek o dalekim widzeniu, przed którym szeroko odsłania się przyszłość. Artysta nigdy nie będzie mógł żyć życiem ludzi przeciętnych. Gdy on staje się z biegiem lat ruchliwszy, głębszy, dojrzalszy, bardziej twórczy, gdy żyje nadając kształt swym marzeniom, zwykły człowiek ubożeje duchem i powoli, powoli zamiera. Artysta jest jak wieczność, co przenika w głąb dni.”

„Miłość to dwie samotności, które spotykają się i nawzajem wspierają.”

„Każda miłość wymaga zbyt wielkich trudów, to ciężar ponad siły, tylko w miłości do Boga odnajdujemy lekkość i wytchnienie.”

„Miłość polega na tym, że dwie samotności ochraniają się, dotykają i pozdrawiają.”

„Takie są smętne, wieczorowe dramaty:
Postaci zrodzone w jasne dni
Szukają gdzieś drogi donikąd,
I naraz ciężkie stają się wszelkie nazwy,
Pod ich balastem cierpią łagodne
I obłaskawione rzeczy.

Czujesz, jak trudno odnaleźć drogę
Od jednego istnienia do drugiego?
Oto słońca były jako pieśni…
I nagle góry stoją zasłuchane,
A tyś samotny został ze swym lękiem.”

„Kto mówi o zwycięstwie? Przetrwanie jest wszystkim.”

„Dać możliwość doskonalenia się każdemu wrażeniu i każdemu ziarnu uczucia całkowicie w środku, w ciemności, w tym co niewypowiedziane, w nieświadomym, w sferze, której nie sięga nasze rozumienie, i oczekiwać z głęboką pokorą i cierpliwością godziny nadejścia nowej jasności.”

„Kochać to najtrudniejsze z zadań człowieka (…)
najważniejszy jego egzamin.”

„Nikomu nie wpada na myśl żądać od kogoś, aby był „szczęśliwy” – jednak gdy ktoś wstępuje w związek małżeński, bywa potem zdumiony, iż nim nie jest.”

„Zgaś moje oczy: ja Cię widzieć mogę,
uszy zatrzaśnij: ja Ciebie usłyszę…”

„Uczę się patrzeć. Nie wiem, dlaczego wszystko głębiej wchodzi we mnie, a nie zatrzymuje się w tym miejscu, gdzie się dawniej zawsze kończyło. Posiadam wnętrze, o którym nie wiedziałem. Wszystko tam teraz wchodzi. Nie wiem, co się tam dzieje.”

„Lecz ja odtąd już w nią nie wierzyłem więcej. Byłem jak oślepiony, byłem zgorzkniały, bezsilny, pełen nienawistnych myśli, dzień po dniu dręczony lękiem (…). Kiedyś mnie przedtem pytała o przyszłość moją, całą noc leżałem bezsenny, bezradny, pogrążony w ponurych myślach (…).”

„Wielka jest śmierć.
Jesteśmy w jej mocy
z uśmiechem na ustach.”

„A ty czekasz, ty czekasz na jedno,
co twe życie wzniesie nieskończenie,
na wielkie, niezwykłe zdarzenie,
na kamieni nagłe przebudzenie,
na głębie, co u nóg twych legną.”

„I nie ma nikogo i nic, i jeździ się po świecie z walizką i z pudłem książek i właściwie bez ciekawości. Co to właściwie za życie: bez domu, bez odziedziczonych rzeczy, bez psów. Gdyby się miało przynajmniej wspomnienia. Ale kto je ma? Gdyby dzieciństwo było, ale jest jak pogrzebane…”

„Życie, a do tego kot, daje niewiarygodny wynik, przysięgam!”

„Zetknięcie nasze jest jak pociągnięcie
smyczka, oboje łączy nas ze sobą,
żeby dwie struny jednym brzmiały głosem.”

„Myślę, że prawdziwym „dziedzictwem” po śmierci ukochanej osoby jest większa odpowiedzialność. Czy odchodzący, nie zostawia swoich rzeczy, by mogli je kontynuować ci, którzy byli mu bliscy?”

„Bóg… kiedy skończył stwarzać psa, usiadł na chwilkę, by mu się przyjrzeć… żeby stwierdzić, że był doskonały, że nic mu nie brakowało i że nie można go było stworzyć lepiej.”

„Jednakże mimo wszystko czuję w sobie coś, co każe mi czekać. Tak wiele nowych rzeczy tłoczy się przede mną, nie umiem tego nawet nazwać i rozróżnić. Ach, o jakiejś chwili ogarnąć spojrzeniem las i morze, chłonąć tę wspaniałość natury i czekać: a jasność się stanie.”

„Czymże mógłbym być dla nich, skoro nie mam żadnego zawodu, żadnych praw w oczach tych ludzi?”

„(…) ponieważ sztukę swą zdobywał jak rzemieślnik: wtedy, gdy osiągał w swej sztuce ową nieskończenie subtelną niematerialność i prostotę, zdobywał sobie równocześnie najwyższe prawo przeciwstawienia się światu, nie korząc się przed żadną z jego potęg.”

„Sława jest sumą nieporozumień, jakie zbierają się wokół nowego nazwiska.”

„Współistność dwojga ludzi to rzecz niemożliwa, i tam gdzie się mimo to wydaje pojawiać, stanowi ograniczenie, które obrabowuje jedną lub obie strony z pełni ich swobody.”

„Kto teraz płacze gdziekolwiek na świecie,
bez powodu płacze na świecie,
płacze nade mną.”

“Shattered people are best represented by bits and pieces.”

“If no one else, the dying must notice how unreal, how full of pretense, is all that we accomplish here, where nothing is allowed to be itself.”

“But there is much beauty here, because there is much beauty everywhere.”

“Comfort me from wherever you are–alone, we are quickly worn out; if I place my head on the road, let it seem softened by you. Could it be that even from afar we offer each other a gentle breath?”

“And the point is, to live everything. Live the questions now. Perhaps you will then gradually, without noticing it, live along some distant day into the answer.”

“The future enters into us, in order to transform itself in us, long before it happens.”

“Perhaps the same bird echoed through both of us yesterday, seperate, in the evening.”

“He does not always remain bent over the
pages; he often leans back and closes
his eyes over a line he has been reading
again, and its meaning spreads through
his blood.”

“She followed slowly, taking a long time,
As though there were some obstacles in the way;
And yet: as though, once it was overcome,
She would be beyond all walking, and would fly.”

“All the soarings of my mind begin in my blood.”

“Let your beauty manifest itself
without talking and calculation.​
You are silent. It says for you: I am.
And comes in meaning thousandfold​,
comes at long last over everyone.”

“Who has not sat before his own heart's curtain? It lifts: and the scenery is falling apart.”

“As if no one had ever tried before, try to say what you see and feel and love and lose.”

“Earth, my dearest, oh believe me, you no longer need your springtimes to win me over… Unspeakably, I have belonged to you, from the flush.”

“Look: the trees exist; the houses
we dwell in stand there stalwartly.
Only we
pass by it all, like a rush of air.
And everything conspires to keep quiet
about us,
half out of shame perhaps, half out of
some secret hope.”

“Strangely, I heard a stranger say, I am with you.”

“Right in the difficult we must have our joys, our happiness, our dreams: there against the depth of this background, they stand out, there for the first time we see how beautiful they are.”

“Someday there will be girls and women whose name will no longer mean the mere opposite of the male, but something in itself, something that makes one think not of any complement and limit, but only life and reality: the female human being.”

“Be of good courage all is before you, and time passed in the difficult is never lost… What is required of us is that we live the difficult and learn to deal with it. In the difficult are the friendly forces, the hands that work on us.”

“But because truly being here is so much; because everything here apparently needs us, this fleeting world, which in some strange way keeps calling to us. Us, the most fleeting of all.”

“Never forget that solitude is my lot… I implore those who love me to love my solitude."

(, May 11, 1910)”

“It is a tremendous act of violence to begin anything. I am not able to begin. I simply skip what should be the beginning.”

“Whoever you are, go out into the evening,
leaving your room, of which you know every bit;
your house is the last before the infinite,
whoever you are.”

“A work of art is good if it has grown out of necessity.”

“It is good to be solitary, for solitude is difficult; that something is difficult must be a reason the more for us to do it.”

“Girls, there are poets who learn from you
to say, what you, in your aloneness, are;
and they learn through you to live distantness,
as the evenings through the great stars
become accustomed to eternity.”

“The highest form of love is to be the protector of another person’s solitude.”

“You darkness, that I come from, I love you more than all the fires that fence in the world.”

“I live my life in growing orbits which move out over this wondrous world, I am circling around God, around ancient towers and i have been circling for a thousand years. And I still dont know if I am an eagle or a storm or a great song.”