Rick Riordan cytaty

strona 6

„Prawdziwy świat jest tam, gdzie są potwory. Dopiero tam przekonujesz się, ile jesteś wart.”

„Udawajmy, że jesteśmy dwojgiem zwykłych ludzi. (…)
– Okej – przytaknąłem. – Zwyczajne popołudnie dwojga zwykłych ludzi. Kiwnęła głową
– I wiesz… Teoretycznie gdyby tych dwoje ludzi lubiło się nawzajem, co trzeba by zrobić, żeby ten głuptas pocałował dziewczynę, hę?
– Och… – poczułem się jak jedna za świętych krów Apollina: powolny, głupi i jaskrawoczerwony.”

„Chodził dziwacznie, jakby każdy krok był dla niego bolesny, ale to były tylko pozory. Trzeba było go widzieć, jak biegł, kiedy w stołówce podawali tortille.”

„Najniebezpieczniejszymi wadami są te, które w umiarze są dobrem.”

„(…) czasami lepiej jest kogoś, komu nie ufasz, mieć pod ręką, żeby go nie spuszczać z oka.”

„Poczułem w żołądku dziwaczny ogień. Najdziwniejsze było to, że nie kojarzył się ze strachem. Raczej z niecierpliwością. Pragnieniem zemsty.”

„(…) nie osądzaj nikogo, dopóki nie staniesz przy jego kowadle i nie popracujesz jego młotem.”

„Było to niemal tak samo prawdopodobne, jak to, że Ra i Apopis zostaną przyjaciółmi na Facebooku, ale nie odezwałem się”

„Świat staje się coraz gorszy.”

„Przypomnijcie mojemu bratu, że Egipcjanie wierzą w potęgę wschodu słońca. Wierzą, że każdy ranek zaczyna nie tylko nowy dzień, ale też nowy świat.”

„Nawet najdzielniejszym zdarza się upadek.”

„Cerber mówi, że mamy dziesięć sekund na modlitwę do wybranego boga. A potem… no wiesz… on jest głodny.”

„Chwycił mnie za rękaw, aż poczułem żar bijący od jego skóry jak od ognia.
– Ethan. Ja. Wszyscy nieuznani. Nie pozwól… Nie pozwól, by to się powtórzyło. W jego oczach był gniew, ale też błaganie.
– Nie pozwolę – odparłem – Obiecuję.
Luke kiwnął głową i jego ręka opadła. (…) Zastali mnie, Annabeth i Grovera, stojących nad zgruchotanym ciałem półboga w ciepłym świetle ogniska. – Percy – spytał mój ojciec z powagą w głosie
– Co… co to jest?
Odwróciłem się ku Olimpijczykom.
– Potrzebujemy całunu – oznajmiłem łamiącym się głosem.”

„Sprawiedliwość nie oznacza, że wszyscy dostają to samo – odparł tato.
– Sprawiedliwość oznacza, że wszyscy dostają to, czego potrzebują.”

„Leo opuścił śrubokręt. Spojrzał w sufit i pokręcił głową, jakby chciał powiedzieć „I co ja mam zrobić z tym facetem?”.
– Staram się być denerwujący – powiedział. – Nie obrażaj mnie, twierdząc, że tego nie potrafię. I jak mam żywić do ciebie urazę, skoro zaczynasz mnie przepraszać? Jestem zwykłym mechanikiem. Ty jesteś księciem nieba, synem pana wszechświata. Po winieniem mieć do ciebie żal.
– Pana wszechświata?
– No pewnie! Jesteś ta-da-bum. Miotaczem błyskawic. „Patrzcie, jak ja fruwam! Jestem orłem, który szybuje…”
– Zamknij się, Valdez.
Leo uśmiechnął się blado.
– No widzisz. Denerwuje cię.
– Przepraszam, że cię przepraszałem.
– Dzięki.”

„Hedge zacisnął szczęki.
– Może rąbnę ich tylko raz, co?
– Nie.
– Pójdźmy na kompromis, dobra? Najpierw ich zabiję, a jeśli okaże się, że nie byli naszymi wrogami, przeproszę.
– Nie!
– No dobra.
Trener Hedge opuścił pałkę.”

„Wojna to obowiązek. Jedyny prawdziwy wybór to zaakceptować to lub nie i wiedzieć, o co się walczy.”

„Miał złe przeczucie, ale z drugiej strony – jak każdy człowiek, który na swoje nieszczęście urodził się pesymistą – rzadko kiedy miewał przeczucia dobre”

„Nie wolno przekreślać nikogo z rodziny, niezależnie od tego, jak ten ktoś się o to stara. Nieważne, jak bardzo cię nienawidzą, jak cię zawstydzają albo po prostu nie doceniają twojego geniuszu, mimo że wynalazłeś Internet…”

„Bałem się spróbować, ale pomyślałem: Horusie?
– No wreszcie – odezwał się ten głos.
– Witaj.
– O nie – powiedziałem, czując narastającą panikę. – O nie, nie, nie. Niech mi ktoś da otwieracz do konserw, mam w głowie bóstwo! Oczy Bastet błysnęły.
– Porozumiałeś się z Horusem bezpośrednio? Robisz postępy.
– Postępy?! – Złapałem się za głowę.”

„– Złaź stamtąd, synu Marsa! Czekamy na ciebie! Chodź, bądź naszym honorowym gościem!
– Dlaczego mam wrażenie, że „honorowy gość” znaczy to samo co „obiad?””

“Keep climbing,' he told himself.
'Cheeseburgers,' his stomach replied.
'Shut up,' he thought.
'With fries,' his stomach complained.”

“I'm fine!" Percy yelled out as he ran by, followed by a giant screaming bloody murder.”

“They're Lares. House gods."
"House gods," Percy said. "Like… smaller than real gods, but larger than apartment gods?”

“Leo: “I can’t believe I thought you were hot.”
Khione’s face turned red. “Hot? You dare insult me? I am cold, Leo Valdez. Very, very cold.”

“Leo couldn't help smiling. "That could be fun."
"Fun" she said unhappily.
"Blue elephants."
"Blue elephants."
"Kiss me you fool."
"You fool.”

“Does truth have a moral?”

“I still don't understand what a sea god would be doing in Atlanta."
Leo snorted. "What's a wine god doing in Kansas? Gods are weird.”

“Oh my god, I am so awesome!" Leo bellowed.
"So awesome!" Echo yelled back.
"He is funny," a nymph ventured.
"And cute, in a scrawny way," another said.
"Scrawny?" Leo asked. "Baby I invented scrawny. Scrawny is the new sizzling hot.”

“Brother,” Artemis chided. “You do not help my Hunters. You do not look at, talk to, or flirt with my Hunters. And you do not call them sweetheart.”

“But you'll be killed!"
"I'll be fine. Besides, we've got no choice."
Annabeth glared at me like she was going to punch me. And then she did something that surprised me even more. She kissed me.”

“Race you to the road?" I said.
"You are so going to lose." She (Annabeth) took off down Half-Blood Hill and I sprinted after her.
For once, I didn't look back.”

“Not knowing is half the fun," Aphrodite said, "Exquisitely painful isn't it? Not being sure who you love and who loves you? Oh, you kids! It's so cute I'm going to cry!”

“Annabeth pressed her lips to Percy’s ear. “I love you.”
She wasn’t sure he could hear her—but if they died, she wanted those to be her last words.”

“Tyson, Frank is a descendant of Poseidon."
"Brother!" Tyson crushed Frank in a hug.
Percy stifled a laugh. "Actually he's more like a great-great-… Oh, never mind. Yeah, he's your brother."
"Thanks." Frank mumbled through a mouthful of flannel.”

“We'll have to work on your bunny phobia later.”

“Almost everything strange washes up near Miami.”

“Well," I said. "If you need me, I'll be outside, playing with sharp objects.”

“No one can hate you with more intensity than someone who used to love you.”

“There is always a way out for those clever enough to find it.”

“Percy tried to remember. He really did. For some reason, Annabeth and he had visited a spa and decided to destroy it. He couldn't imagine why. Maybe they hadn't like the deep-tissue massage? Maybe they'd gotten bad manicures?”

“Lots of death, huh? Personally, I'm trying to avoid lots of death, but you guys have fun!”

“Hey, I’m a Poseidon kid,” he said. “I can’t drown. And neither can my pancakes.”

“[Jason] faltered when he looked at Leo, who was mimicking taking notes with an air pencil.
“Go on, Professor Grace!” he said, wide-eyed. “I wanna get an A on the test.”

“Names have power.”

“Oh, come on!’ Percy complained. ‘I get a little nosebleed and I wake up the entire earth? That’s not fair!”

“I’ve met plenty of embarrassing parents, but Kronos, the evil Titan Lord who wanted to destroy Western Civilization? Not the kind of dad you invited to
school for Career Day.”

“Powdered donuts," Tyson said earnestly. "I will look for powdered donuts in the wilderness." He headed outside and started calling, "Here, donuts!”

“The entrance to the Underworld is in Los Angeles.”

“She looked at me, like she was drinking in the fact that I was still here. And I realized I was doing the same thing. The world was collapsing, and the only thing that really mattered to me was that she was alive.”