„Któż zmusi wiersze do milczenia?”

„Po poecie zostaje często jeden wiersz. Szkoda, że nie wie, który, bo wtedy mógłby sobie darować inne wiersze.”

Tadeusz Gicgier (1927–2005)

„Tłumaczenie się z tego, że tłumaczy się wiersze również w celu wytłumaczenia innym tłumaczom, iż dla większości tłumaczeń wierszy nie ma wytłumaczenia.”

Stanisław Barańczak (1946–2014) polski pisarz

„Któż umie tak jak Polak mówiąc milczeć, milcząc pić
tak szumieć, tak o słowo jedno zaraz w mordę bić.”

Stanisław Staszewski (1925–1973) polski poeta i bard

„To nie rozmowa, nawet jeśli wydobyta z obolałego serca, ale brak rozmowy, przepaść głuchego milczenia oddala człowieka od człowieka.”

Andrzej Suski (1941) polski duchowny katolicki, biskup toruński

„Milczenie skarb wszelkiej polityki; milcząc nie urazisz, milcząc zbędziesz, milcząc wyrozumiesz, milcząc dokażesz.”

Andrzej Maksymilian Fredro (1620–1679) polski pisarz polityczny

„Bo gdy się milczy, milczy, milczy to apetyt rośnie wilczy na poezję, co – być może – drzemie w nas.”

Jonasz Kofta (1942–1988) polski poeta, dramaturg, satyryk, i piosenkarz

„Można milczeć i milczeniem kogoś ranić.”

Jan Twardowski (1915–2006) poeta polski, duchowny katolicki

„Najpewniejszym z milczeń nie jest milczeć, ale mówić.”

Søren Kierkegaard (1813–1855) duński teolog i filozof

„Milcz albo mów coś lepszego od milczenia.”

Eurypides (-480–-406 p. n. e.) dramaturg antyczny