„Patrzyłam na piękną twarz, spokojną i nawet smutną […], i serce pękało mi z żalu. Czułam, że nie wywiązałam się z roli córki, że nigdy nie byłam dobrą córką, że mieszkałam w domu jak obcy człowiek i w niczym nie pomagałam tej samotnej duszy, temu staremu, choremu, przez wszystkich odrzuconemu i pozostawionego na swoim Olimpie człowiekowi, który mimo wszystko był moim ojcem i kochał mnie tak, jak umiał i mógł - i wobec którego muszę żywić nie tylko uczucia złe, ale i dobre.”

patrząc na umierającego ojca.
Źródło: Swietłana Alliłujewa, Dwadzieścia listów do przyjaciela