Rick Riordan cytaty

strona 29

„Prawdziwy świat jest tam, gdzie są potwory. Dopiero tam przekonujesz się, ile jesteś wart.”

„Udawajmy, że jesteśmy dwojgiem zwykłych ludzi. (…)
– Okej – przytaknąłem. – Zwyczajne popołudnie dwojga zwykłych ludzi. Kiwnęła głową
– I wiesz… Teoretycznie gdyby tych dwoje ludzi lubiło się nawzajem, co trzeba by zrobić, żeby ten głuptas pocałował dziewczynę, hę?
– Och… – poczułem się jak jedna za świętych krów Apollina: powolny, głupi i jaskrawoczerwony.”

„Chodził dziwacznie, jakby każdy krok był dla niego bolesny, ale to były tylko pozory. Trzeba było go widzieć, jak biegł, kiedy w stołówce podawali tortille.”

„Najniebezpieczniejszymi wadami są te, które w umiarze są dobrem.”

„(…) czasami lepiej jest kogoś, komu nie ufasz, mieć pod ręką, żeby go nie spuszczać z oka.”

„Poczułem w żołądku dziwaczny ogień. Najdziwniejsze było to, że nie kojarzył się ze strachem. Raczej z niecierpliwością. Pragnieniem zemsty.”

„(…) nie osądzaj nikogo, dopóki nie staniesz przy jego kowadle i nie popracujesz jego młotem.”

„Było to niemal tak samo prawdopodobne, jak to, że Ra i Apopis zostaną przyjaciółmi na Facebooku, ale nie odezwałem się”

„Świat staje się coraz gorszy.”

„Przypomnijcie mojemu bratu, że Egipcjanie wierzą w potęgę wschodu słońca. Wierzą, że każdy ranek zaczyna nie tylko nowy dzień, ale też nowy świat.”

„Nawet najdzielniejszym zdarza się upadek.”

„Cerber mówi, że mamy dziesięć sekund na modlitwę do wybranego boga. A potem… no wiesz… on jest głodny.”

„Chwycił mnie za rękaw, aż poczułem żar bijący od jego skóry jak od ognia.
– Ethan. Ja. Wszyscy nieuznani. Nie pozwól… Nie pozwól, by to się powtórzyło. W jego oczach był gniew, ale też błaganie.
– Nie pozwolę – odparłem – Obiecuję.
Luke kiwnął głową i jego ręka opadła. (…) Zastali mnie, Annabeth i Grovera, stojących nad zgruchotanym ciałem półboga w ciepłym świetle ogniska. – Percy – spytał mój ojciec z powagą w głosie
– Co… co to jest?
Odwróciłem się ku Olimpijczykom.
– Potrzebujemy całunu – oznajmiłem łamiącym się głosem.”

„Sprawiedliwość nie oznacza, że wszyscy dostają to samo – odparł tato.
– Sprawiedliwość oznacza, że wszyscy dostają to, czego potrzebują.”

„Leo opuścił śrubokręt. Spojrzał w sufit i pokręcił głową, jakby chciał powiedzieć „I co ja mam zrobić z tym facetem?”.
– Staram się być denerwujący – powiedział. – Nie obrażaj mnie, twierdząc, że tego nie potrafię. I jak mam żywić do ciebie urazę, skoro zaczynasz mnie przepraszać? Jestem zwykłym mechanikiem. Ty jesteś księciem nieba, synem pana wszechświata. Po winieniem mieć do ciebie żal.
– Pana wszechświata?
– No pewnie! Jesteś ta-da-bum. Miotaczem błyskawic. „Patrzcie, jak ja fruwam! Jestem orłem, który szybuje…”
– Zamknij się, Valdez.
Leo uśmiechnął się blado.
– No widzisz. Denerwuje cię.
– Przepraszam, że cię przepraszałem.
– Dzięki.”

„Hedge zacisnął szczęki.
– Może rąbnę ich tylko raz, co?
– Nie.
– Pójdźmy na kompromis, dobra? Najpierw ich zabiję, a jeśli okaże się, że nie byli naszymi wrogami, przeproszę.
– Nie!
– No dobra.
Trener Hedge opuścił pałkę.”

„Wojna to obowiązek. Jedyny prawdziwy wybór to zaakceptować to lub nie i wiedzieć, o co się walczy.”

„Miał złe przeczucie, ale z drugiej strony – jak każdy człowiek, który na swoje nieszczęście urodził się pesymistą – rzadko kiedy miewał przeczucia dobre”

„Nie wolno przekreślać nikogo z rodziny, niezależnie od tego, jak ten ktoś się o to stara. Nieważne, jak bardzo cię nienawidzą, jak cię zawstydzają albo po prostu nie doceniają twojego geniuszu, mimo że wynalazłeś Internet…”

„Bałem się spróbować, ale pomyślałem: Horusie?
– No wreszcie – odezwał się ten głos.
– Witaj.
– O nie – powiedziałem, czując narastającą panikę. – O nie, nie, nie. Niech mi ktoś da otwieracz do konserw, mam w głowie bóstwo! Oczy Bastet błysnęły.
– Porozumiałeś się z Horusem bezpośrednio? Robisz postępy.
– Postępy?! – Złapałem się za głowę.”

„– Złaź stamtąd, synu Marsa! Czekamy na ciebie! Chodź, bądź naszym honorowym gościem!
– Dlaczego mam wrażenie, że „honorowy gość” znaczy to samo co „obiad?””

“Happy Birthday!' I yelled, 'Now, shut up!”

“The only thing they had in common was Calypso, and every time Leo thought about that he wanted to punch Percy in the face.”

“Grover started to sniffle and I figured if I didn't cheer him up he'd either start bawling or chewing up my mattress. He tends to eat household objects whenever he gets upset.”

“Doughboy, we need to talk.”
Doughboy opened his wax eyes. “Finally! You realize how stuffy it is in there? At last you’ve remembered that you need my brilliant guidance.”
“Actually we need to become a coat.”

“Your voice is your identity. If you don't use it, you're halfway to Asphodel already.”

“I frowned. “You mean Set’s got, like, other evil gods on speed dial?”

“Monsters,' her dad said, a tear tracing his cheek. 'I live in a world of monsters.”

“Hey girl," he said, wiggling his eyebrows. "You must be the riptide, 'cause you sweep me off my feet."
He'd be practicing that pickup line for years. He was glad he finally got yo use it.”

“At this point, most people would have thrown themselves down on the ground and given up hope. And by most people, I mean me.”

“I told my brain., said my brain. My brain refused to get out of my head. Inconsiderate brain.”

“The thing about fate, Magnus: even if we can't change the big picture, our choices can alter the details. That's how we rebel against destiny, how we make our mark. What will you choose to do?”

“Why would Roman gods want to date Chinese Canadians?”

“Look, I didn't want to be a half-blood.”

“Oh, he's not like that," said Favonius.

Jason flinched. "You can read my mind?"

"I don't need to." Favonius tossed his bronze hoop in the air. "has the wrong impression of Cupid… until they meet him.”

“I guess we're even, Sadie. First, Walt and I rushed off to save you in London. Then, you and Walt rushed off to save me. The only one who got shafted on both deals was Walt. Poor guy gets hauled all over the world pulling us out of trouble”

“Two farewell gifts," Sadie muttered, "from two gorgeous guys. I hate my life.”

“Maybe it's okay to still be a kid every once in a while.”

“My girlfriend: sophomore honors student, demigod, and—oh, yeah—head architect for redesigning the palace of the gods on Mount Olympus in her spare time.”

“Such is human memory… you forget the truth and believe what makes you feel better.”

“You'd think he'd ran out off rocks," I muttered”

“I'll let you and Zia have some quality time," she told me. "Just the two of you and your coat.”

“He pinched the name tag and ran his fingers under the letters. "Can you read this, mate? It says C-H-A-R-O-N. Say it with me: CARE-ON."
"Charon."
"Amazing! Now: Mr. Charon."
"Mr. Charon."
"Well done.”

“Hello!” The girl in the blood-red dress beamed at Leo. “Are you Dionysus?”

There was only one answer to that.
“Yes!” Leo yelped. “Absolutely. I am Dionysus.”

“Aphrodite: Pfft. That's not the point. Follow your heart.
Percy: But… I don't know where it's going. My heart, I mean.”

“If I were a flowerpot, I would've checked my hair.

~Carter Kane”

“No, no, I never mess around.”

“Travis: I didn’t know they made permanent makeup. I looked like a clown for a month.
Connor: Yeah. They put a curse on me so that no matter what I wore, my clothes were two sizes too small and I felt like a geek.
Travis: You are a geek.”

“Nico jumped into the crowd, kicking groins, smacking faces with the flat of his blade, bashing helmets with his pommel. In ten seconds, the Romans all lay groaning and dazed on the ground.”

“Yeah, my bad," Leo muttered. "I should've crashed on one of the other islands. Oh, wait-there aren't any!"
She [Calypso] snarled and kept walking along the edge of the water.”