„Miłość jest jedynym kwiatem, który rośnie i rozwija się niezależnie od pór roku.”

—  Khalil Gibran

Pochodzi z Wikiquote. Ostatnia aktualizacja 18 stycznia 2019. Historia
Tematy
miłość, niezależny, rozwinąć
Khalil Gibran Fotografia
Khalil Gibran70
libański pisarz, poeta i malarz 1883–1931

Podobne cytaty

Juwenalis Fotografia

„Rośnie miłość do grosza, o ile rośnie i sam pieniądz.”

Juwenalis (50) rzymski poeta

Crescit amor nummi, quantum ipsa pecunia crescit. (łac.)
Źródło: Czesław Jędraszko, Łacina na co dzień, Warszawa 1988, s. 57.

Stanisław Brzozowski Fotografia

„Miłość jest dumna i bez dumy nie może się rozwinąć. Miłość bez dumy jest chora i upokarzająca.”

Stanisław Brzozowski (1878–1911) polski pisarz i filozof

Płomienie (1908)
Źródło: tom I; IV, Testament Brenneisena

Aleksander Hercen Fotografia

„Ginęły państwa, społeczeństwa, plemiona i narody, a książka pozostawała.
Rośnie ona i rozwija się razem z postępem ludzkości.”

Aleksander Hercen (1812–1870) rosyjski pisarz, myśliciel społeczny, działacz polityczny

François de La Rochefoucauld Fotografia

„Rozsądek i miłość niedobrze żyją razem: w miarę jak miłość rośnie, rozsądek się kurczy.”

François de La Rochefoucauld książka Maksymy i rozważania moralne

Maksymy i rozważania moralne

Zenta Mauriņa Fotografia

„Przyjaźń jest najdelikatniejszym kwiatem, który rozwija się z wzajemnych kontaktów międzyludzkich. Jeżeli nie dbamy o niego cierpliwie i niestrudzenie, więdnie i usycha, zanim otworzy wszystkie swoje pączki.”

Zenta Mauriņa (1897–1978) łotewska pisarka i filolożka

Günter Grass Fotografia

„Miłość nie zna pór dnia, a nadzieja nie ma końca, a wiara nie zna granic, tylko wiedza i niewiedza skrępowane są czasem i granicami i najczęściej kończą się przedwcześnie.”

Günter Grass książka Blaszany bębenek

Postać: Oskar
Blaszany bębenek
Wariant: Miłość nie zna pór dnia, a nadzieja nie ma końca, a wiara nie zna granic, tylko wiedza i niewiedza skrępowane są czasem i granicami i najczęściej kończą się przedwcześnie.

Jean Cocteau Fotografia

„Wszyscy nosimy w sobie coś mocno ściśniętego, coś na kształt owych japońskich kwiatów, co rozwijają się wówczas, gdy rozrzucić je na wodę. Opium odgrywa właśnie rolę wody. Każdy z nas nosi w sobie odmienny wzór kwiatowy. Toteż możliwe, że ten kto nie pali, nigdy nie pozna gatunku tych kwiatów, które by opium mogło w nim rozwinąć.”

Jean Cocteau (1889–1963) francuski poeta, powieściopisarz, dramaturg i krytyk

Źródło: Opium. Dziennik kuracji odwykowej, tłum. R. i A. Nowakowie, Wyd. Literackie, Kraków 1990.

Pokrewne tematy