„Każda fala mieści nadmiar wody.”

„Dusza kobiety jest jak przejrzysta toń wody, najlżejszy ruch – a kręgi fal, biegnąc jedna za drugą, wprawią w ruch całą powierzchnię.”

Wilhelm von Humboldt (1767–1835) niemiecki filozof, językoznawca i polityk

„Kocha się z nadmiaru siły, z nadmiaru energii.”

Włodzimierz Pietrzak (1913–1944) polski poeta, prozaik i krytyk literacki

„Nadmiar smutku się śmieje. Nadmiar radości płacze.”

William Blake (1757–1827) angielski poeta, pisarz i malarz

„Nic w nadmiarze.”

Pitagoras (-585–-495 p. n. e.) grecki matematyk i filozof,

„Dlaczego nie smakuje mi czysta poezja? Dlaczego? Czyż nie dla tych samych przyczyn, dla których nie smakuje mi cukier w stanie czystym? Cukier nadaje się do osładzania kawy ale nie do tego aby go jeść łyżką z talerza, jak kaszkę. W poezji czystej, wierszowanej, nadmiar męczy; nadmiar poezji, nadmiar poetycznych słów, nadmiar metafor, nadmiar sublimacji, nadmiar, wreszcie, kondensacji i oczyszczenia ze wszelkiego elementu antypoetyckiego, co upodabnia wiersze do chemicznego produktu.”

Witold Gombrowicz (1904–1969) pisarz polski

„Fala wynosi i pogrąża.”

Karol Bunsch (1898–1987) polski pisarz

„Nadmiar swobody krępuje.”

Urszula Zybura (1952)

„To co wystarcza jest nadmiarem dla mądrego.”

Eurypides (-480–-406 p. n. e.) dramaturg antyczny

„Nadmiar dobroci nie szkodzi.”

Aureliusz Augustyn z Hippony (354–430) wczesnochrześcijański biskup i teolog