Bogdan Ostromęcki – polski poeta i eseista, z wykształcenia prawnik.
W czasie II wojny światowej studiował filologię polską na tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich w Warszawie i był żołnierzem Armii Krajowej. W 1949 rozpoczął pracę w dziale literackim Polskiego Radia i przez wiele lat kierował redakcją audycji poetyckich. Jako poeta zadebiutował w prasie literackiej w 1939. Jego liryka odznacza się tonacją refleksyjną, często nawiązującą do motywów ojczystej historii oraz tradycji kulturowej i religijnej, dążenie do zwartych i oszczędnych form lirycznego wyrazu. Był autorem zbiorów szkiców literackich Lirnicy, trubadurzy i tyrteje oraz Laury i piołuny , w których usiłował na nowo odczytać spuściznę dziewiętnastowiecznych poetów, takich, jak: Cyprian Godebski, Teofil Lenartowicz, Kornel Ujejski, Karol Baliński, Włodzimierz Wolski, Władysław Syrokomla i Mieczysław Romanowski. W jego dorobku znalazły się także utwory dla dzieci i młodzieży, wiele słuchowisk radiowych i tłumaczenia poezji francuskiej . W 1973 otrzymał nagrodę literacką imienia Włodzimierza Pietrzaka. Był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Zduńskiej Woli.
Spoczywa na Cmentarzu Bródnowskim . Wikipedia
Źródło: Oczekiwanie, „Życie Literackie” 1956, nr 8 (19 lutego), s. 3 http://mbc.malopolska.pl/dlibra/doccontent?id=14793
„Nie jestem poetą lirycznym,
daleko mi do tego
bym opisywał kwitnące białe drzewko”
Źródło: Czereśnia, „Życie Literackie” nr 10, 10 marca 1957, s. 8 http://mbc.malopolska.pl/dlibra/doccontent?id=14853
