Rick Riordan cytaty

strona 32

„Prawdziwy świat jest tam, gdzie są potwory. Dopiero tam przekonujesz się, ile jesteś wart.”

„Udawajmy, że jesteśmy dwojgiem zwykłych ludzi. (…)
– Okej – przytaknąłem. – Zwyczajne popołudnie dwojga zwykłych ludzi. Kiwnęła głową
– I wiesz… Teoretycznie gdyby tych dwoje ludzi lubiło się nawzajem, co trzeba by zrobić, żeby ten głuptas pocałował dziewczynę, hę?
– Och… – poczułem się jak jedna za świętych krów Apollina: powolny, głupi i jaskrawoczerwony.”

„Chodził dziwacznie, jakby każdy krok był dla niego bolesny, ale to były tylko pozory. Trzeba było go widzieć, jak biegł, kiedy w stołówce podawali tortille.”

„Najniebezpieczniejszymi wadami są te, które w umiarze są dobrem.”

„(…) czasami lepiej jest kogoś, komu nie ufasz, mieć pod ręką, żeby go nie spuszczać z oka.”

„Poczułem w żołądku dziwaczny ogień. Najdziwniejsze było to, że nie kojarzył się ze strachem. Raczej z niecierpliwością. Pragnieniem zemsty.”

„(…) nie osądzaj nikogo, dopóki nie staniesz przy jego kowadle i nie popracujesz jego młotem.”

„Było to niemal tak samo prawdopodobne, jak to, że Ra i Apopis zostaną przyjaciółmi na Facebooku, ale nie odezwałem się”

„Świat staje się coraz gorszy.”

„Przypomnijcie mojemu bratu, że Egipcjanie wierzą w potęgę wschodu słońca. Wierzą, że każdy ranek zaczyna nie tylko nowy dzień, ale też nowy świat.”

„Nawet najdzielniejszym zdarza się upadek.”

„Cerber mówi, że mamy dziesięć sekund na modlitwę do wybranego boga. A potem… no wiesz… on jest głodny.”

„Chwycił mnie za rękaw, aż poczułem żar bijący od jego skóry jak od ognia.
– Ethan. Ja. Wszyscy nieuznani. Nie pozwól… Nie pozwól, by to się powtórzyło. W jego oczach był gniew, ale też błaganie.
– Nie pozwolę – odparłem – Obiecuję.
Luke kiwnął głową i jego ręka opadła. (…) Zastali mnie, Annabeth i Grovera, stojących nad zgruchotanym ciałem półboga w ciepłym świetle ogniska. – Percy – spytał mój ojciec z powagą w głosie
– Co… co to jest?
Odwróciłem się ku Olimpijczykom.
– Potrzebujemy całunu – oznajmiłem łamiącym się głosem.”

„Sprawiedliwość nie oznacza, że wszyscy dostają to samo – odparł tato.
– Sprawiedliwość oznacza, że wszyscy dostają to, czego potrzebują.”

„Leo opuścił śrubokręt. Spojrzał w sufit i pokręcił głową, jakby chciał powiedzieć „I co ja mam zrobić z tym facetem?”.
– Staram się być denerwujący – powiedział. – Nie obrażaj mnie, twierdząc, że tego nie potrafię. I jak mam żywić do ciebie urazę, skoro zaczynasz mnie przepraszać? Jestem zwykłym mechanikiem. Ty jesteś księciem nieba, synem pana wszechświata. Po winieniem mieć do ciebie żal.
– Pana wszechświata?
– No pewnie! Jesteś ta-da-bum. Miotaczem błyskawic. „Patrzcie, jak ja fruwam! Jestem orłem, który szybuje…”
– Zamknij się, Valdez.
Leo uśmiechnął się blado.
– No widzisz. Denerwuje cię.
– Przepraszam, że cię przepraszałem.
– Dzięki.”

„Hedge zacisnął szczęki.
– Może rąbnę ich tylko raz, co?
– Nie.
– Pójdźmy na kompromis, dobra? Najpierw ich zabiję, a jeśli okaże się, że nie byli naszymi wrogami, przeproszę.
– Nie!
– No dobra.
Trener Hedge opuścił pałkę.”

„Wojna to obowiązek. Jedyny prawdziwy wybór to zaakceptować to lub nie i wiedzieć, o co się walczy.”

„Miał złe przeczucie, ale z drugiej strony – jak każdy człowiek, który na swoje nieszczęście urodził się pesymistą – rzadko kiedy miewał przeczucia dobre”

„Nie wolno przekreślać nikogo z rodziny, niezależnie od tego, jak ten ktoś się o to stara. Nieważne, jak bardzo cię nienawidzą, jak cię zawstydzają albo po prostu nie doceniają twojego geniuszu, mimo że wynalazłeś Internet…”

„Bałem się spróbować, ale pomyślałem: Horusie?
– No wreszcie – odezwał się ten głos.
– Witaj.
– O nie – powiedziałem, czując narastającą panikę. – O nie, nie, nie. Niech mi ktoś da otwieracz do konserw, mam w głowie bóstwo! Oczy Bastet błysnęły.
– Porozumiałeś się z Horusem bezpośrednio? Robisz postępy.
– Postępy?! – Złapałem się za głowę.”

„– Złaź stamtąd, synu Marsa! Czekamy na ciebie! Chodź, bądź naszym honorowym gościem!
– Dlaczego mam wrażenie, że „honorowy gość” znaczy to samo co „obiad?””

“Patterns repeat themselves in history”

“But how do we even get to the land of the dead?” I asked. “I mean…without dying.”

“Hazel screamed at the top of her lungs, but it was a scream of delight. For the first time in her life-in her two lives-she felt absolutely unstoppable.”

“You put the Set animal in your locker? Do you know how much strength that requires?”
“Yeah,” I said. “I was there.”

“On it!” Hazel said. “Go, Frank!” Dragon Frank veered to the left with Annabeth in one claw yelling, “Let’s get ’em!” and Percy in the other claw screaming, “I hate flying!”

“Maybe—just maybe—Sadie had my best interests at heart. (I just caught her making faces at me, so maybe not.)”

“The truth hit him. Jason wasn't quite Roman anymore. His time at Camp Half-Blood had changed him. Reyna had recognized that. Apparently, so did the undead legionnaires. If Jason no longer gave off the right sort of vibe, or aura of a Roman leader…”

“At the end of the warehouse was a dais constructed from pallets of books: stack of vampire novels, walls of James Patterson thrillers, and a throne from about a thousand copies of something called.”

“Let’s see, today is Thor’s Day the sixteenth.” “You mean Thursday?” “That’s what I said. The island will rise on the full moon six days from now, on the twenty-second, which is Woden’s Day.” “Wednesday?” I asked. “That’s what I said.”

“Yeah, flattering." Percy raised Riptide. "But actually I`m the son of Poseidon. I`m from Camp Half-Blood.”

“You mix Greek and Roman, you know what you get? You get BAM!”

“Could I just use the loo?” I asked the nice officer.
“No.” She closed the door in my face, As if I might rig an explosion in the toilet. Honestly.”

“Frey was the god of spring and summer! read the caption. He was the god of wealth, abundance, and fertility. His twin sister, Freya, the goddess of love, was very pretty! She had cats!”

“I couldn't help thinking about my dream, with Annabeth crumpled and lifeless in Luke's arms. Here I was rescuing baby monsters, but I couldn't save my friend.”

“It’s not important,” Silena insisted. “We have to find Charlie!”
Another first: a child of Aphrodite uninterested in jewellery.”

“Why didn’t you sleep with the headrest?”
I shrugged. “It was uncomfortable.” I looked at Sadie for support. “You didn’t use it, did you?”
Sadie rolled her eyes. “Well, of course I did. It was obviously there for a reason.”

“I need to talk to Clarisse," Annabeth said.
I stared at her as if she'd just said "I need to eat a large, smelly boot."
"What for?”

“Tyson was still staring at Chiron in amazement. He whimpered like he wanted to pat Chiron's flank but was afraid to come closer.

"Pony?”

“If I couldn't trust her, I couldn't trust anyone.”

“A guy in Greek armor drew his sword and charged, but slipped in a puddle of pina colada.”

“Fighting giants was one thing. Bacchus making into a game was something else.”

“So, yeah. Our cat was a goddess.
What else is new?”

“Laistrygonians. Cannibals. Northern Giants. Sasquatch legend. Yep, yep. They are not birds. Not birds of North America.”

“Piper!” Frank yelled. “Counter those empousai! We need some chaos.”

“Thought you’d never ask.” She started catcalling at the female demons: “Your makeup is smeared! Your friend called you ugly! That one is making a face behind your back!”

“That's what being a demigod was all about, not quite belonging in the mortal world or on Mount Olympus but trying to make peace with both sides of their nature.”

“Great," Percy said. "Seven of us against Hercules."

"And a satyr!" Hedge added. "We can take him.”

“You’re gonna be like Aquaman?” she asked. “Get the fish to fight for you?”

“Thanks,” Percy said. “I haven’t heard enough Aquaman jokes for one lifetime.”

“Well," said Apollo with a brave smile. "You were right, my dear. You had everything under control! Let's go see if we boiled anyone important, shall we?”

“Is a knife evil? Only if the wielder is evil.”