Halldór Kiljan Laxness cytaty strona 5

„Miałem nadzieję, że biskup przyjedzie tu osobiście. To wyjątkowo miły człowiek… Rozmowa z nim zawsze sprawia mi prawdziwą przyjemność. Nigdy się nie możemy w niczym zgodzić.”

Duszpasterstwo koło lodowca

„Jeżeli obserwuje się Lodowiec dostatecznie długo, wówczas słowa przestają znaczyć cokolwiek.”

Duszpasterstwo koło lodowca

„Wyrwano mu z serca najdelikatniejsze kwiaty i rzucono na ziemię jak wstrętne trujące grzyby.”

Duszpasterstwo koło lodowca

„Tymczasem postanowił sobie niezbicie, że poprosi ją o przeczytanie mu kilku wierszy, które sama ułożyła, kiedy jednak spoglądał na kobietę, dusza jej była jakby nieobecna. Niekiedy zdawało mu się, jak i dyrektorowi, że ona w ogóle duszy nie posiada, tylko same oczy.”

Światłość świata

„Tu, na tym wybrzeżu pozbawionym portu, pojęcie godności ludzkiej było czymś niewłaściwym, zupełnie jak światło niebiańskie. Głupota, służalczość i bieda – to były jedyne cnoty, trójjedyne bóstwo tej surowej gminy. Ta ciemna potęga osłaniała tu każde dziecko twardym pancerzem, chroniąc je przeciwko niebezpieczeństwu jakichkolwiek ludzkich uczuć, a zwłaszcza przeciw jakiemukolwiek oddziaływaniu piękna.”

Światłość świata

„Olafur obudził się w otchłani nocy jako obcy człowiek w swym własnym życiu, człowiek pełen skruchy z powodu niepopełnionych grzechów, człowiek, którego czyny dawno już utopiły się w litości. Obudził się, bardzo daleki od siebie samego, zabłąkany w pustyni życia, powrotna zaś droga jest zbyt długa na jedno ludzkie życie.”

Światłość świata

Halldór Kiljan Laxness Cytaty o pewności siebie

„Nie boję się nikogo z wyjątkiem tylko siebie samego.”

Światłość świata

„Jak to się często zdarza z większością ludzi, którzy w rzeczywistości nie wiedzą, co z sobą począć i tracą wszelką nadzieję na szczęście, tak było i z nim: wszelkimi siłami wzbraniał się przyznać, że nie wie, co robić i stracił nadzieję. Nie posiadał szorstkiego, nieprzejednanego, zahartowanego i nieustępliwego usposobienia Tippel-Halli, która nie zatrzymywała się, chociaż widziała tylko ciemne strony życia.”

Światłość świata

„Człowieku, dobrowolnie nakładasz na siebie łańcuchy. Zerwij je! (…) Pomyśl o całym życiu przed tobą. Uważasz, że Stwórca nie potrafi rządzić światem bez twojej idiotycznej litości? Ty, ty, który jesteś poetą, zejdź z tego ohydnego krzyża!”

Światłość świata

„(…) I nie poprzestaniemy, dopóki przy pomocy prawa determinacji nie uda nam się pobudzić życia, które nie tylko będzie wieczne, lecz również coraz silniejsze i piękniejsze.
– Nie strasz mnie, drogi przyjacielu.”

Światłość świata

Halldór Kiljan Laxness cytaty

„Historia się powtarza, ale za każdym razem trzeba za nią płacić drożej.”

Duszpasterstwo koło lodowca

„Zahamowanie procesu naukowego w trakcie jego rozwoju z powodów moralnych, na przykład dlatego, że komuś zmarzły nogi, jest w równym stopniu nienaukowe, co nieuczciwe.”

„Tam, gdzie jokell sięga nieba, okolica przestaje należeć do ziemi, a ziemia staje się częścią nieba; tam nie ma trosk, a więc i radość jest niepotrzebna; tam panuje wyłącznie piękno, wolne od wszelkich pragnień.”

Duszpasterstwo koło lodowca

„Te racuchy – rzekł opanowawszy się – są jakby upieczoną aureolą.”

Światłość świata

„Słuchając, jak przemawiał, zauważyli nagle, że po raz pierwszy rozumieją swoje myśli. Teraz nareszcie wiedzieli, kim są naprawdę i jak wygląda świat, na którym żyją.”

Światłość świata

„Sam poeta mógł znosić obojętnie najgorszy głód. I gdyby był wolnym człowiekiem, położyłby się po prostu, naciągnął koc na głowę i czekałby bez trwogi na wprowadzenie nowego systemu organizacji warunków bytowania ludzkości.”

Światłość świata

„Niekiedy nadchodzi dzień, gdy zapomina się wszystkich, których się kochało – mówi dalej poeta.”

Światłość świata

„Najwspanialszym bogactwem człowieka w Islandii są chmury, które się kłębią i znów rozchodzą.”

Tego dnia można umrzeć spokojnie. Głębokie rany zabliźniają się tak, że ledwo można je zauważyć.
Światłość świata

„Musiał bez przerwy przyglądać się kobiecie: była w niej mieszanina ciekawości, ciągłej czujności, kobiecego sprytu i skamieniałej goryczy, wszystko zdawało się być obojętne; obojętne w jakiś nieuchwytny sposób, fanatycznie i nieosobowo zarazem, po sto milionów razy obojętne. Miała dziwny i precyzyjny sposób dawania odpowiedzi, niezwykły i niecodzienny – prawie jak wiersz!”

Światłość świata

„Można było wprost widzieć na jej twarzy, jak szybko przebiegają myśli na podobieństwo chmur czy hufców rycerzy.”

Światłość świata

„Lodowiec zaczynał się tuż nad zielonym górskim grzbietem, jego bliskość to było doskonała boska czystość, piękno bez skazy i bez wszelkiego miłosierdzia.”

Światłość świata

„Letnie dni nie są nigdzie tak jasne i długie, jak w naszym zapadłym kącie obok lodowca (…). Nawet podczas snu czujemy zapach zieleni.”

Światłość świata

„Jeżeli o mnie chodzi można mi wszystko zabrać – rzekł poeta – z wyjątkiem swobody spoglądania od czasu do czasu w niebo. Pastor, który dotychczas rozwodził się nad sposobami dojścia do bogactwa, porzucił nagle ten temat i skierował swoje mrugające oczy na poetę, przy czym nieco przypominał aktora, który podczas gry zapomniał swojej roli z powodu jakiegoś wypadku na widowni. W oczach jego ukazała się iskra tego czegoś wiecznie ludzkiego, co niewątpliwie chyba najlepiej widać w oczach starej świni, kiedy ukradkiem zezuje na pastucha, dostrzega go i poznaje.”

Światłość świata

„Jej twarz to niezgłębione połączenie oddalenia i bliskości, tęsknoty i rezygnacji, ciekawości i obojętności, nieustanna i czarująca dysharmonia bytu i niebytu – i odkrył nagle, że żadna twarz nie obchodziła go dotąd tak bardzo.”

Światłość świata

„Jak to się dzieje, że się znajduje akurat potrzebne słowa? Próbowałam na przykład przez wiele dni ułożyć wiersz do pewnego mężczyzny. Wiem, że właściwe słowa wiszą poniekąd w powietrzu, ale jak to zrobić, żeby je uchwycić? – Czy nie polega to na tym, że braknie ci właściwie prawdziwego uczucia? – spytał poeta.”

Światłość świata

“He called out for the others, but they were nowhere near. He tried to run, without knowing which way to go, but his legs were sluggish and the earth stood on end; in the next instant he found himself lying horizontal, his cheek in the dirt, without having felt himself fall. Then the earth tilted away from him again. He tried to walk steadily, but the earth continued to surge. Finally he sat down beneath a house-gable, leaned his back against the wall, and waited until the earth settled back in its place. He drooped his head and mumbled about his forefathers... In the end all he could do was start to sing the sad passion-hymns and death-prayers his mother had taught him in his youth.”

Jeżeli się naprawdę głęboko czuje, to słowa same się znajdą.
Światłość świata

Halldór Kiljan Laxness: Cytaty po angielsku

“Oh no, better to be silent. That is what the glacier does. That is what the lilies of the field do.”

Íslandsklukkan (Iceland's Bell) (1946), Part II: The Fair Maiden

“When I discovered that history is a fable, and a poor one at that, I started looking for a better fable, and found theology.”

Halldór Laxness książka Kristnihald undir Jökli (bók)

Kristnihald undir Jökli (Under the Glacier/Christianity at Glacier) (1968)

“They thought I was an Icelander! But I'm no Icelander, s'help me!”

Halldór Laxness książka Kristnihald undir Jökli (bók)

Pastor Jón Prímus
Kristnihald undir Jökli (Under the Glacier/Christianity at Glacier) (1968)

“You asked me whether you could learn to sing. I don't know. It could well be that you have the makings of a singer. It could well be that the world will give you the best that it has: glory, power, honor, what else is there? Palaces and parks, perhaps? Or merry meadows? And then what?”

Pétur Pálsson
Heimsljós (World Light) (1940), Book Three: The House of the Poet

“A wise man once said that next to losing its mother, there is nothing more healthy for a child than to lose its father. And though I would never subscribe to such a statement wholeheartedly, I would be the last person to reject it out of hand. For my own part, I would express such a doctrine without any suggestion of bitterness against the world, or rather without the hurt which the mere sound of the words implies.”

Garðar Hólm
Brekkukotsannáll (The Fish Can Sing) (1957)

“There was a time, it says in books, that the Icelandic people had only one national treasure: a bell... When the king decreed that the people of Iceland were to relinquish all of their brass and copper so that Copenhagen could be rebuilt following the war, men were sent to fetch the ancient bell at Þingvellir by Öxará.”

Brekkukotsannáll (The Fish Can Sing) (1957)

“It's both ludicrous and embarrassing to recall one's youth.”

Íslandsklukkan (Iceland's Bell) (1946), Part I: Iceland's Bell

“As a child he stood by the seashore at Ljósavík and watched the waves soughing in and out, but now he was heading away from the sea. "Think of me when you are in glorious sunshine." Soon the sun of the day of resurrection will shine on the bright paths where she awaits her poet. And beauty shall reign alone.”

Snæfríður
Íslandsklukkan (Iceland's Bell) (1946), Part II: The Fair Maiden

“He swore repeatedly, ever the more violently the unsteadier his legs became, but to steel his senses he kept his mind fixed persistently on the world-famous battles of the rhymes. He recited the most powerful passages one after another over and over again, dwelling especially on the devilish heroes, Grimur Ægir and Andri. It was Grimur he was fighting now, he thought... but now an end would be put to the deadly feud, for now the stage was set for the final struggle.”

Heimsljós (World Light) (1940), Book Four: The Beauty of the Heavens

“You can take everything from me except the freedom to look up at the sky occasionally.”

Sjálfstætt fólk (Independent People) (1935), Book One, Part I: Icelandic Pioneers

“Over verdant lowlands cut by the deep streamwaters of the south hangs a peculiar gloom. Every eye is stifled by the clouds that block the sight of the sun, every voice is muffled like the chirps of fleeing birds, every quasi-movement sluggish. Children must not laugh, no attention must be drawn to the fact that a man exists, one must not provoke the powers with frivolity—do nothing but prowl along, furtively, lowly. Maybe the Godhead had not yet struck its final blow, an unexpiated sin might still fester somewhere, perhaps there still lurked worms that needed to be crushed.”

Ólafur
Heimsljós (World Light) (1940), Book Four: The Beauty of the Heavens

“In the end one is no longer sure which is the greatest evildoer, the man who gets up early or the man who goes to bed late.”

Íslandsklukkan (Iceland's Bell) (1946), Part III: Fire in Copenhagen

“As a rule, the only way that anyone could escape from the castle of Bremerholm was through a dead-end opening: namely, the grave.</b”

Steinar
Paradísarheimt (Paradise Reclaimed) (1960)

“So hopelessly incapable was I of understanding better folk that I did not even know how to keep a servile tongue in my head. In a flash there appeared before my mind the difference between the two worlds in which we lived, this woman and I; although I was staying under her roof we were such poles apart from one another that it was only with half justification possible to classify us together as human beings; we were both vertebrates, certainly, even mammals, but there all resemblance ended; any human society of which both of us were members was merely an empty phrase.</b”

Íslandsklukkan (Iceland's Bell) (1946), Part III: Fire in Copenhagen

“Many a man may have his doubts for the moment, but when all comes to all and a long view is taken, one discovers usually that things have been making some sort of forward progress, some headway or other. And a man's dreams have a habit of coming true, more especially if he has made no particular effort to fulfill them ... It is particularly supposed that when a man has made himself worthy of living in a real house, he will be given a real house to live in; it sprouts out of the earth for him of its own accord, they say; life bestows on the individual all that he is worthy of, and the same is said to be true of the nation as a whole.”

Halldór Laxness książka The Atom Station

Atómstöðin (The Atom Station) (1948)

“It is justice, not love, that will one day give life to the children of the future. The battle for justice is the one thing which gives human life rational meaning.”

Sjálfstætt fólk (Independent People) (1935), Book Two, Part II: Years of Prosperity

“Icelanders are grateful to meet foreigners who have heard of their country. And even more grateful to hear someone say it deserves better.”

Örn Úlfar
Heimsljós (World Light) (1940), Book Three: The House of the Poet

“The truth displayed in a good life is the fairest of images.”

Arnas Arnæus
Íslandsklukkan (Iceland's Bell) (1946), Part III: Fire in Copenhagen

“Every transgression is a game, every grief easy to bear compared with having discovered beauty; it was at once the crime that could never be atoned and the hurt that could never be assuaged, the tear that could never be dried.”

Reverend Sigurður
Íslandsklukkan (Iceland's Bell) (1946), Part II: The Fair Maiden

“For every day that God gives us, we thank the Lord of Hosts and His friend the Prophet, the latter of whom instituted here on earth a life of loveliness without envy or jealousy... We shall not give up this our life of loveliness, as long as we live, however much we are oppressed by the Government and its troops and policemen, its Congress and Senate, orators, newspaper scribes and authors, professors and paltry bishops, and even the antichrist himself, the Pope. No power on earth will succeed in preventing us from accomplishing God's sacred ordinances, as regards polygamy no less than all the other aspects that God has revealed to us. Polygamy as long as we live, say we women of Latter-Day Saints; polygamy or death!”

Heimsljós (World Light) (1940), Book Four: The Beauty of the Heavens

“Was all human endeavor then, even the beautiful of the world, of so little consequence compared with murder?”

the women of Spanish Fork
Paradísarheimt (Paradise Reclaimed) (1960)

“Some voices never manage to break properly. But in all good men there lurks a true note, I won't say like a mouse in a trap, but rather like a mouse between wall and wainscoting.”

Heimsljós (World Light) (1940), Book Four: The Beauty of the Heavens

“The boy felt now that no injustice could ever be victorious in his life in the future. He would never forget this presence, and even though he might never live to see another happy day, he was now more than ever determined to make his life an unbroken echo of what he had perceived when he was young, and to teach other men in poetry what he had learned in sorrow.... It was certainly true—this boy had perhaps become a little disappointed in people, he had instinctively believed that people were more perfect than they actually are; in childhood, one cannot help believing this.”

Pastor Jóhann
Brekkukotsannáll (The Fish Can Sing) (1957)

“I don't know how to lie. But I don't know what truth is, either. I always try to speak the way I think will cause least trouble to God and men.”

Heimsljós (World Light) (1940), Book One: The Revelation of the Deity

“There's no creature on earth so despicable and loathsome as a rich man with a conscience.”

Ólafur talking to Vegmey
Heimsljós (World Light) (1940), Book Two: The Palace of the Summerland

“He would have died of loneliness and other things if the divine Omnipotence had not called him whenever It had the chance and invited him to become one with the radiant glory of heaven and earth. He tried whenever the opportunity occurred to obey this call and allow his soul to become one with a higher world beyond this world. He did not compose poetry openly now—his first experience at that had taught him a lesson; he resolved not to compose poetry openly until he was grown up and living among good and high-minded men, whom he imagined must exist elsewhere. But that did not stop him composing poetry; he composed just for himself now. Sometimes he scratched out a whole verse on the ice. He committed to memory every scrap of poetry he heard, and absorbed everything to do with knowledge, and was determined to write it all down in books later on—you see, he had the idea that there were too few books in the world, and that somewhere in the world there were people waiting impatiently, hungry for more books to be written.</b”

Hólmfríður
Heimsljós (World Light) (1940), Book Two: The Palace of the Summerland

“If there's one thing I despise, it's brennivín... [T]here no longer exists within me a single spark of longing for brennivín.”

Heimsljós (World Light) (1940), Book One: The Revelation of the Deity

“All creation complains and moans, my dear lord Commissarius. Complaint is its distinctive sound.”

Magnús Sigurðsson
Íslandsklukkan (Iceland's Bell) (1946), Part II: The Fair Maiden

“I've never known justice to be used for anything other than the taking of poor men's lives. That's why I'm begging you, since you know how to speak to great men, to protect Jón Hreggviðson from justice.”

the bishop of Skálholt
Íslandsklukkan (Iceland's Bell) (1946), Part II: The Fair Maiden