„Nie wolno zgadzać się na pełzanie, gdy czujemy potrzebę latania.”
Źródło: Gordon Dryden, Jeanette Vos, Rewolucja w uczeniu, wyd. Moderski i S-ka, Poznań 2000, tłum. Bożena Jóźwiak, s. 370.
Helen Adams Keller – amerykańska głuchoniewidoma pisarka, pedagog i działaczka społeczna.
W wieku 19 miesięcy przeszła chorobę, która pozbawiła ją wzroku, słuchu i częściowo możności mówienia. Kiedy miała 6 lat, jej rodzice poprosili o konsultację Aleksandra Grahama Bella. Ten skontaktował ich z Anną Mansfield Sullivan , która zaczęła kształcić Helen.
Pod opieką Sullivan Helen robiła ogromne postępy. Nauczyła się alfabetu Braille'a i studiowała w Horace Mann School for the Deaf . Uzyskała bakalaureat i zdobyła znajomość kilku języków. Prowadziła działalność naukową i społeczną.
Poświęciła życie innym osobom upośledzonym. Napisała wiele książek, z których najsławniejsza to The Story of My Life , wydana po polsku w 1904 r. pt. Historia mego życia.
Keller angażowała się w wiele inicjatyw społeczno-politycznych. Była członkinią amerykańskiej Partii Socjalistycznej i związku zawodowego Industrial Workers of the World. Działała na rzecz równouprawnienia kobiet.
Sztuka Williama Gibsona oparta na życiu Keller i Sullivan zdobyła Nagrodę Tony , została też sfilmowana .
== Przypisy ==
„Nie wolno zgadzać się na pełzanie, gdy czujemy potrzebę latania.”
Źródło: Gordon Dryden, Jeanette Vos, Rewolucja w uczeniu, wyd. Moderski i S-ka, Poznań 2000, tłum. Bożena Jóźwiak, s. 370.
„Literatura jest moją utopią.”
Literature is my Utopia. (ang.)
Źródło: Historia mego życia
w 1911, w liście do jednej z angielskich sufrażystek, Tweedledum i Tweedledee to postacie z powieści Lewisa Carrolla Po drugiej stronie lustra, kontynuacji Alicji w Krainie Czarów.
Źródło: Howard Zinn, Ludowa historia Stanów Zjednoczonych. Od roku 1492 do dziś, tłum. Andrzej Wojtasik, Wyd. Krytyki Politycznej, Warszawa 2016, s. 447.
Midstream (1929)
Helen Keller: Her Socialist Years (1967)
My Religion / Light in My Darkness, Ch 6 (1927)
men study the human soul with sympathy, and there enters into their hearts a new reverence for that which is unseen.
Optimism (1903)
But a little word from the fingers of another fell into my hand that clutched at emptiness, and my heart leaped to the rapture of living. Night fled before the day of thought, and love and joy and hope came up in a passion of obedience to knowledge. Can anyone who has escaped such captivity, who has felt the thrill and glory of freedom, be a pessimist?
Optimism (1903)
If I regarded my life from the point of view of the pessimist, I should be undone. I should seek in vain for the light that does not visit my eyes and the music that does not ring in my ears. I should beg night and day and never be satisfied. I should sit apart in awful solitude, a prey to fear and despair. But since I consider it a duty to myself and to others to be happy, I escape a misery worse than any physical deprivation.
Optimism (1903)