„Oczy unosi i pyta. – I co pan na to z okazji wiosny powie, łaskawy?
A mi tak jakoś głupio, więc mówię prawdę, bo co mogę innego.
– Nie mam telewizora.
Bomba. Hiroszima i Hoolywood jednocześnie. Dżordż Klunej czyta „Solaris” Stanisława Lema i wie o czym mówi dziennikarzowi „Potyliki”, a może odwrotnie! Dżejms Din wstaje z grobu i kładzie się tam z powrotem, bo właściwie nie ma nic lepszego do roboty. Dżek Nikolson nie radzi sobie z rolą i wylatuje z planu! Tak właśnie wygląda mój rozmówca. Podbródki mu się wygładzają, jakby je ktoś żelazkiem rozwałkował i w ten sposób sięgają aż do cholewek w jego firmowych sandałach.”

Źródło: Idee telewizyjne z refleksją metafizyczną