„Smok wyprostował się, uniósł łeb i wydał z siebie przeszywający, pełen wściekłości ryk. Dla wielu znajdujących się w pobliżu osób była to ostatnia rzecz, jaką usłyszeli, nim popękały im bębenki. Siedząc na środku ulicy, między nowoczesnymi biurowcami i starymi, betonowymi blokami, górował na tle nieba podbarwionego światłami miasta i łunami pożarów, potężny, niepokonany, wspaniały, straszny.Otworzył paszczę i zaryczał jeszcze raz.Drgnąłem i zamrugałem oczami. Przez chwilę leżałem sparaliżowany lękiem, na próżno usiłując przekonać siebie, że to był tylko sen. Znałem to uczucie, znałem aż za dobrze. Znowu się to wydarzyło. Znowu.Tym smokiem byłem ja.”Michał Studniarek Źródło: Mój własny smok
