„Kobieta jest zaproszeniem do szczęścia.”

„Narzeczona – kobieta z obiecującymi perspektywami szczęścia za sobą.”

Ambrose Bierce (1842–1914) amerykański dziennikarz, satyryk i pisarz

„Nikt nie ma szczęścia u kobiet. Chodzi tylko o to, by nie robić z tego dramatu.”

Jean Anouilh (1910–1987)

„Dla prawdziwego szczęścia warto później trochę pocierpieć. (…) Tak, tak, za wszystko dobre w życiu trzeba drogo zapłacić! (…) Są kobiety, które wcale szczęścia nie zaznały i nawet nie mają czego wspominać.”

Zofia Nałkowska książka Dom kobiet

„Prawdziwej kobiecie większą przyjemność sprawia dawanie szczęścia mężczyźnie, niż doznawanie go.”

Nikos Kazandzakis (1883–1957)

„Być może kobieta i mężczyzna są sobie bliżsi, jeśli z sobą nie żyją i tylko wiedzą o sobie, i są sobie wdzięczni za to, że są, i że o sobie wiedzą. I do szczęścia tylko to im wystarcza.”

Milan Kundera (1929–2023) czeski pisarz, eseista

„Kobieta do szczęścia swego nie potrzebuje sławy, potrzebuje raczej, aby nikt się na nią nie gniewał.”

Klementyna Hoffmanowa (1798–1845) polska pisarka, pionierka polskiej literatury dziecięcej

„Prawdziwa miłość w kobiecie nigdy nie oczekuje równej zapłaty za to, co daje, ani szczęścia równego temu, jakie chce sprawić.”

Klementyna Hoffmanowa (1798–1845) polska pisarka, pionierka polskiej literatury dziecięcej

„Prawdziwie piękne kobiety to takie, które mogą podarować swoją młodość, miłość i przywiązanie ojczyźnie i narodowi, które mogą poświęcić się masom i towarzyszom dla szczęścia ludu i pomyślności narodu.”

Kim Dzong Il (1941–2011) przywódca Korei Północnej

„Miłość u mężczyzn jest tylko poczuciem błogości, zadowolenia i szczęścia, które im przynosi. Przeciwnie się dzieje u kobiet. Ich miłość poczyna się jakimś straszliwym niepokojem, niewysłowioną obawą i trwogą. I słusznie Albowiem dla nich miłość jest tylko bramą do nieskończonych cierpień i bólów, droga do ustawicznych poświęceń zdrowia i życia, czasem się staje rzutem w objęcia śmierci – szczęścia z niej mają li tyle, ile go może dąć poświecenie się dla szczęścia drugiego, ile go daje świadomość, że uszczęśliwiły tego, którego ukochało ich serce.”

Zygmunt Kaczkowski (1825–1896) polski pisarz