Rick Riordan cytaty

strona 14

„Prawdziwy świat jest tam, gdzie są potwory. Dopiero tam przekonujesz się, ile jesteś wart.”

„Udawajmy, że jesteśmy dwojgiem zwykłych ludzi. (…)
– Okej – przytaknąłem. – Zwyczajne popołudnie dwojga zwykłych ludzi. Kiwnęła głową
– I wiesz… Teoretycznie gdyby tych dwoje ludzi lubiło się nawzajem, co trzeba by zrobić, żeby ten głuptas pocałował dziewczynę, hę?
– Och… – poczułem się jak jedna za świętych krów Apollina: powolny, głupi i jaskrawoczerwony.”

„Chodził dziwacznie, jakby każdy krok był dla niego bolesny, ale to były tylko pozory. Trzeba było go widzieć, jak biegł, kiedy w stołówce podawali tortille.”

„Najniebezpieczniejszymi wadami są te, które w umiarze są dobrem.”

„(…) czasami lepiej jest kogoś, komu nie ufasz, mieć pod ręką, żeby go nie spuszczać z oka.”

„Poczułem w żołądku dziwaczny ogień. Najdziwniejsze było to, że nie kojarzył się ze strachem. Raczej z niecierpliwością. Pragnieniem zemsty.”

„(…) nie osądzaj nikogo, dopóki nie staniesz przy jego kowadle i nie popracujesz jego młotem.”

„Było to niemal tak samo prawdopodobne, jak to, że Ra i Apopis zostaną przyjaciółmi na Facebooku, ale nie odezwałem się”

„Świat staje się coraz gorszy.”

„Przypomnijcie mojemu bratu, że Egipcjanie wierzą w potęgę wschodu słońca. Wierzą, że każdy ranek zaczyna nie tylko nowy dzień, ale też nowy świat.”

„Nawet najdzielniejszym zdarza się upadek.”

„Cerber mówi, że mamy dziesięć sekund na modlitwę do wybranego boga. A potem… no wiesz… on jest głodny.”

„Chwycił mnie za rękaw, aż poczułem żar bijący od jego skóry jak od ognia.
– Ethan. Ja. Wszyscy nieuznani. Nie pozwól… Nie pozwól, by to się powtórzyło. W jego oczach był gniew, ale też błaganie.
– Nie pozwolę – odparłem – Obiecuję.
Luke kiwnął głową i jego ręka opadła. (…) Zastali mnie, Annabeth i Grovera, stojących nad zgruchotanym ciałem półboga w ciepłym świetle ogniska. – Percy – spytał mój ojciec z powagą w głosie
– Co… co to jest?
Odwróciłem się ku Olimpijczykom.
– Potrzebujemy całunu – oznajmiłem łamiącym się głosem.”

„Sprawiedliwość nie oznacza, że wszyscy dostają to samo – odparł tato.
– Sprawiedliwość oznacza, że wszyscy dostają to, czego potrzebują.”

„Leo opuścił śrubokręt. Spojrzał w sufit i pokręcił głową, jakby chciał powiedzieć „I co ja mam zrobić z tym facetem?”.
– Staram się być denerwujący – powiedział. – Nie obrażaj mnie, twierdząc, że tego nie potrafię. I jak mam żywić do ciebie urazę, skoro zaczynasz mnie przepraszać? Jestem zwykłym mechanikiem. Ty jesteś księciem nieba, synem pana wszechświata. Po winieniem mieć do ciebie żal.
– Pana wszechświata?
– No pewnie! Jesteś ta-da-bum. Miotaczem błyskawic. „Patrzcie, jak ja fruwam! Jestem orłem, który szybuje…”
– Zamknij się, Valdez.
Leo uśmiechnął się blado.
– No widzisz. Denerwuje cię.
– Przepraszam, że cię przepraszałem.
– Dzięki.”

„Hedge zacisnął szczęki.
– Może rąbnę ich tylko raz, co?
– Nie.
– Pójdźmy na kompromis, dobra? Najpierw ich zabiję, a jeśli okaże się, że nie byli naszymi wrogami, przeproszę.
– Nie!
– No dobra.
Trener Hedge opuścił pałkę.”

„Wojna to obowiązek. Jedyny prawdziwy wybór to zaakceptować to lub nie i wiedzieć, o co się walczy.”

„Miał złe przeczucie, ale z drugiej strony – jak każdy człowiek, który na swoje nieszczęście urodził się pesymistą – rzadko kiedy miewał przeczucia dobre”

„Nie wolno przekreślać nikogo z rodziny, niezależnie od tego, jak ten ktoś się o to stara. Nieważne, jak bardzo cię nienawidzą, jak cię zawstydzają albo po prostu nie doceniają twojego geniuszu, mimo że wynalazłeś Internet…”

„Bałem się spróbować, ale pomyślałem: Horusie?
– No wreszcie – odezwał się ten głos.
– Witaj.
– O nie – powiedziałem, czując narastającą panikę. – O nie, nie, nie. Niech mi ktoś da otwieracz do konserw, mam w głowie bóstwo! Oczy Bastet błysnęły.
– Porozumiałeś się z Horusem bezpośrednio? Robisz postępy.
– Postępy?! – Złapałem się za głowę.”

„– Złaź stamtąd, synu Marsa! Czekamy na ciebie! Chodź, bądź naszym honorowym gościem!
– Dlaczego mam wrażenie, że „honorowy gość” znaczy to samo co „obiad?””

“Running with a drowsy child of Hades was more like doing a 3 -legged race with a life size rag doll.”

“I know, I'm an idiot!" Leo moaned. "A brilliant idiot, but still an idiot.”

“Percy, you're a brave guy," [Annabeth] said. "Just take the compliment. I swear, is it so hard?”

“Anubis frowned. He locked his very nice eyes with mine.
“You’re not dead.”
“No,” I said. “Though we’re trying awfully hard.”

“I hate this plan,” I said. “Let’s do it.”

“If the statue engulfs people in fire, we should send Leo.’
‘I love you too, man.’
‘You know what I mean. You’re immune. Or, heck, give me some of those nice water grenades and I’ll go. Ares and I have tangled before.”

“You can’t burn me.”

“It's first owner… well, things didn't turn out too well for her. Her name was Helena.'
Piper let that sink in. "Wait, you mean the Helena? Helena of Troy?'
Annabeth nodded.
"And it's just sitting in your toolshed?”

“If there were ever any half-bloods who needed to worry about that, it
was Thalia and me. I wondered if maybe I should've sent Poseidon that seashell pattern tie
for Father's Day after all.
--Percy Jackson”

“Beckendorf walked up with his helmet under his arm. 'She likes you, man.'
'Sure,' I muttered. 'She likes me for target practice.'
'Nah, they always do that. A girl starts trying to kill you, you know she's into you.
'Makes a lot of sense.”

“Frank held up the Chinese handcuffs. “Keep it simple.”

“Nico started to crawl away, groaning. Percy wanted him to move faster and groan less. He considered throwing his wonder bread at him.”

“Because I know you, Percy Jackson. In many ways, you are impulsive, but when it comes to your friends, you are as constant as a compass needle. You are unswervingly loyal, and you inspire loyalty. You are the glue that will unite the seven.”

“Sometimes, it takes us a while to appreciate something new, something that might change us for the better.”

“She had to go on this quest. The fate of the world might depend on it. But part of him wanted to say: Forget the world. He didn’t want to be without her.”

“Wouldn't that put a twist in your toga?”

“Dalmatia,” Nico said, making Jason jump. Jason wished he could put a bell around Nico di Angelo’s neck to remind him the guy was there. Nico had this disturbing habit of standing silently in the corner, blending into the shadows.”

“I woke to a bucket of ice water in my face.
“Sadie! Get up,” Zia said.
“God!” I yelled. “Was that necessary?”
“No,” admitted Zia.”

“I gotta say"—Apollo broke the silence—"these kids did okay." He cleared his throat and began to recite: "—"

Um, yes, first class," Hermes interrupted, like he was anxious to avoid Apollo's poetry.”

“You promised you would protect her Nico said.
He might as well have stabbed me with a rusty dagger. It would've hurt less than reminding me of my promise.”

“We still should have enough time to reach Rome.”
Hazel scowled. “When you say…”
Leo shrugged. “How do you feel about?”
Hazel put her face in her hands for a count of three. “Sounds about typical for us.”

“You're cute when you're worried," she muttered. "Your eyebrows get all scrunched together."

You aregoing to die while I owe you a favor," I said. "Why did you take that knife?"

You would've done the same for me.”

“The way Leo figured it, he spent more time crashing than he did flying. If there was a rewards card for frequent crashers, he'd be, like, double platinum level.”

“But she wondered why beautiful things had to be wrapped up with evil history. Or was it the other way around? Maybe the evil history made it necessary to build beautiful things, to mask the darker aspects.”

“You know how teachers tell you the magic word is 'please'? That's not true. The magic word is 'puke'. It will get you out of class faster than anything else.”

“But… you're still getting married?" Grover sounded hurt. "Who's the bride?" Ploypemus looked toward the boiling pot. Clarisse made a strangled sound. "Oh, no! You can't be serious. I'm not-”

“The most dangerous flaws are those which are good in moderation," she said. "Evil is easy to fight. Lack of wisdom… that is very hard indeed.”

“Percy," my father said, "what exactly do you mean?" "Kronos couldn't have risen if it hadn't been for a lot of demigods who felt abandoned by their parents," I said. "They felt angry, resentful, and unloved, and they had a good reason.”

“Yay!” Tyson went around the couches and gave everyone a big hug—even Octavian, who didn't look thrilled about it.”