„W osobie tej księżniczki wydają się łączyć wszelkiego rodzaju ambicje. Będzie ją pociągać wszystko, co może dodać blasku jej panowaniu. W imperium będą rozkwitać nauka i sztuka. Podejmie się realizacji projektów korzystnych dla gospodarki kraju. Księżniczka dołoży wszelkich starań, aby zreformować prawo. Lecz jej polityka będzie opierać się na makiawelizmie; i wcale nie będę zaskoczonym, jeśli na tym polu dorówna on królowi Prus. Największymi wadami jej charakteru wydają się być przebiegłość i fałsz; biada temu, kto zbytnio jej zaufa. Główną przeszkodą w urzeczywistnieniu jej ambicji mogą się okazać burzące spokój ducha romanse i miłostki. Ta pełna pasji księżniczka, na razie trzymana w szachu przez własny lęk i świadomość wewnętrznych problemów, z jakimi boryka się kraj, będzie nie do powstrzymania, kiedy uzna, że jej pozycja jest niezagrożona.”

o Katarzynie II Wielkiej.
Źródło: Shelley Klein, Największe zbrodniarki w historii, tłum. Barbara Gutowska-Nowak, wyd. Muza SA, Warszawa, 2006, ISBN 83-7319-854-7, s. 74–75.