„Dzieci nie liczą czasu, toteż wystarcza im go na gruntowne obserwacje.”

— Jakob Bosshart

Pochodzi z Wikiquote. Ostatnia aktualizacja 18 stycznia 2019. Historia

Tematy

dzieci, czas, dziecko, liczyć, obserwacja

Jakob Bosshart Fotografia

Jakob Bosshart1

1862–1924

Podobne cytaty

„Wydaje mi się, że małym dzieciom najczęściej wystarcza do szczęścia bliskość matki.”

Emma Donoghue Pokój

Pokój

„Liczę się z tym, kto potrafi liczyć czas.”

Sławomir Wróblewski (1967)

„Konstytucje są dziełem czasu, toteż droga pozostawiona dla ulepszeń nigdy nie będzie za szeroka.”

Napoleon Bonaparte (1769–1821) cesarz Francuzów

„Mój mąż ojcem ojczyzny? Nie. Całkowicie wystarcza mu rola ojca naszych dzieci.”

Mirjana Marković (1942–2019) serbska polityczka, socjolożka

Źródło: Diane Ducret, Kobiety dyktatorów 2, op. cit., s. 184.

„Każdy mężczyzna powie kobiecie, że ją kocha, jeżeli chce się z nią przespać. Co mu to szkodzi, skoro kobiecie to wystarcza. Już dawno przestaliśmy się liczyć ze słowami.”

Jalu Kurek (1904–1983) pisarz polski

Planeta
Źródło: s. 15

„W świecie, w którym śmierć jest myśliwym, nie ma mój drogi, czasu na żale czy wątpliwości. Czasu wystarcza tylko na decyzje.”

Carlos Castaneda (1925–1998) antropolog amerykański pochodzenia brazylijskiego

Podróż do Ixtlan

„Liczył stopnie, żeby nie myśleć – źle myśleć podczas bitwy, oddaj się teraźniejszości, strach to dziecko czasu przyszłego. Stopień. Stopień. Stopień.”

Jacek Dukaj (1974) pisarz polski

W kraju niewiernych, IACTE

„Chciałem być wolny, ale szybko przekonałem się, że nie wystarcza mi czasu na to, co naprawdę chcę robić.”

Czesław Mozil (1979) Duńsko-polski piosenkarz i autor tekstów

Źródło: „InStyle” nr 9/2010

„Czasem jest tak, że to, co się liczy, nie da się policzyć, a to, co daje się policzyć – nie liczy się.”

Albert Einstein (1879–1955) fizyk niemiecki, noblista

Źródło: Skrypt historyczny Stowarzyszenia Historycznego Legionów Polskich i Legii Polsko-Włoskiej w Nysie, Nysa 2010, red. Marek Szczerski.

„W samej rzeczy, aby być dobrze wychowanym człowiekiem, nie wystarcza od czasu do czasu zdobyć się na czyny dobre, odpowiadające w zupełności wymaganiom moralności, nie wystarcza nawet spełniać je często, ale z wahaniem się i zmaganiem, z trudem i walką wewnętrzną, aby się oprzeć skłonnościom przeciwnym, popychającym do złego. Do pojęcia dobrze wychowanego człowieka, jaki wszyscy mamy, należy ta sprawność wewnętrzna, dzięki której postępowanie nasze nie tylko odpowiada wymaganiom moralności, ale jest w pewnym stopniu, przynajmniej w normalnych warunkach życia, wolne od wahań i zmagań wewnętrznych. Gruntowne wychowanie sprawia, że dobro robimy z łatwością, bez długich namysłów, słowem, jakby z przyrzutu, a jednocześnie i z pewnym zadowoleniem.”

Jacek Woroniecki (1878–1949) teolog polski, dominikanin

W szkole wychowania
Źródło: Czynnik umysłowy cnotach i wadach, s. 140, 141

Pokrewne tematy