Rick Riordan cytaty

strona 13

„Prawdziwy świat jest tam, gdzie są potwory. Dopiero tam przekonujesz się, ile jesteś wart.”

„Udawajmy, że jesteśmy dwojgiem zwykłych ludzi. (…)
– Okej – przytaknąłem. – Zwyczajne popołudnie dwojga zwykłych ludzi. Kiwnęła głową
– I wiesz… Teoretycznie gdyby tych dwoje ludzi lubiło się nawzajem, co trzeba by zrobić, żeby ten głuptas pocałował dziewczynę, hę?
– Och… – poczułem się jak jedna za świętych krów Apollina: powolny, głupi i jaskrawoczerwony.”

„Chodził dziwacznie, jakby każdy krok był dla niego bolesny, ale to były tylko pozory. Trzeba było go widzieć, jak biegł, kiedy w stołówce podawali tortille.”

„Najniebezpieczniejszymi wadami są te, które w umiarze są dobrem.”

„(…) czasami lepiej jest kogoś, komu nie ufasz, mieć pod ręką, żeby go nie spuszczać z oka.”

„Poczułem w żołądku dziwaczny ogień. Najdziwniejsze było to, że nie kojarzył się ze strachem. Raczej z niecierpliwością. Pragnieniem zemsty.”

„(…) nie osądzaj nikogo, dopóki nie staniesz przy jego kowadle i nie popracujesz jego młotem.”

„Było to niemal tak samo prawdopodobne, jak to, że Ra i Apopis zostaną przyjaciółmi na Facebooku, ale nie odezwałem się”

„Świat staje się coraz gorszy.”

„Przypomnijcie mojemu bratu, że Egipcjanie wierzą w potęgę wschodu słońca. Wierzą, że każdy ranek zaczyna nie tylko nowy dzień, ale też nowy świat.”

„Nawet najdzielniejszym zdarza się upadek.”

„Cerber mówi, że mamy dziesięć sekund na modlitwę do wybranego boga. A potem… no wiesz… on jest głodny.”

„Chwycił mnie za rękaw, aż poczułem żar bijący od jego skóry jak od ognia.
– Ethan. Ja. Wszyscy nieuznani. Nie pozwól… Nie pozwól, by to się powtórzyło. W jego oczach był gniew, ale też błaganie.
– Nie pozwolę – odparłem – Obiecuję.
Luke kiwnął głową i jego ręka opadła. (…) Zastali mnie, Annabeth i Grovera, stojących nad zgruchotanym ciałem półboga w ciepłym świetle ogniska. – Percy – spytał mój ojciec z powagą w głosie
– Co… co to jest?
Odwróciłem się ku Olimpijczykom.
– Potrzebujemy całunu – oznajmiłem łamiącym się głosem.”

„Sprawiedliwość nie oznacza, że wszyscy dostają to samo – odparł tato.
– Sprawiedliwość oznacza, że wszyscy dostają to, czego potrzebują.”

„Leo opuścił śrubokręt. Spojrzał w sufit i pokręcił głową, jakby chciał powiedzieć „I co ja mam zrobić z tym facetem?”.
– Staram się być denerwujący – powiedział. – Nie obrażaj mnie, twierdząc, że tego nie potrafię. I jak mam żywić do ciebie urazę, skoro zaczynasz mnie przepraszać? Jestem zwykłym mechanikiem. Ty jesteś księciem nieba, synem pana wszechświata. Po winieniem mieć do ciebie żal.
– Pana wszechświata?
– No pewnie! Jesteś ta-da-bum. Miotaczem błyskawic. „Patrzcie, jak ja fruwam! Jestem orłem, który szybuje…”
– Zamknij się, Valdez.
Leo uśmiechnął się blado.
– No widzisz. Denerwuje cię.
– Przepraszam, że cię przepraszałem.
– Dzięki.”

„Hedge zacisnął szczęki.
– Może rąbnę ich tylko raz, co?
– Nie.
– Pójdźmy na kompromis, dobra? Najpierw ich zabiję, a jeśli okaże się, że nie byli naszymi wrogami, przeproszę.
– Nie!
– No dobra.
Trener Hedge opuścił pałkę.”

„Wojna to obowiązek. Jedyny prawdziwy wybór to zaakceptować to lub nie i wiedzieć, o co się walczy.”

„Miał złe przeczucie, ale z drugiej strony – jak każdy człowiek, który na swoje nieszczęście urodził się pesymistą – rzadko kiedy miewał przeczucia dobre”

„Nie wolno przekreślać nikogo z rodziny, niezależnie od tego, jak ten ktoś się o to stara. Nieważne, jak bardzo cię nienawidzą, jak cię zawstydzają albo po prostu nie doceniają twojego geniuszu, mimo że wynalazłeś Internet…”

„Bałem się spróbować, ale pomyślałem: Horusie?
– No wreszcie – odezwał się ten głos.
– Witaj.
– O nie – powiedziałem, czując narastającą panikę. – O nie, nie, nie. Niech mi ktoś da otwieracz do konserw, mam w głowie bóstwo! Oczy Bastet błysnęły.
– Porozumiałeś się z Horusem bezpośrednio? Robisz postępy.
– Postępy?! – Złapałem się za głowę.”

„– Złaź stamtąd, synu Marsa! Czekamy na ciebie! Chodź, bądź naszym honorowym gościem!
– Dlaczego mam wrażenie, że „honorowy gość” znaczy to samo co „obiad?””

“Love was the most savage monster of all.”

“But how did you know where we were?" Annabeth asked.

Advanced planning, my dear. I figured you would wash up near Miami if you made it out of the Sea of Monsters alive. Almost everything strange washes up near Miami.”

“Frank didn’t drop you on purpose,” she said. “He’s not like that. He’s just a little clumsy sometimes.”

“Oops,” Leo said, in his best Frank Zhang voice. “Dropped Leo into a squad of enemy soldiers. Dang it!”

“Sometimes wisdom came from strange places, even from giant teenaged goldfish.”

“Met them. Killed them. Got the T-shirt.”

“Aphrodite strikes again, huh? You're gonna be the best-dressed warrior in town, beauty queen.”

“It was like Percy had faced death before, like he knew about grief. What mattered was listening. You didn’t need to say you were sorry. The only thing that helped was moving on—moving forward.”

“Great victory requires great risk.
-Hera”

“It was a crazy idea. But, as usual, that’s all Percy had.”

“I looked at Rachel. "You're not going to do anything stupid, are you? I mean…. you talked to Chiron, right?"
She managed a faint smile. "You're worried aboutdoing something stupid?”

“The thing about plummetting downhill at fifty miles an hour on a snack platter - if you realize it's a bad idea when you're halfway down, it's too late.”

“Let's boogie,' he (Leo) said. 'Before I come to my senses”

“People usually asked her if she had a belly button. Of course she had a belly button. She couldn't explain how. She didn't really want to know.”

“No, no,” Leo said. “Rainbows. Very macho.”

“Really? That would be a first. I'm the son of, Jason. I might as well be covered in blood or sewage, the way people treat me. I don't belong anywhere. I'm not even from this. But that's not enough to set me apart.”

“That sounded about as likely as Apophis and Ra becoming Facebook buddies, but I decided not to say anything.”

“He’d learned years ago it was better not to dwell too much on who was related to whom on the godly side of things. After Tyson the Cyclops adopted him as a brother, Percy decided that that was about as far as he wanted to extend the family.”

“A hero can go anywhere, challenge anyone, as long as he has the nerve.”

“Rachel bit her lip. "I hope you're right. I'm a little worried. What if someone asks what's on the next math test and I start spouting a prophecy in the middle of geometry class? Gods, that would be embarrassing.”

“After our mom died, her parents (our grandparents) had this big court battle with dad. After six lawyers, two fistfights, and a near fatal attack with a spatula (don't ask), they won the right to keep Sadie with them in England.”

“Leo had seen Tia Callida in action; she liked knives, snakes and putting babies in roaring fires. Yeah, definitely let's unleash her rage. Great idea.”

“He hated when his own advice applied to himself.”

“Hey!" I screamed, waving the jacket, running to one side of the monster. "Hey, stupid! Ground beef!”

“We’ve all got weaknesses. Me, for instance. I’m tragically funny and good-looking.”

“I'd missed Annabeth probably more than I wanted to admit.”

“Sadie, I can't intervene." He turned up his palms in frustration. "I told you when we first met, this isn't an actual physical body."
"Shame," I mumbled.
"What?"
"Nothing. Go on.”

“There's another problem," Percy said. "I'm not good with air travel. It's dangerous for a son of Neptune."
"You'll have to risk it… and so will I," Frank said. "By the way, we're related."
Percy almost stumbled off the roof. "What?”

“Not all powers are spectacular." Hestia looked at me. "Sometimes the hardest power to master is the power of yielding.”

“Hazel blinked. “Two gods had a horse for a kid?”
“Long story.”