„W imię tych, którzy przez wieki nie splamili nigdy się
Na swój kraj i swe oręża przysięgali – krew za krew!
Niezłamanym wojownikom, wiernym prawdzie, aż po zgon
Coraz większy płonie ogień, coraz silniej bije dzwon (…)
W swych ostatnich tchnieniach życia, gdy odejścia wstawał świt
Nieskalanej swej ojczyźnie poświęcali swoje łzy.”
Cytaty z utworów zespołu Honor
Źródło: Bóg wojny
Podobne cytaty
„Małe serce człowieka,
Krwią swoją żywi światło,
Które kiedyś po wiekach,
Zapali rozumu reaktor.”
Mieczysława Buczkówna (1924–2015)
Źródło: Notatka (1955), „Życie Literackie” nr 19, 6 maja 1956, s. 5 http://mbc.malopolska.pl/dlibra/doccontent?id=14809
„Jestem splamiony morzem krwi, którą przelałem.”
Wilhelm Zdobywca (1028–1087) Król Anglii i książę Normandii
na łożu śmierci.
Źródło: Nigel Blundell, Susan Blackhall, Upadek domu Windsorów, tłum. Grażyna Jagielska, Wydawnictwo Prolog, Warszawa 1993, ISBN 83-85763-058, s. 29.
Szymon An-ski (1863–1920) żydowski pisarz
Brider un szwester fun arbet un nojt,<br>Ale, wos zajnen cezejt un ceszprejt, –<br>Cuzamen! cuzamen! Di fon, zi iz grejt.<br>Zi flatert fun corn, fun blut iz zi rojt!<br>A szwue! A szwue ojf lebn un tojt!<br><br>Himl un erd weln undz ojshern,<br>Ejdes wet zajn di lichtike sztern,<br>A szwue fun blut un a szwue fun trern!<br>Mir szwern! Mir szwern! Mir szwern!<br><br>Mir szwern a trajhejt on grenecn cum „Bund”.<br>Nor er ken di szklafn bafrajen acind.<br>Di fon di rojte iz hojch un brejt;<br>Zi flatert fun corn, fun blut iz zi rojt!<br>A szwue! A szwue ojf lebn un tojt! (jid.) <br class="br">hymn Bundu. <br class="br">Źródło: Di szwue (Przysięga), 1902 http://web.archive.org/web/20120305012144/http://www.krytykapolityczna.pl/dmdocuments/bund.pdf
Józef Panaś (1887–1940) polski ksiądz
cytat z „Katechizmu Obywatelskiego” Józefa Panasia z 1925 r.
Źródło: A. Kołodziejczyk, Katechizm obywatelski. Na Drogach Ruchu Ludowego, t. II, Warszawa 2003, s. 55.
„Żaru nie gasi się ogniem, krwi nie zmywa się krwią.”
Horacy Safrin (1899–1980) polski poeta, satyryk, dramatopisarz i tłumacz
Muhammad Ali Jinnah (1876–1948)
podczas sesji Indyjskiego Kongresu Narodowego w grudniu 1920 w Nagpurze.
Źródło: Durga Das, Indie. Od Curzona do Nehru i później, India EU Council, Warszawa 2009, str. 81