„Miałam czapkę, ale właściwie bardziej nosiłam ją ze względu na dzieci. Najmłodsza córka, która ma 9 lat, powiedziała mi, że jeden kolega w klasie mnie obraził, bo brzydko się wyraził na temat tego, że jestem łysa. Zrozumiałam, że dla niej jest ważne, żebym nie była łysa. To było dziwne doświadczenie, nad morzem, na Helu, gdzie pojechaliśmy na wakacje, weszłam do toalety, a ktoś mi zwrócił uwagę, że męska jest po drugiej stronie, chciałam kupić czapkę, a sprzedawczyni, widząc mnie łysą, nie wiem czemu, schowała się. Zdaję sobie sprawę, że to jest dla ludzi trudne, ale musiało być takie nagie i bezbronne. Myślę, że człowiek zawsze chce być akceptowany, ale w pewnych momentach to się już chyba w ogóle o tym nie myśli.”

dla potrzeb teatru ogoliła głowę na łyso. <br class="br">Źródło: Elżbieta Konieczna, Nie wierzę w grymaśnych tuzów, rozmowa z Małgorzatą Hajewską-Krzysztofik, 4 sierpnia 2010 http://miesiacwkrakowie.pl/teatr/40-teatr/169-nie-wierz-w-grymanych-tuzow-rozmowa-z-magorzat-hajewsk-krzysztofik.html