„25 lat temu Berbeka schodził z przedwierzchołka do mojego biwaku 24 godziny. Czekałem tam na niego, bo wiedziałem, że beze mnie nie przeżyje. Krzyczałem, świeciłem latarką, żeby znalazł drogę. Ledwo szedł. Miałem przy sobie litr wody. To niewiele, ale pomogło. Gdybyśmy obaj byli wyczerpani, nie przeżylibyśmy. Ja znałem drogę na dół, myślałem jasno. Prowadziłem go we mgle. Człapał za mną powoli. Uratowaliśmy się. Uważam, że zbliżał się często do cienkiej czerwonej linii. Wtedy na Broad Peak przeżył tylko dlatego, że nie poszedłem z nim do góry i zachowałem siły, dzięki czemu mogłem pomóc mu zejść. Ale góra czekała na niego. Dostał od niej ostrzeżenie i nie posłuchał. Wrócił, znów zbliżył się do cienkiej czerwonej linii. Tym razem się nie udało. Kiedy rozegrała się tragedia na Broad Peak, pomyślałem, że gdybym tam był, to zachowałbym się podobnie jak ćwierć wieku wcześniej. Nie osiągnąwszy szczytu o właściwej porze, zawróciłbym.”

Źródło: wywiad dla „Rzeczypospolitej”, cyt. za: Aleksander Król, Maciej Berbeka i Tomasz Kowalski już nie wrócą, Sport na Luzie, 8 marca 2013 http://sportnaluzie.pl/maciej-berbeka-i-tomasz-kowalski-uznani-za-zmarlych/