George Byron cytaty

strona 6

„Śmiej się zawsze, kiedy możesz, to tanie lekarstwo.”

„Zda się być żywą -gdyby nie to oko,
Gdzie już nie świeci ni łza, ni namiętność,
Gdzie mieszka zimna, wieczna obojętność.”

„Wielcy ludzie są dumni, mali zarozumiali.”

„To bardzo miło zobaczyć swoje nazwisko wydrukowane. Nawet kiepska książka jest książką.”

„Walka o wolność, gdy się raz zaczyna,
Z ojca krwią spada dziedzictwem na syna.”

„Miłość mężczyźnie nie jest życiem całym –
Dla kobiet miłość – jedyne istnienie (…)
On wszystkie dobra ma – kobieta jedno:
Kochać i kochać, i być zawsze biedną!
Miłości kobiet – o! poznania warte,
Piękne a groźne, pełne tajemnicy.
Kobieta wszystko stawia na tę kartę,
Gdy przegra, to jej nic oprócz tęsknicy
I żalu życie nie odda rozdarte.”

„Któż może kochać i rozsądnym pozostać! Bojaźliwa jest miłość w młodzieńczym sercu.”

„Jest pewna przyjemność w bezdrożnych lasach;
Jest upojenie na samotnym wybrzeżu;
Jest społeczność, gdzie nie ma intruzów;
Przy głębokim morzu i muzyce jego szumu;
Nie człowieka kocham mniej, lecz Naturę bardziej.”

„Któż z nas kocha, nie głupiejąc przy tym?”

„Dobro tylko rzadko wypływa z dobrej rady.”

„Fontanny prawdy mogą być czyste. Jej strumienie są zamulone błotem i przepływają przez takie kanały sprzeczności, że prawda musi często żeglować po fikcji.”

„Miłość należy do małej liczby rzeczy, których czas bynajmniej nie udoskonala.”

„Bo własne tylko upodlenie ducha
Ugina wolnych szyję do łańcucha.”

„Jednym z uroków starych listów jest to, że nie wymagają odpowiedzi.”

„Ideałem moim jest kobieta, która byłaby dość mądra na to, by zrozumieć, że trzeba mnie podziwiać, a za mało mądra na to, by pragnąć być przeze mnie podziwianą.”

„Wędkarstwo jest najbardziej okrutnym, pozbawionym uczuć i najgłupszym pseudosportem.”

„Zalśniony gniewem i złorzecząc obłudzie, choć znał, zapomniał, że są lepsi ludzie.”

„Choć kobiety są aniołami, małżeństwo jest piekłem.”

„Lepiej raz przepaść w zaburzone fale
niż żyć – gnijąc po trochu na skale.”

„Szczęście przychodzi na świat jako bliźniaczy brat radości.”

„Obudziłem się pewnego ranka i znalazłem siebie sławnym.”

„Spadł Asyryjczyk jak wilk na owczarnię, purpurą, złotem lśniły jego armie.”

„Okropne jest to, że nie można ani żyć z kobietami, ani bez nich.”

„Sądzicie, że gdyby Laura została żoną Petrarki, ten pisałby sonety przez całe życie?”

„Śmieję się niekiedy, żeby nie płakać.”

„Szekspir, możecie mi wierzyć, stoi absurdalnie zbyt wysoko i sława jego nazwiska spadnie.”

„Talent może być ci czasem przebaczony, geniusz – nigdy.”

„Tu zaszła zmiana w scenie mojego widzenia.”

„Wielu dobrych mężów często nie ma odwagi być czymś innym.”

„Zresztą Muza ma fikcją się nie wspiera…
Jedynie faktów repertuar zbiera…”

„Angielska zima kończy się w lipcu,
żeby znów zacząć się we wrześniu.”

“"Bring forth the horse!" — the horse was brought;
In truth, he was a noble steed,
A Tartar of the Ukraine breed,
Who look'd as though the speed of thought
Were in his limbs.”

“The "good old times" — all times when old are good —
Are gone.”

“I live,
But live to die: and, living, see no thing
To make death hateful, save an innate clinging,
A loathsome and yet all invincible
Instinct of life, which I abhor, as I
Despise myself, yet cannot overcome—
And so I live. Would I had never lived!”

“Besides, they always smell of bread and butter.”

“My best! my last friends!
Let's not unman each other: part at once:
All farewells should be sudden, when for ever,
Else they make an eternity of moments,
And clog the last sad sands of life with tears.
Hence, and be happy: trust me, I am not
Now to be pitied; or far more for what
Is past than present; — for the future, 'tis
In the hands of the deities, if such
There be: I shall know soon. Farewell — Farewell.”

“In the desert a fountain is springing,
In the wide waste there still is a tree,
And a bird in the solitude singing,
Which speaks to my spirit of thee.”

“Oh, God! it is a fearful thing
To see the human soul take wing
In any shape, in any mood.”

“Soprano, basso, even the contra-alto,
Wished him five fathom under the Rialto.”

“For the sword outwears its sheath,
And the soul wears out the breast,
And the heart must pause to breathe,
And love itself have rest.”

“And if we do but watch the hour,
There never yet was human power
Which could evade, if unforgiven,
The patient search and vigil long
Of him who treasures up a wrong.”

“A light broke in upon my brain, —
It was the carol of a bird;
It ceased, and then it came again,
The sweetest song ear ever heard.”

“Who killed John Keats?
"I," says the Quarterly,
So savage and Tartarly;
"'Twas one of my feats."”

“For freedom's battle, once begun,
Bequeath'd by bleeding sire to son,
Though baffled oft, is ever won.”

“How my soul hates This language,
Which makes life itself a lie,
Flattering dust with eternity.”

“Though the day of my Destiny's over,
And the star of my Fate hath declined,
Thy soft heart refused to discover
The faults which so many could find.”

“[Armenian] is a rich language, however, and would amply repay any one the trouble of learning it.”

“It would be difficult, perhaps, to find the annals of a nation less stained with crimes than those of the Armenians, whose virtues have been those of peace, and their vices those of compulsion. But whatever may have been their destiny — and it has been bitter — whatever it may be in future, their country must ever be one of the most interesting on the globe.”

“Such hath it been — shall be — beneath the sun
The many still must labour for the one!”

“The Assyrian came down like the wolf on the fold,
And his cohorts were gleaming in purple and gold;
And the sheen of their spears was like stars on the sea,
When the blue wave rolls nightly on deep Galilee.”

“He seems
To have seen better days, as who has not
Who has seen yesterday?”

“There be none of Beauty's daughters
With a magic like thee;
And like music on the waters
Is thy sweet voice to me.”

“A change came o'er the spirit of my dream.”

“Hands promiscuously applied,
Round the slight waist, or down the glowing side.”

“When a man hath no freedom to fight for at home,
Let him combat for that of his neighbours;
Let him think of the glories of Greece and of Rome
And get knock'd on the head for his labours.
To do good to mankind is the chivalrous plan,
And is always as nobly requited;
Then battle for freedom wherever you can.
And, if not shot or hang'd, you'll get knighted.”

“Mark! where his carnage and his conquests cease!
He makes a solitude, and calls it — peace!”

“Hope withering fled, and Mercy sighed farewell!”

“By all that's good and glorious.”

“There 's not a joy the world can give like that it takes away.”

“Here's a sigh to those who love me,
And a smile to those who hate:
And, whatever sky's above me,
Here's a heart for every fate.”