Zofia Nałkowska: Cytaty o ludziach

Zofia Nałkowska była pisarka polska, publicystka i dramatopisarka. Odkryj ciekawe cytaty na temat ludzie.
Zofia Nałkowska: 51 cytatów0 Polubień

„Ludzie ludziom zgotowali ten los.”

Zofia Nałkowska książka Medaliony

motto zbioru.
Medaliony (1946)

„Z dawna ustalonym porządkiem świata ludzie w stodole byli inni niż we dworze. Tu nocowali żołnierze, robotnicy i chłopi, tam mieścili się tylko państwo. Inne też były tutejsze rozmowy i milczenia. W przeciwieństwie do tamtych – tutaj nie bardzo dziwiono się wojnie. U pani Targańcowej wojna była rzeczą niepojętą, nieoczekiwaną, zwalającą się niespodziewanie klęską, niszczącą życie – uporządkowane, równe, szczęśliwe. W stodole klęską było samo życie, klęską trwającą od nieprzejrzanych lat. Wojna nie budziła zdziwienia. Była dalszym ciągiem, naturalnym następstwem tego, co się działo z ludźmi, co wyznaczało ich losy.”

Zofia Nałkowska

Węzły życia
Źródło: Pisma wybrane t. 2, Czytelnik, Warszawa 1956, s. 703.

„Jest się takim, jak myślą ludzie, nie jak myślimy o sobie my, jest się takim, jak miejsce, w którym się jest.”

Zofia Nałkowska książka Granica

Granica
Źródło: Pisma wybrane t. 2, Czytelnik, Warszawa 1956, s. 219.

„Nie lubi się ludzi, którym wyrządziło się krzywdę. Ma się żal do nich, że byli przyczyną tego, co nas zawstydza, chociaż w istocie byli tylko pretekstem.”

Zofia Nałkowska

Węże i róże
Źródło: Czytelnik, Warszawa 1977, s. 50.

„W Niemczech, można powiedzieć, ludzie umieją coś zrobić – z niczego…”

Zofia Nałkowska książka Medaliony

Medaliony (1946)
Źródło: Profesor Spanner

„W formule: Bóg i Ojczyzna – zawiera się więc antynomia i bluźnierstwo. Bóg jest tym, co ludzi w najwyższych ich tęsknotach godzi i jednoczy, ojczyzna tym, co według najwyższych haseł – dzieli. Ojczyzna przywraca politeizm: każda armia do swego Boga modli się o zwycięstwo.”

Zofia Nałkowska książka Romans Teresy Hennert

Romans Teresy Hennert
Źródło: Pisma wybrane t. 1, Czytelnik, Warszawa 1956, s. 236.

„Między charakterami ludzi nie ma nic. W miejscu, gdzie kończy się nasza dusza, zaraz zaczyna się inna. Nasza złość przylega ściśle do cudzej dobroci, kurczy się od jej wielkości albo ją sobą pomniejsza i ogranicza. Nasza pycha mierzy się cudzym poniżeniem i jest przez nie ciasno zewsząd opasana. Pożądanie władzy i szczęścia rozrasta się wcale nie w próżni, ale każdym swym nasyceniem sięga w głąb cudzej krzywdy.”

Zofia Nałkowska

Niedobra miłość
Źródło: Czytelnik, Warszawa 1979, s. 9.