Cytaty na temat lufcik

Zbiór cytatów na temat lufcik.

    Cytaty na temat lufcik

    Kir Bułyczow Fotografia

    „Ty Sasza – powiedział Lew Chrystoforowicz Minc – usiłujesz osiągnąć coś, co jest niemożliwe w obszarze istniejącej fizyki. Takie działanie nie ma szans powodzenia.
    – No, nie wiem. – Sasza Grubin wpakował długie palce w swą kędzierzawą czuprynę – Ale wierzę w upór.
    – W upór żuczka, który odpada od szyby i znowu lezie do góry. A dokąd – sam nie wie.
    Po tych słowach Lew Chrystoforowicz ostrożnie zdjął z szyby zmęczonego żuczka i wyrzucił go przez lufcik.
    – Według praw fizyki, Sasza, wieczny silnik nie jest możliwy.
    – Wiem – zgodził się Grubin – Ale poprzedni model kręcił się przez trzy dni.””

    Kir Bułyczow (1934–2003) rosyjski historyk i pisarz science fiction

    Zbiór opowiadań Pierestrojka w Wielkim Guslarze
    Źródło: Co dwa buty, to nie jeden

    O butach, O zdjęciach
    Albin Dziekoński Fotografia

    „Śni mi się, że mam mocne
    bajkowo mocne szczęki.
    Gdy je zacisnę –
    wniwecz się obracam,
    w posmyczek dymu cienki.

    Ukryłem się w popiele,
    zdradziecki dymek płowy,
    mogę po cichu –
    (nikt mnie nie potępi)
    uwędzić urząd skarbowy.

    A jednak węszą, węszą…
    nakryli mię nareszcie.
    „Czegoś podpalił –
    nasz urząd skarbowy?”
    Sadzają mię w areszcie.

    I oto sąd, świadkowie,
    ksiądz, rabin, pop i mufti…
    „Przysuń się, łotrze –
    a ja dymu dymu…
    wieję sobie przez lufcik.”

    Albin Dziekoński (1892)

    Ewa Klajman-Gomolińska Fotografia

    „Ja pochodzę z dopuszczalności błędu
    W obliczeniach idei prostych i złożonych
    I z filmu przyrodniczego
    I z kolorowych wycinanek (…)
    A jeżeli lufcik jest iluzją
    A pogarda milczeniem
    To na miłość Twoją Panie
    W co ja się u Ciebie zmienię.”

    Ewa Klajman-Gomolińska (1966)

    Miejsce na ziemi
    Źródło: Geneza

    O miłości, O błędach
    Stanisław Moskal Fotografia

    „Otóż przyjęto za gruzińskim uczonym Denaturadze2 dzielić imagineskopy na dwie zasadnicze kategorie: stałe i ruchome. Imagineskopy stałe odznaczają się tym, że ogląd uzyskiwany przez nie dotyczy jednego i zawsze tego samego wycinka rzeczywistości, tego mianowicie, na który nastawiono przeziór, i w zasadzie nie ma sposobu nakierowania go na dowolny obiekt. Klasycznym imagineskopem stałym będzie więc dziura we wierzbie, dziura w płocie, Brama Floriańska w Krakowie, czy choćby zwykły lufcik, byle był uchylony.
    2 G. I. Denaturadze, Kto, kogo i poczemu?, „Jeżegodnik Kazanskoj Akademii Nauk” R. XXII, z. 234, s. 4756, Kazań 1901.”

    Stanisław Moskal (1935–2019) polski naukowiec i pisarz

    Wstęp do imagineskopii (próba zarysu)
    Źródło: rozdz. IV Krótko ujęte sedno sprawy, s. 73.

    O rzeczywostości, O nauce