Thomas Babington Macaulay cytaty
strona 3

Thomas Babington Macaulay, 1. baron Macaulay , brytyjski pisarz, historyk i polityk, członek stronnictwa wigów, minister w rządach lorda Melbourne'a i lorda Johna Russella.

Był najstarszym synem Zachary'ego Macaulaya, abolicjonisty i gubernatora Sierra Leone. Wykształcenie odebrał w Trinity College na Uniwersytecie Cambridge. Podczas studiów pisał wiersze i wygrał wiele nagród, m.in. złoty medal Kanclerza Uniwersytetu w czerwcu 1821 r. W 1825 r. opublikował esej o Johnie Miltonie na łamach Edinburgh Review. W 1826 r. rozpoczął praktykę adwokacką, ale porzucił karierę prawniczą dla polityki.

W 1830 r. został wybrany do Izby Gmin z okręgu Calne. Dał się poznać jako zwolennik reform wyborczych oraz równouprawnienia obywateli, głównie zniesienia dyskryminacji Żydów. Po uchwaleniu Great Reform Act w 1832 r. zmienił okręg na Leeds. W latach 1832-1833 był sekretarzem Rady Kontroli. Po uchwaleniu Government of India Act w 1833 r. został jednym z członków Rady Gubernatora Generalnego.

Macaulay wyjechał do Indii w 1834 r. Przez 4 lata pracował w Najwyższej Radzie Indii. Doprowadził do ustanowienia języka angielskiego obowiązkowym językiem szkolnictwa wyższego. Stał na czele Komisji Prawnej, która przygotowała założenia Kodeksu Karnego , Kodeksu Procedury Karnej oraz Kodeksu Procedury Cywilnej .

Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1838 r. Macaulay uzyskał mandat parlamentarny z okręgu Edinburgh. W 1839 r. został sekretarzem ds. wojny. Po upadku gabinetu w 1841 r. poświęcił się pracy literackiej. Napisał wówczas zbiór ballad Lays of Ancient Rome. W 1841 r. przedstawił swoje poglądy na kwestie prawa autorskiego, które stały się ważną podstawą kształtowania się tego prawa w krajach anglosaskich. W latach 1846-1848 był Paymaster-General. W 1847 r. utracił miejsce w Izbie Gmin.

W 1849 r. został wybrany rektorem Uniwersytetu Glasgow. W 1852 r. został ponownie wybrany z okręgu Edinburgh, ale z powodu złego stanu zdrowia, który doprowadził go do zawału serca, zrezygnował z mandatu w 1856 r. Był jednym z założycieli National Portrait Gallery. W 1857 r. otrzymał tytuł 1. barona Macaulay i zasiadł w Izbie Lordów. Zmarł w 1859 r. i został pochowany w Opactwie Westminsterskim. Nigdy się nie ożenił i nie pozostawił potomstwa. Wraz z jego śmiercią wygasł tytuł parowski.

Umierając Macaulay pozostawił niedokończonym swoje najważniejsze dzieło, Dzieje Anglii od wstąpienia na tron Jakuba II. Pracę nad nim rozpoczął w latach 40. Pierwsze dwie części ukazały się w 1848 r., dwie następne w 1855 r. Macaulay miał nadzieję dojść w swojej pracy do śmierci królowej Anny , ale zmarł ukończywszy tylko jeszcze jeden tom. Szóstą część, kończącą się na śmierci Wilhelma III wydała po śmierci Macaulaya jego siostra. Chociaż jego praca była krytykowana za nieukrywaną sympatię do wigów, sprzedano w tydzień 26 000 jej egzemplarzy. Przetłumaczono ją na język niemiecki, polski, duński, szwedzki, włoski, język francuski, niderlandzki, hiszpański, węgierski, rosyjski, czeski i perski. Wikipedia  

✵ 25. Październik 1800 – 28. Grudzień 1859   •   Natępne imiona Thomas Babington Macaulay, Thomas Macaulay
Thomas Babington Macaulay Fotografia
Thomas Babington Macaulay: 103   Cytaty 0   Polubień

Thomas Babington Macaulay cytaty

„Grzeczność – to dobroć w drobnostkach.”

Źródło: Leksykon złotych myśli, wyboru dokonał Krzysztof Nowak, Warszawa 1998.

„Im więcej czytam o Sokratesie, tym mniej się dziwię, że go otruto.”

The more I read about him, the less I wonder that they poisoned him.
Źródło: Robert E. Sullivan, Macaulay: The Tragedy of Power, Belknap Press of Harvard University Press, 2009, s. 172.

Thomas Babington Macaulay: Cytaty po angielsku

“It is my firm belief that if our plans of education are followed up, there will not be a single idolator among the respectable classes of Bengal thirty years hence.”

Letter written to his father in 1836. Quoted in Indian Church History Review, December 1973, p. 187. Quoted from Goel, S. R. (2016). History of Hindu-Christian encounters, AD 304 to 1996. Chapter 13. ISBN 9788185990354

“There is not, and there never was on this earth, a work of human policy so well deserving of examination as the Roman Catholic Church. The history of that Church joins together the two great ages of human civilisation. No other institution is left standing which carries the mind back to the times when the smoke of sacrifice rose from the Pantheon, and when camelopards and tigers bounded in the Flavian amphitheatre. The proudest royal houses are but of yesterday, when compared with the line of the Supreme Pontiffs. That line we trace back in an unbroken series, from the Pope who crowned Napoleon in the nineteenth century to the Pope who crowned Pepin in the eighth; and far beyond the time of Pepin the august dynasty extends, till it is lost in the twilight of fable. The republic of Venice came next in antiquity. But the republic of Venice was modern when compared with the Papacy; and the republic of Venice is gone, and the Papacy remains. The Papacy remains, not in decay, not a mere antique, but full of life and youthful vigour. The Catholic Church is still sending forth to the farthest ends of the world missionaries as zealous as those who landed in Kent with Augustin, and still confronting hostile kings with the same spirit with which she confronted Attila. The number of her children is greater than in any former age. Her acquisitions in the New World have more than compensated for what she has lost in the Old. Her spiritual ascendency extends over the vast countries which lie between the plains of the Missouri and Cape Horn, countries which a century hence, may not improbably contain a population as large as that which now inhabits Europe. The members of her communion are certainly not fewer than a hundred and fifty millions; and it will be difficult to show that all other Christian sects united amount to a hundred and twenty millions. Nor do we see any sign which indicates that the term of her long dominion is approaching. She saw the commencement of all the governments and of all the ecclesiastical establishments that now exist in the world; and we feel no assurance that she is not destined to see the end of them all. She was great and respected before the Saxon had set foot on Britain, before the Frank had passed the Rhine, when Grecian eloquence still flourished at Antioch, when idols were still worshipped in the temple of Mecca. And she may still exist in undiminished vigour when some traveller from New Zealand shall, in the midst of a vast solitude, take his stand on a broken arch of London Bridge to sketch the ruins of St. Paul's.”

Thomas Babington Macaulay, 1st Baron Macaulay książka Critical and Historical Essays

"Essay on Ludwig von Ranke's 'History of the Popes', in "Critical and Historical Essays", iii, (London; Longman, 7th Edn. 1952), 100-1.
Attributed

“Your Constitution is all sail and no anchor.”

Letter to H.S. Randall, author of a Life of Thomas Jefferson (23 May 1857)