„Miasto w którym mieszkamumiera powoli wraz ze mnąa przecież rośliśmy dom w domciało w ciało jakniebo w niebo – by ktoś innyurodził się w tym samymdniu o tej samej godzinieby mógł nazywać ulicena których spotykamytych samych ludzi”

„Jankesi są odwiecznym wrogiem naszego ludu; nie możemy żyć z nimi pod tym samym niebem.”

Kim Dzong Il (1941–2011) przywódca Korei Północnej

„Jakie się ma uczucie, kiedy wyjeżdża się od ludzi, a oni nikną powoli na równinie, aż w końcu widać tylko rozmywające się punkciki? – że zniewala nas za duży świat i że to jest pożegnanie. Ale człowiek wypatruje już kolejnej szalonej przygody pod tym samym niebem.”

Jack Kerouac książka W drodze

„To, co się pospolicie nazywa intelektualizmem, powinno się raczej nazywać szablonem. U nas ludzie myślą, że każdy, który myśli, tym samym już dobrze myśli.”

Karol Irzykowski (1873–1944) polski prozaik, dramaturg i krytyk literacki

„Dom to nie budynek, ulica czy miasto. Byle cegły i zaprawa to tylko pozór domu, bo przecież naprawdę dom jest tam, gdzie mieszka rodzina (…).”

John Boyne (1971) Irlandzki pisarz, autor powieści dla dzieci i młodzieży

„Nas jak gdyby nauczono się całować w niebie i jako dzieci zesłano na ziemię w tym samym czasie, byśmy mogli na sobie wypróbować tę umiejętność.”

Borys Pasternak (1890–1960) rosyjski poeta i prozaik

„Głupotą sięgamy samego nieba.”

Horacy (-65–-8 p. n. e.) rzymski poeta liryczny

„Trafiłam do nieba – w samym środku piekła.”

Stephenie Meyer książka Księżyc w nowiu

„Błogość mej duszy zabija ciało, lecz nie wystarcza samej sobie.”

Emily Brontë (1818–1848) angielska pisarka i poetka

„Pamiętniki robią na mnie wrażenie, jakby ktoś pisał do siebie samego i opowiadał sobie samemu wiadomości o sobie samym.”

Bolesław Prus (1847–1912) polski pisarz i publicysta