Angelo Poliziano, właściwie Angelo Ambrogini – włoski pisarz i humanista. Jego rodzicami byli Benedetto Ambrogini i Antonia Salimbeni. Był poetą, filozofem i filologiem. Posługiwał się płynnie zarówno ojczystym językiem włoskim, jak i greką i łaciną. Kanclerz Florencji i profesor tamtejszego uniwersytetu, związany z dworem książąt Medici. Należał do kręgu Akademii Florenckiej. Jego dzieła to m.in. nieukończony, zapewne z powodu śmierci możnego protektora, pisany oktawą poemat Stanze per la giostra di Giuliano de'Medici z 1494 i wystawiony w 1480 dramat Favola d’Orfeo. Przetłumaczył na łacinę fragmenty Iliady Homera, co było początkiem jego sławy. Poliziano napisał ponadto zbiór Miscellanea , będący antologią glos do tekstów autorów starożytnych, czym zapoczątkował nowoczesną filologię klasyczną. Jego praca o prawach Justyniana spowodowała ożywienie zainteresowania prawodawstwem rzymskim. Jakkolwiek Poliziano był autorem również łacińskojęzycznym, przyczynił się on bardzo, wraz z Lorenzem de Medici, do emancypacji języka włoskiego. Wikipedia
“Someone might object, "But you do not express yourself like Cicero". What of it? I am not Cicero. But I think I express my own self.”
Non exprimis, aliquis inquit, Ciceronem. Quid tum? Non enim sum Cicero; me tamen, ut opinor, exprimo.
Epistolae 8, 16. Quoted in Literary Imitation in the Italian Renaissance (1995) by Martin L. McLaughlin, p. 203.