Zalecane cytaty
strona 114

„Nasz atomowy monopol jest jak kawałek lodu topniejący w słońcu.”

Robert Oppenheimer (1904–1967) fizyk amerykański

w 1948.
Źródło: Oliver Stone's Untold History of the United States (2012), tłum. Anna Rajca, Mirosław Filipowicz, odcinek 4

„Świat jest WF-em, a ja nie mam stroju,
świat to liceum, ja mam lewe zwolnienie,
świat jest WF-em, a ja chcę do domu,
grajcie w te gry, a ja lecę do siebie.”

Taco Hemingway (1990) polski raper, znany też jako FV, albo Fifi

Marmur
Źródło: utwór Świat jest WF-em

„Dobrze, że nocne sprawy nie wychodzą na światło dzienne.”

Tadeusz Gicgier (1927–2005)

„Egoizm jest trucizną przyjaźni.”

Honoriusz Balzac (1799–1850) francuski powieściopisarz

Źródło: Leksykon złotych myśli, wyboru dokonał Krzysztof Nowak, Warszawa 1998.

To tłumaczenie czeka na recenzję. Czy to jest poprawne?

„bezsensownym jest robienie więcej, kiedy może to być zrobione prosto”
Frustra fit per plura, quod potest fieri per pauciora.

William Ockham (1285–1349) filozof, teolog angielski

To tłumaczenie czeka na recenzję. Czy to jest poprawne?

„Edukacja to skarb.”
Litterae thesaurum est.

Petroniusz (27–66) rzymski pisarz, filozof i polityk, domniemany autor Satyriconu

To tłumaczenie czeka na recenzję. Czy to jest poprawne?

„Czasami coś się rozpada, aby coś lepszego mogło się polączyć.”

Marilyn Monroe (1926–1962) aktorka amerykańska

To tłumaczenie czeka na recenzję. Czy to jest poprawne?

„Lepiej być znienawidzonym za to, kim jesteś, niż być kochanym za to, kim nie jesteś.”

André Gide (1869–1951) prozaik francuski

To tłumaczenie czeka na recenzję. Czy to jest poprawne?

„Czasami nie mówić nic to powiedzieć wszystko.”

Emily Dickinson (1830–1886) poetka amerykańska

„Ten ma największe hojności porywy,
Komu fortuna odmówiła mienia;
A ten najbardziej bywa gadatliwy,
Co nie ma właśnie nic do powiedzenia.”

Adam Asnyk (1838–1897) polski poeta

Źródło: Myśli ulotne, XIV w: Pisma, tom III, wyd. Księgarnia F. Hoesicka, Warszawa 1924, s. 238.

„Nie rozumiemy z ludzi nikogo
I właśnie dla tej przyczyny,
Swych bliźnich zawsze sądzimy wrogo
Myśli, uczucia i czyny.”

Adam Asnyk (1838–1897) polski poeta

Źródło: Myśli ulotne, V w: Pisma, tom III, wyd. Księgarnia F. Hoesicka, Warszawa 1924, s. 229.

„Ten jest prawdziwie samotnym na ziemi,
Kto nawet współczuć nie umie z drugiemi.”

Adam Asnyk (1838–1897) polski poeta

Źródło: Myśli ulotne, III w: Pisma, tom III, wyd. Księgarnia F. Hoesicka, Warszawa 1924, s. 227.

„Lecz się powracać myślą strzeż
Do niższej sfery bytu,
Ocknie się bowiem w tobie zwierz…
I spadniesz z marzeń szczytu!”

Adam Asnyk (1838–1897) polski poeta

Źródło: Haszumat w: Pisma, tom III, wyd. Księgarnia F. Hoesicka, Warszawa 1924, s. 196.

„Nie baw się w bohatera!
Nadludzką nie błyszcz cnotą:
Kto w górę wciąż spoziera,
Ten łatwo wejdzie w błoto.”

Adam Asnyk (1838–1897) polski poeta

Źródło: Myśli ulotne, XIII w: Pisma, tom III, wyd. Księgarnia F. Hoesicka, Warszawa 1924, s. 237.

„Nie pomogą próżne żale…
Ból swój niebu trza polecić —
A samemu wciąż wytrwale
Trzeba naprzód iść… i świecić!”

Adam Asnyk (1838–1897) polski poeta

Źródło: Słonko w: Poezye, tom II, wyd. Gebethner i Wolff, Lwów 1898, s. 261.

„Tym spośród nas, którzy łatwo znajdują zadowolenie, a pogodni są tylko z pozoru, przeciwstawiają się inni ludzie i całe ludzkie pokolenia, których pogoda nie jest powierzchowną igraszką, ale powaga i głębią. Jednego z nich znałem, był to dawny nasz mistrz muzyki, którego sam niegdyś widywałeś w Waldzell czasami, człowiek ten w ciągu ostatnich lat swojego życia posiadł cnotę pogody w tak znacznym stopniu, że promieniowała zeń jak światło ze słońca, że w postaci życzliwości, radości życia, dobrego humoru, ufności i zaufania przechodziła ona na wszystkich dookoła, we wszystkich też dalej promieniując, we wszystkich tych, którzy prawdziwie blask jej wchłonęli i pozwolili się nim przeniknąć. Ja również oświecony zostałem jego blaskiem, mnie również udzielił on nieco swej jasności i promienistości serca (…) Osiągnięcie takiej pogody jest dla mnie, a wraz ze mną dla wielu, celem najwyższym i najszlachetniejszym. Znajdziesz ową pogodę także u niektórych ojców z kierownictwa zakonu. A pogoda ta nie jest ani igraszką, ani upodobaniem w samym w sobie, jest najwyższą świadomością i miłością, jest afirmacją wszelkiej rzeczywistości, czuwaniem na skraju wszelkich głębin i przepaści, jest cnota rycerzy i świętych, cnota niezniszczalną, która wraz z wiekiem i przybliżaniem się śmierci stale jeno wzrasta. Jest ona tajemnica piękna i właściwą substancją wszelkiej sztuki. Poeta, który cuda i potworności życia taneczną miara swych wierszy opiewa, muzyk, co pozwala im rozbrzmiewać w postaci czystej współczesności, jest szafarzem światła, pomnaża radość i jasność na ziemi, nawet jeśli nas najpierw wiedzie przez łzy i ból. Może ów poeta, którego wiersze tak nas zachwycają, jest smutnym samotnikiem, może i muzyk ów był posępnym marzycielem, lecz także i wówczas dzieło jego uczestniczy w radości gwiazd i bogów. To, co nam daje, nie jest już jego mrokiem, cierpieniem czy trwogą, to kropla czystego światła, wiekuistej radości. Nawet całe narody czy języki zgłębić usiłują głębiny świata przez mity, kosmogonie, religie, radość ta jest ostatecznym i najważniejszym celem, który mogą osiągnąć.”

Hermann Hesse książka Gra szklanych paciorków

Józef Knecht do swojego przyjaciela Plinia Designori
Gra szklanych paciorków
Źródło: Gra szklanych paciorków (rozdz. Rozmowa), tłum. Maria Kurecka, Wydawnictwo Poznańskie 1971, s. 319–322.

„Najlepszym przyjacielem jest ten, kto nie pytając o powód twego smutku, potrafi sprawić, że znów wraca radość.”

Jan Bosko (1815–1888) włoski duchowny katolicki, święty

Źródło: Aforyzmy o przyjaźni – wyraź swoją przyjaźń ciepło i sentymentalnie, wybór Anna Grabka

„Wydaje się to takie oczywiste, że ja, że my, jesteśmy żywi, a jednak obawiam się, że nazbyt często i zbyt łatwo zapominamy o ważności tego prostego faktu. Tak łatwo jest zapomnieć, że naprawdę żyjemy, a przynajmniej doceniać, że się naprawdę żyje, że można obserwować każdy wschód słońca i cieszyć się każdym jego zachodem.
A przez wszystkie te godziny pomiędzy nimi, oraz przez wszystkie godziny po zmierzchu, można robić, co się chce.
Łatwo jest przegapić możliwość, że każda osoba, której ścieżka zetknie się z twoją może stać się wydarzeniem i wspomnieniem, dobrym bądź złym, aby wypełniać godziny doświadczeniem zamiast nudy, aby przełamywać monotonię mijających chwil. Te stracone chwile, te identyczne godziny, rutyna, są wrogiem, są małymi obszarami śmierci w obrębie życia.
[…]
Wszyscy umieramy, w każdej chwili, która mija każdego dnia. Nie da się uciec przed tą prawdą istnienia. Prawda ta może nas sparaliżować strachem lub nasączyć niecierpliwością, pragnieniem odkrywania oraz doświadczania, nadzieją – nie, żelazną wolą! – znajdywania wspomnień w każdym czynie. Aby być żywym, pod światłem słońca lub światłem gwiazd, w pogodzie pięknej lub burzowej. Aby tańczyć na każdym kroku, czy to w ogrodach pięknych kwiatów, czy w głębokich śniegach.
Młodzi znają tę prawdę, o której zapomniało tak wielu starych, a nawet w średnim wieku. Na tym polega źródło gniewu, zazdrości, jaką tak wielu żywi wobec młodych. Tak wiele razy słyszałem powszechne żale: „Gdybym tylko mógł się cofnąć do tego wieku, wiedząc to, co wiem!”. Słowa te wzbudzają we mnie wielkie rozbawienie, bowiem naprawdę powinno to brzmieć: „Gdybym tylko mógł odzyskać pożądanie i radość, jakie znałem wtedy!”.”

R.A. Salvatore (1959) amerykański pisarz science-fiction i fantasy

Legenda Drizzta

„Kiedy przyjmuje się śmierć w duchu wiary i kiedy całe nasze życie jest nastawione na dawanie siebie, tak iż w końcu z radością i dobrowolnie składamy je w dłonie Boga – wówczas śmierć przeistacza się w spełnienie życia.”

Thomas Merton (1915–1968) amerykański pisarz, poeta, trapista

„Niejedną na naukach strawiłem godzinę,
Niejedną miałem radość, iż z nauki słynę,
A oto jest – posłuchaj – treść zdobytej wiedzy:
Z prochu wziąłem początek i jak proch przeminę”

Omar Chajjam (1048–1131) perski poeta, astronom, filozof, lekarz i matematyk

Źródło: Wybrane czterowiersze Omara Chajjama, opr. i wyd.J. Czekanowski, J. Kuryłowicz, Lwów 1933, tłum. Andrzej Gawroński