„Kiedy się szumem, tłumem, gwarem
Ludzkie skupiska ustokrotnią
Najdroższym na świecie towarem
Będzie samotność
Tęsknotą ciszy uciekamy
W bezludność wyspy, słońce południa
Lecz kiedy na niej zamieszkamy
Wyspa przestaje być bezludna
Przybędzie z nami trud i strach
Niewola dnia, historii schemat
Jak pięknie wiatr układa piach
Tam gdzie nas nie ma”

„Nieszczęście jest bezludną wyspą, na którą nagle los wyrzuca człowieka.”

Stanisława Fleszarowa-Muskat (1919–1989) polska pisarka

„Mężczyzna na bezludną wyspę zabrałby ze sobą kobietę i na wszelki wypadek siekierę.”

Andrzej Majewski (1966) pisarz i fotografik polski

„Większość mężczyzn zabrałaby na bezludną wyspę kobietę i na wszelki wypadek siekierę.”

Andrzej Majewski (1966) pisarz i fotografik polski

„Próżno bym, pełen wielkich tęsknot,
jak ślad na piasku wieczność tropił,
bo ludzki trud i ludzkie piękno
jest jak na wiatr rzucony popiół.”

Tadeusz Borowski (1922–1951) polski poeta, prozaik i publicysta

„Czas tuż po wschodzie słońca to najbardziej intymna, osobista pora dnia. To czas samotności i radowania się ciszą.”

Laurell K. Hamilton (1963) pisarka amerykańska

„Trud ucieka z sławą na ramieniu, prawie ukryty.”

Leonardo da Vinci (1452–1519) malarz, rzeźbiarz, architekt, konstruktor maszyn, filozof

„A w serce moje wstąpił wiatr
I tam on zamieszkał, i szumi.”

Edward Stachura (1937–1979) polski poeta, prozaik, pieśniarz i tłumacz

„Kiedy na czole topól
Marszczy się wiatr Południa.
Gdy nasze serca oddadzą
Żniwo swych westchnień.”

Federico García Lorca (1898–1936) hiszpański poeta, dramaturg, malarz, pianista, kompozytor, reżyser teatralny i aktor

„Jak pusty okręt spotkany na morzu bezludna martwa harfa, po której wiatr hula jest każda dawna miłość.”

Jacek Dehnel (1980) poeta polski