„Syn Jana, Henryk, został koronowany jako dziesięcioletni chłopak, a legalność sukcesji była problematyczna. Wydaje się, że miał wiele do powiedzenia w sprawach królestwa, przynajmniej dopóki jego stronnicy nie stanowili większości. Przychylni mu krytycy twierdzą, że był człowiekiem o słabej woli i artystycznym uosobieniu. Inni utrzymują, że był po prostu półgłówkiem. Naturalnie jesteśmy mu winni wdzięczność za wybudowanie paru katedr. Ale Henryk gardził Anglikami i ważne stanowiska w królestwie powierzał jedynie Francuzom. Zrezygnował z angielskich praw do Normandii i Andegawenii, a w końcu wywołał wojnę domową z baronami. Z tego chaosu wyłonił się Simon de Montfort i powołał radę, która później stała się parlamentem.”

Autorzy: Nigel Blundell, Susan Blackhall, Upadek domu Windsorów, tłum. Grażyna Jagielska, Wydawnictwo Prolog, Warszawa 1993, ISBN 8385763058, s. 33.
O Henryku III Plantagenecie