Ulubione cytaty

strona 53

„Powoli. – Uważaj, co mówisz, kto to mówi i do kogo.”

„Często język wyprzedza myśli.”

„Ten patologiczny kłamca całkiem oszalał! Wyżywa się sadystycznie na konspiratorach, i to nie będzie koniec!”

„Na żonę należy wybierać tylko taką kobietę, jaką by się wybrało na przyjaciela, gdyby była mężczyzną.”

„Myśli powinny być lepsze od pragnień.”

„Podziwiać należy wielkie czyny, a nie słowa.”

„Wczoraj miłość była tak łatwą grą
Teraz potrzebuję miejsca, w którym mogę się ukryć”

„Leczenie musi być drogie, bo po co nieboszczykowi pieniądze.”

„Obserwuj, słuchaj, rzadko osądzaj i nie chciej za dużo.”

„Wspomnienie jest formą spotkania.”

„Eucharystia – najskuteczniejszy pokarm powołania.”

„Mądrości należy oczekiwać od tego, kto wydaje rozkazy, a nie od tego kto je wykonuje.”

„Nowoczesne obrazy są jak kobiety, nigdy nie spodoba ci się, jeśli spróbujesz je zrozumieć.”

„Matką rozpusty nie jest radość, lecz brak radości.”

„Bóg nie zsyła nam rozpaczy, aby nas zabić, lecz by nowe pobudzić w nas życie.”

„Tym spośród nas, którzy łatwo znajdują zadowolenie, a pogodni są tylko z pozoru, przeciwstawiają się inni ludzie i całe ludzkie pokolenia, których pogoda nie jest powierzchowną igraszką, ale powaga i głębią. Jednego z nich znałem, był to dawny nasz mistrz muzyki, którego sam niegdyś widywałeś w Waldzell czasami, człowiek ten w ciągu ostatnich lat swojego życia posiadł cnotę pogody w tak znacznym stopniu, że promieniowała zeń jak światło ze słońca, że w postaci życzliwości, radości życia, dobrego humoru, ufności i zaufania przechodziła ona na wszystkich dookoła, we wszystkich też dalej promieniując, we wszystkich tych, którzy prawdziwie blask jej wchłonęli i pozwolili się nim przeniknąć. Ja również oświecony zostałem jego blaskiem, mnie również udzielił on nieco swej jasności i promienistości serca (…) Osiągnięcie takiej pogody jest dla mnie, a wraz ze mną dla wielu, celem najwyższym i najszlachetniejszym. Znajdziesz ową pogodę także u niektórych ojców z kierownictwa zakonu. A pogoda ta nie jest ani igraszką, ani upodobaniem w samym w sobie, jest najwyższą świadomością i miłością, jest afirmacją wszelkiej rzeczywistości, czuwaniem na skraju wszelkich głębin i przepaści, jest cnota rycerzy i świętych, cnota niezniszczalną, która wraz z wiekiem i przybliżaniem się śmierci stale jeno wzrasta. Jest ona tajemnica piękna i właściwą substancją wszelkiej sztuki. Poeta, który cuda i potworności życia taneczną miara swych wierszy opiewa, muzyk, co pozwala im rozbrzmiewać w postaci czystej współczesności, jest szafarzem światła, pomnaża radość i jasność na ziemi, nawet jeśli nas najpierw wiedzie przez łzy i ból. Może ów poeta, którego wiersze tak nas zachwycają, jest smutnym samotnikiem, może i muzyk ów był posępnym marzycielem, lecz także i wówczas dzieło jego uczestniczy w radości gwiazd i bogów. To, co nam daje, nie jest już jego mrokiem, cierpieniem czy trwogą, to kropla czystego światła, wiekuistej radości. Nawet całe narody czy języki zgłębić usiłują głębiny świata przez mity, kosmogonie, religie, radość ta jest ostatecznym i najważniejszym celem, który mogą osiągnąć.”

„Nie powiem, że wiem bo nie wiem czy powiem. Gdy powiem to nie wiem czy wiedziałem. A gdy już wiem to… czy na pewno? Nie wiem.”

„Słońce odnawia się co dzień.”

„Miłość jest „boską cząstką”, która zamieszkuje w każdym z nas i jest właściwie naszą duszą. Im więcej posługuje się człowiek w stosunku do bliźnich cnotą miłości, tym bardziej rozwija i uszlachetnia swoją duszę.”