Rick Riordan cytaty

strona 34

„Prawdziwy świat jest tam, gdzie są potwory. Dopiero tam przekonujesz się, ile jesteś wart.”

„Udawajmy, że jesteśmy dwojgiem zwykłych ludzi. (…)
– Okej – przytaknąłem. – Zwyczajne popołudnie dwojga zwykłych ludzi. Kiwnęła głową
– I wiesz… Teoretycznie gdyby tych dwoje ludzi lubiło się nawzajem, co trzeba by zrobić, żeby ten głuptas pocałował dziewczynę, hę?
– Och… – poczułem się jak jedna za świętych krów Apollina: powolny, głupi i jaskrawoczerwony.”

„Chodził dziwacznie, jakby każdy krok był dla niego bolesny, ale to były tylko pozory. Trzeba było go widzieć, jak biegł, kiedy w stołówce podawali tortille.”

„Najniebezpieczniejszymi wadami są te, które w umiarze są dobrem.”

„(…) czasami lepiej jest kogoś, komu nie ufasz, mieć pod ręką, żeby go nie spuszczać z oka.”

„Poczułem w żołądku dziwaczny ogień. Najdziwniejsze było to, że nie kojarzył się ze strachem. Raczej z niecierpliwością. Pragnieniem zemsty.”

„(…) nie osądzaj nikogo, dopóki nie staniesz przy jego kowadle i nie popracujesz jego młotem.”

„Było to niemal tak samo prawdopodobne, jak to, że Ra i Apopis zostaną przyjaciółmi na Facebooku, ale nie odezwałem się”

„Świat staje się coraz gorszy.”

„Przypomnijcie mojemu bratu, że Egipcjanie wierzą w potęgę wschodu słońca. Wierzą, że każdy ranek zaczyna nie tylko nowy dzień, ale też nowy świat.”

„Nawet najdzielniejszym zdarza się upadek.”

„Cerber mówi, że mamy dziesięć sekund na modlitwę do wybranego boga. A potem… no wiesz… on jest głodny.”

„Chwycił mnie za rękaw, aż poczułem żar bijący od jego skóry jak od ognia.
– Ethan. Ja. Wszyscy nieuznani. Nie pozwól… Nie pozwól, by to się powtórzyło. W jego oczach był gniew, ale też błaganie.
– Nie pozwolę – odparłem – Obiecuję.
Luke kiwnął głową i jego ręka opadła. (…) Zastali mnie, Annabeth i Grovera, stojących nad zgruchotanym ciałem półboga w ciepłym świetle ogniska. – Percy – spytał mój ojciec z powagą w głosie
– Co… co to jest?
Odwróciłem się ku Olimpijczykom.
– Potrzebujemy całunu – oznajmiłem łamiącym się głosem.”

„Sprawiedliwość nie oznacza, że wszyscy dostają to samo – odparł tato.
– Sprawiedliwość oznacza, że wszyscy dostają to, czego potrzebują.”

„Leo opuścił śrubokręt. Spojrzał w sufit i pokręcił głową, jakby chciał powiedzieć „I co ja mam zrobić z tym facetem?”.
– Staram się być denerwujący – powiedział. – Nie obrażaj mnie, twierdząc, że tego nie potrafię. I jak mam żywić do ciebie urazę, skoro zaczynasz mnie przepraszać? Jestem zwykłym mechanikiem. Ty jesteś księciem nieba, synem pana wszechświata. Po winieniem mieć do ciebie żal.
– Pana wszechświata?
– No pewnie! Jesteś ta-da-bum. Miotaczem błyskawic. „Patrzcie, jak ja fruwam! Jestem orłem, który szybuje…”
– Zamknij się, Valdez.
Leo uśmiechnął się blado.
– No widzisz. Denerwuje cię.
– Przepraszam, że cię przepraszałem.
– Dzięki.”

„Hedge zacisnął szczęki.
– Może rąbnę ich tylko raz, co?
– Nie.
– Pójdźmy na kompromis, dobra? Najpierw ich zabiję, a jeśli okaże się, że nie byli naszymi wrogami, przeproszę.
– Nie!
– No dobra.
Trener Hedge opuścił pałkę.”

„Wojna to obowiązek. Jedyny prawdziwy wybór to zaakceptować to lub nie i wiedzieć, o co się walczy.”

„Miał złe przeczucie, ale z drugiej strony – jak każdy człowiek, który na swoje nieszczęście urodził się pesymistą – rzadko kiedy miewał przeczucia dobre”

„Nie wolno przekreślać nikogo z rodziny, niezależnie od tego, jak ten ktoś się o to stara. Nieważne, jak bardzo cię nienawidzą, jak cię zawstydzają albo po prostu nie doceniają twojego geniuszu, mimo że wynalazłeś Internet…”

„Bałem się spróbować, ale pomyślałem: Horusie?
– No wreszcie – odezwał się ten głos.
– Witaj.
– O nie – powiedziałem, czując narastającą panikę. – O nie, nie, nie. Niech mi ktoś da otwieracz do konserw, mam w głowie bóstwo! Oczy Bastet błysnęły.
– Porozumiałeś się z Horusem bezpośrednio? Robisz postępy.
– Postępy?! – Złapałem się za głowę.”

„– Złaź stamtąd, synu Marsa! Czekamy na ciebie! Chodź, bądź naszym honorowym gościem!
– Dlaczego mam wrażenie, że „honorowy gość” znaczy to samo co „obiad?””

“Ella is nervous,” the harpy muttered from her perch on the railing. “The elephant. The elephant is watching Ella.”

“Despicable creatures, vultures: without a doubt the most disgusting birds ever. I suppose they served their purpose, but did they have to be so greasy and ugly? Couldn't we have cute fuzzy rabbits that cleaned up roadkill instead?”

“You can do this" I murmured. "You are my brother. I love you. All the embarrassing bits, all the annoying bits, which I imagine is most of you--a thousand Zias might run away from you if they knew the truth. But I won't. I'll still be here.”

“Excuse me, have you seen Death? Big guy with black feathery wings? Likes to reap souls?”

“What was I up to, you may ask? I certainly didn't want to meet Monsieur Evil again or creepy old Lord Salamander.”

“You are so easily flattered, brother.'

'Because I have so many qualities to praise!”

“Twelve minutes. I can give you that.”

“Boy," Annabeth interrupted, "I'm sure you both would've been wonderful at killing each other. But right now you need some rest.”

“Don't talk to my sister that way." Nico said. His voice quivered, but I was impressed that he had the guts to say anything at all. — Percy”

“You said your mom is the goddess of balance," I reminded him. "The minor gods deserve better, Ethan, but total destruction isn't balance. Kronos doesn't build. He only destroys.”

“He's nuts" Bianca said
"We need to jump off this cliff" i said
"Oh nice idea!! Your nuts too”

“Maybe being home schooled, Carter didn’t realize that “test” is normally a bad thing.”

“It always disappointed me when mortals put themselves first and failed to see the big picture—the importance of putting me first”

“You sure you're not a Roman, Annabeth? Or an Amazon?”

“These times make for strange friends and unexpected enemies.”

“Her freckles were orange, as if somebody had spray-painted her face with liquid Cheetos.”

“Annabeth glared at me like she was going to punch me. But she did something that surprised me even more…

She kissed me.”

“Get closer," I told Blackjack. "I need to talk to the statue."he muttered, but he flew as close as he could, dodging the flying statue.”

“How does Galdoila know about the reward?" i asked.
"He reads the signs," Grover said. "Duh."
"Of course," I said. "Silly me.”

“They [Percy and Annabeth] held the Doors shut as the elevator shuddered and the music played, while somewhere below them, a Titan and a giant sacrificed their lives for their escape.”

“He crossed the street toward the man in the trench coat, which left me with two choices: follow my dad and see what was going on, or do what I was told.
I decided on the slightly less dangerous path.
I went to retrieve my sister”

“My eyes were gray—more like my cousin Annabeth’s than my mom’s.”

“No doubt she was thinking, Who dressed this poor girl like a traffic light?”

“It's not bad enough I am exiled? It's not bad enough you take away the few good heroes I'm allowed to meet? You think it's funny to send me this this ― this charbroiled runt of a boy to ruin my tranquility? This is NOT FUNNY! Take him back!”

“He's SO goatly.”

“Imagine jumping into a pit of boiling acid. Now multiply that pain times fifty."
-Percy”

“We’re on the enemy’s doorstep. We’re being asked to split up. Isn’t that how people get killed in horror movies?”

“Me? I slept like the dead, which I hoped wasn’t a sign of things to come.”

“I haven't devoured a soul in… What month is this? March?”