Rick Riordan cytaty

strona 12

„Prawdziwy świat jest tam, gdzie są potwory. Dopiero tam przekonujesz się, ile jesteś wart.”

„Udawajmy, że jesteśmy dwojgiem zwykłych ludzi. (…)
– Okej – przytaknąłem. – Zwyczajne popołudnie dwojga zwykłych ludzi. Kiwnęła głową
– I wiesz… Teoretycznie gdyby tych dwoje ludzi lubiło się nawzajem, co trzeba by zrobić, żeby ten głuptas pocałował dziewczynę, hę?
– Och… – poczułem się jak jedna za świętych krów Apollina: powolny, głupi i jaskrawoczerwony.”

„Chodził dziwacznie, jakby każdy krok był dla niego bolesny, ale to były tylko pozory. Trzeba było go widzieć, jak biegł, kiedy w stołówce podawali tortille.”

„Najniebezpieczniejszymi wadami są te, które w umiarze są dobrem.”

„(…) czasami lepiej jest kogoś, komu nie ufasz, mieć pod ręką, żeby go nie spuszczać z oka.”

„Poczułem w żołądku dziwaczny ogień. Najdziwniejsze było to, że nie kojarzył się ze strachem. Raczej z niecierpliwością. Pragnieniem zemsty.”

„(…) nie osądzaj nikogo, dopóki nie staniesz przy jego kowadle i nie popracujesz jego młotem.”

„Było to niemal tak samo prawdopodobne, jak to, że Ra i Apopis zostaną przyjaciółmi na Facebooku, ale nie odezwałem się”

„Świat staje się coraz gorszy.”

„Przypomnijcie mojemu bratu, że Egipcjanie wierzą w potęgę wschodu słońca. Wierzą, że każdy ranek zaczyna nie tylko nowy dzień, ale też nowy świat.”

„Nawet najdzielniejszym zdarza się upadek.”

„Cerber mówi, że mamy dziesięć sekund na modlitwę do wybranego boga. A potem… no wiesz… on jest głodny.”

„Chwycił mnie za rękaw, aż poczułem żar bijący od jego skóry jak od ognia.
– Ethan. Ja. Wszyscy nieuznani. Nie pozwól… Nie pozwól, by to się powtórzyło. W jego oczach był gniew, ale też błaganie.
– Nie pozwolę – odparłem – Obiecuję.
Luke kiwnął głową i jego ręka opadła. (…) Zastali mnie, Annabeth i Grovera, stojących nad zgruchotanym ciałem półboga w ciepłym świetle ogniska. – Percy – spytał mój ojciec z powagą w głosie
– Co… co to jest?
Odwróciłem się ku Olimpijczykom.
– Potrzebujemy całunu – oznajmiłem łamiącym się głosem.”

„Sprawiedliwość nie oznacza, że wszyscy dostają to samo – odparł tato.
– Sprawiedliwość oznacza, że wszyscy dostają to, czego potrzebują.”

„Leo opuścił śrubokręt. Spojrzał w sufit i pokręcił głową, jakby chciał powiedzieć „I co ja mam zrobić z tym facetem?”.
– Staram się być denerwujący – powiedział. – Nie obrażaj mnie, twierdząc, że tego nie potrafię. I jak mam żywić do ciebie urazę, skoro zaczynasz mnie przepraszać? Jestem zwykłym mechanikiem. Ty jesteś księciem nieba, synem pana wszechświata. Po winieniem mieć do ciebie żal.
– Pana wszechświata?
– No pewnie! Jesteś ta-da-bum. Miotaczem błyskawic. „Patrzcie, jak ja fruwam! Jestem orłem, który szybuje…”
– Zamknij się, Valdez.
Leo uśmiechnął się blado.
– No widzisz. Denerwuje cię.
– Przepraszam, że cię przepraszałem.
– Dzięki.”

„Hedge zacisnął szczęki.
– Może rąbnę ich tylko raz, co?
– Nie.
– Pójdźmy na kompromis, dobra? Najpierw ich zabiję, a jeśli okaże się, że nie byli naszymi wrogami, przeproszę.
– Nie!
– No dobra.
Trener Hedge opuścił pałkę.”

„Wojna to obowiązek. Jedyny prawdziwy wybór to zaakceptować to lub nie i wiedzieć, o co się walczy.”

„Miał złe przeczucie, ale z drugiej strony – jak każdy człowiek, który na swoje nieszczęście urodził się pesymistą – rzadko kiedy miewał przeczucia dobre”

„Nie wolno przekreślać nikogo z rodziny, niezależnie od tego, jak ten ktoś się o to stara. Nieważne, jak bardzo cię nienawidzą, jak cię zawstydzają albo po prostu nie doceniają twojego geniuszu, mimo że wynalazłeś Internet…”

„Bałem się spróbować, ale pomyślałem: Horusie?
– No wreszcie – odezwał się ten głos.
– Witaj.
– O nie – powiedziałem, czując narastającą panikę. – O nie, nie, nie. Niech mi ktoś da otwieracz do konserw, mam w głowie bóstwo! Oczy Bastet błysnęły.
– Porozumiałeś się z Horusem bezpośrednio? Robisz postępy.
– Postępy?! – Złapałem się za głowę.”

„– Złaź stamtąd, synu Marsa! Czekamy na ciebie! Chodź, bądź naszym honorowym gościem!
– Dlaczego mam wrażenie, że „honorowy gość” znaczy to samo co „obiad?””

“What in the world are you thinking?” She sounded pretty flustered.
“I try not to think,” Leo admitted. “It interferes with being nuts. Just concentrate on moving that Celestial bronze. Echo, you ready?”

“If I'm dead," he murmured. "Why does it hurt so much?”

“You both should feel honored.”
“Right, very honored,” I said. “Always wanted to be possessed!”

“I survive all those battles," she growled, "and I get defeated by a stupid chunk of rock!”

“Jason's fingers itched to draw his sword. He'd met plenty of scary demigods, but he was starting to realize that Nico di Angelo--as pale and gaunt as he looked--might be more than he could handle.”

“Leo,” Hazel gasped, “I can’t—my arms—”
“Hazel,” he said. “Do you trust me?”
“No!”
“Me neither,” Leo admitted.”

“We'd spent maybe ten minutes together, during which time I'd accidentally swung a sword at her, she'd saved my life, and I'd run away chased by a band of supernatural killing machines. You know, your typical chance meeting.”

“The right choice is hardly ever the easy choice.”

“Hazel!” he yelled. “That box! Open it!”
She hesitated, then saw the box he meant. Te label read WARNING. DO NOT OPEN.
“Open it!” Leo yelled again.”

“No,’ Nico said. ‘Getting a second life is one thing. Making it a better life, that’s the trick.’ As soon as he said it, Nico realized he could’ve been talking about himself. He decided not to bring that up.”

“Her name badge read: Hello! My name is DIE, DEMIGOD SCUM!”

“Decapitation is not a healthy lifestyle choice.”

“Laistry…. I can't even say that. What would you call them in English?"
"Canadians.”

“Doughboy," I said. "What is this scroll?"
"A spell lost in time!" he pronounced. "Ancient words of tremendous power!"
"Well?" I demanded. "Does it tell how to defeat Set?"
"Better! The title reads: The Book of Summoning Fruit Bats!”

“Myths are simply stories about truths we've forgotten.”

“I wasn't aiming at the school bus, but of course I got expelled anyway.”

“That's it, cupcake. You're going down.”

“They both (Thalia and Hera) glared at her, and for three long seconds, Piper wasn’t sure which one of them was going to kill her first.”

“As he fell toward the highway, a horrible scenario flashed through his mind: his body smashing against an SUV's windshield, some annoyed commuter trying to push him off with the wipers. "Stupid 16-year-old kid falling from the sky! I'm late!”

“He looked at the silver pocketknife in his hand. An idea came to him – possibly the stupidest, craziest idea he’d had since he thought, Hey, I’ll get Percy to swim in the River Styx! He’ll love me for that!”

“Coach Hedge grumbled as he tended their wounds. “How come I never get invited on these violent trips?”

“Whoa," said Nico as he climbed off the bus. "Is that a climbing wall?"
"Yeah," I (Percy) said.
"Why is there lava pouring down it?"
"Little extra challenge…" - Percy”

“I’m the god of funerals. I know every death custom in the world—how to die properly, how to prepare the body and soul for the afterlife. I live for death.”
“You must be fun at parties,” I said.”

“Lord Bacchus, do you remember me? I helped you with that missing leopard in Sonoma."
Bacchus scratched his stubbly chin. "Ah… yes. John Green."
"Jason Grace."
"Whatever," the god said.”

“Yep, that pretty much describes my life: because Poseidon.”

“I uncapped the blade, flung open the door, and found myself face-to-face with a black pegasus. Its voice spoke in my mind as it clopped away from the sword blade.”

“Tyson," I said "We're turning around!"
Going the wrong way?" he asked.
Always," I grumbled, but I steered the chariot towards the stands.”

“There!" Apollo pointed. "Long Island, dead ahead. Let's slow down, dear. 'Dead' is only an expression.”

“Nothing lasts forever, not even the best machines. And everything can be reused.
- Hephaestus”