Alexander Pope cytaty

strona 6

„Co za rozkosz, gdy dusze czują skłonność prawą, gdy miłość jest wolnością, natura ustawą.”

„Ludzi uczyć potrzeba tak, by nie wiedzieli;
O nowych rzeczach mówić, że tylko zapomnieli.”

„Ci, co najbardziej zasługują na pochwały, najlepiej znoszą krytykę.”

„Choć rankiem chwalą to, co potępiają w nocy,
mówią, że ostatnie tylko zdanie w mocy.”

„Jakież to szczęście wieść niewinny żywot.
Być umarłym dla świata i tym się nie martwić.
O! Wieczna jasności wolnego umysłu!
Modlitw jesteś godna, choć prośbami gardzisz.”

„Duma, nigdy niezawodząca przywara głupców.”

„Ten, kto szuka czegoś bezbłędnego, wszędzie myśli o tym, czego nie było, nie ma i nie będzie.”

„Błądzić to rzecz ludzka, przebaczać – boska.”

„Przyrodę i jej prawa skrywał nocy cień.
Bóg rzekł: Newtonie, bądź. I nastał dzień.”

„Jakże szczęśliwi niewinni i bez skazy,
Zapomniany świat ludzi zapomnianych,
Nieśmiertelny czystego umysłu blask,
Modlitwy wysłuchane, życzeń brak.”

„Strasznie zwiodą śmiertelnych korzyści starania, gdy wszystkiego w miłości pragną – prócz kochania.”

„Błogosławieni, którzy nie oczekują niczego, albowiem nigdy się nie rozczarują.”

“Thou Great First Cause, least understood
Who all my sense confined
To know but this, that Thou art good
And that myself am blind.”

“Lo these were they, whose souls the Furies steel'd,
And curs'd with hearts unknowing how to yield.
Thus unlamented pass the proud away,
The gaze of fools, and pageant of a day!
So perish all, whose breast ne'er learn'd to glow
For others' good, or melt at others' woe.”

“I would not be like those Authors, who forgive themselves some particular lines for the sake of a whole Poem, and vice versa a whole Poem for the sake of some particular lines. I believe no one qualification is so likely to make a good writer, as the power of rejecting his own thoughts.”

“Vital spark of heav'nly flame!
Quit, oh quit, this mortal frame:
Trembling, hoping, ling'ring, flying,
Oh the pain, the bliss of dying!”

“I have nothing to say for rhyme, but that I doubt whether a poem can support itself without it, in our language; unless it be stiffened with such strange words, as are likely to destroy our language itself.”

“Beauties in vain their pretty eyes may roll;
Charms strike the sight, but merit wins the soul.”

“For, as blushing will sometimes make a whore pass for a virtuous woman, so modesty may make a fool seem a man of sense.”