Cytaty na temat wartownik

Zbiór cytatów na temat wartownik.

    Cytaty na temat wartownik

    Andrzej Pilipiuk Fotografia

    „Nasz problem polega zupełnie na czym innym – generał zniżył głos – Otóż ostatnio, na dniach wartownicy pilnujący szklanej trumny wodza [Lenina] zauważyli, że ten zaczął się poruszać.
    – To da się bardzo łatwo wyjaśnić.
    – No to mówcie egzorcysto
    – Powtarzacie od siedemdziesięciu lat, że Lenin jest wiecznie żywy i w końcu on sam w to uwierzył.”

    Andrzej Pilipiuk (1974) polski pisarz

    Cykl Kroniki Jakuba Wędrowycza, Weźmisz czarno kure…
    Źródło: Lenin

    O problemach
    Aleksandr Poskriobyszew Fotografia

    „Stalina zabili. Kiedy upadł po wylewie, Beria przysłał nowych wartowników, i oni workami z piaskiem bili go po głowie, by wzmóc wylew krwi do mózgu.”

    Aleksandr Poskriobyszew (1891–1965) sekretarz Stalina

    wypowiedziane podczas pobytu w sanatorium na rok przed własną śmiercią
    Źródło: Jurij Boriew, Prywatne życie Józefa Stalina, Oficyna Literatów "Rój", Warszawa 1989, tłum. i oprac. Darima i Dionizy Sidorscy, ISBN 83-85049-13-4, s. 175.

    O życiu, O śmierci

    „Miłość łez nie liczy i nie zna wartownika.”

    Antoni Regulski

    O miłości
    Harper Lee Fotografia

    „Wyspą każdego człowieka, Jean Louise, jego wartownikiem, jest sumienie.”

    Harper Lee (1926–2016) amerykańska pisarka

    Postać: wujek Jack
    Idź, postaw wartownika

    „Usłyszałem w pałacu ruch – szybkie, choć jeszcze nie paniczne kroki, okrzyki zdumienia, lecz nie przerażenia. Gwałtownie otworzyły się okiennice, rozsunęły się drzwi. Na zewnątrz wypadło kilku wartowników; tuż za nimi biegli Shoichi i Masahiro, nadal w nocnych strojach, ale z obnażonymi mieczami. Na mój widok zatrzymali się jak wryci. Szedłem ku nim w oparach mgły z Jato w dłoni; za moimi plecami wyłaniały się z szarówki pierwsze żagle. Nad wodą znów zaśpiewały konchy, a góry wokół zatoki odbiły echem ich granie.”

    Gillian Rubinstein (1942)

    Źródło: W blasku księżyca

    O wodzie
    Carlo Gnocchi Fotografia

    „Śpiewne i zbolałe głosy dzieci na opustoszałych polskich drogach, wołające o kawałek chleba (…) Ileż to razy powracały w mojej duszy, jak echo dalekiego płaczu i nie dający spokoju wyrzut sumienia! Maluchy te, to była sama skóra i kości, wychudzone i wyciągnięte rączki, nóżki jak patyczki, trzęsące się z zimna w zbyt szerokich spodenkach… Nagle zbiegały się zewsząd, kiedy pojawiały się pociągi z włoskimi żołnierzami (…) walczyły o kawałki chleba rzucane im z okien pociągu… i na własne oczy widziałem, jak niemiecki wartownik wystrzelił serię z karabinu w sam środek tej hałaśliwej, obdartej gromadki!”

    Carlo Gnocchi (1902–1956)

    Chrystus wśród Strzelców Alpejskich
    Źródło: s. 122.

    O dzieciach, O duszy