James Joyce cytaty

strona 7

„We wszystkim trzeba umieć uchwycić odpowiedni moment.”

„Człowiek mógłby żyć samotnie przez całe życie. Ale chociaż sam mógłby wykopać swój własny grób, musi mieć kogoś, kto go pochowa.”

„Nie można być jednocześnie dorosłym człowiekiem i chrześcijaninem.”

„Uderzony czas oddaje, cios za cios.”

„Człowiek genialny nie myli się; jego pomyłki są zamierzone, są bramą prowadzącą do odkryć.”

„Prawdziwość oszczerstwa nie chroni w oczach prawa przed oskarżeniem o rozpowszechnianie go.”

„Uśmiech wędruje daleko.”

„Rzeźnicy robią się podobni do surowych befsztyków.”

„Nigdy nie wiesz, czyje myśli przeżuwasz.”

„Lustro to najlepsze miejsce dla ogłoszeń, żeby wpadły w oko kobiecie.”

„Aptekarze rzadko się przenoszą. Za ciężko przesuwać te zielone i złote słoje.”

„Molo – rozczarowany most.”

„Domem Irlandczyka jest jego trumna.”

„Bóg jest daleko.”

„Kto rano wstaje, temu się źle zdaje.”

„Historia jest nocną zmorą, z której staramy się przebudzić.”

„Walczę, by przezwyciężyć słabość, strach, by odnieść zwycięstwo nad sobą.”

„Eksperyment – pułapka zastawiona na Boga.”

„Miał trochę odwagi ten pierwszy facet, który zerwał roślinę, żeby się leczyć.”

“She dealt with moral problems the way a cleaver deals with meat: and in this case she had made up her mind.”

“The pity is the public will demand and find a moral in my book — or worse they may take it in some more serious way, and on the honor of a gentleman, there is not one single serious line in it.”

“Quoint a quincidence! O. K. Omnius Kollidimus. As Ollover Krumwall sayed when he slepped ueber his grannyamother. Kangaroose feathers. Who in the name of thunder'd ever belevin you were that bolt?”

“I want to give a picture of Dublin so complete that if the city suddenly disappeared from the earth it could be reconstructed out of my book.”

“Your lean jaws grin with. Lash
Your itch and quailing, nude greed of the flesh.”

“If I gave it all up immediately, I'd lose my immortality. I've put in so many enigmas and puzzles that it will keep the professors busy for centuries arguing over what I meant, and that's the only way of insuring one's immortality.”

“How soft, how sad his voice is ever calling,
Ever unanswered, and the dark rain falling”

“My words in her mind: cold polished stones sinking through a quagmire.”

“To say that a great genius is half-mad, while recognizing his artistic prowess, is worth as much as saying that he was rheumatic, or that he suffered from diabetes. Madness, in fact, is a medical expression to which a balanced critic should pay no more heed than he would to the accusation of heresy brought by the theologian, or to the accusation of immorality brought by the public prosecutor.”

“Does nobody understand?”