Michał Cichy – polski dziennikarz i publicysta związany z Gazetą Wyborczą.
W czasach PRL jako uczeń VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie był jednym z członków 1 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta Czarna Jedynka, a następnie studentem Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Był związany z opozycją; pracownik kolportażu wydawnictwa Głos Antoniego Macierewicza.
Od 1989 roku dziennikarz „Gazety Wyborczej”. Najpierw pracował w dziale zagranicznym, później w sekretariacie redakcji, a w latach 1993-1998 jako kierownik działu kultury i nieistniejącego już dodatku „Gazeta o Książkach”. Współtwórca, a w latach 1997-2002 sekretarz, Nagrody Literackiej „Nike”.
Najbardziej jest znany z kontrowersyjnego, tłumaczonego na wiele języków, m.in. na niemiecki i hebrajski, artykułu Polacy – Żydzi: czarne karty powstania z 1994 roku o mordach na Żydach dokonanych przez żołnierzy AK i NSZ podczas powstania warszawskiego. Po latach, w tekście opublikowanym w „Gazecie Wyborczej” w grudniu 2006 i w wywiadzie dla „Midrasza” z marca 2007 oraz dla „Dziennika” z lutego 2009 przyznał, że – choć artykuł opisywał potwierdzone fakty – jego druk w 50. rocznicę powstania był błędem. Skrytykował także polityczne zaangażowanie środowiska „Gazety Wyborczej”, pisząc, że w tym pokoleniowym konflikcie zamiast argumentów zaczęto wymieniać epitety a dziennikarzy zastąpili „cyngle”.
W roku 1995 polski historyk Leszek Żebrowski opublikował książkę pt „Paszkwil Wyborczej”, w której wypowiedział się on co do zarzutów Michała Cichego, w jego artykule z „Gazety Wyborczej”, w sprawie rzekomego mordowania Żydów przez żołnierzy AK i NSZ. Analiza materiałów historycznych, które Michał Cichy przytacza w swojej publikacji, miała wykazać, iż dopuścił się on wielu przeinaczeń i manipulacji. Książka doczekała się ponownych wydań, poprawionych i uzupełnionych w latach 2013 i 2015
Przez wiele lat współpracował z Amerykańskim Muzeum Pamięci Holokaustu w Waszyngtonie. Na studiach był uczniem Antoniego Mączaka, specjalizuje się w dziejach podróży po Europie w wieku XVII i w historii Polski i Europy XX wieku[potrzebny przypis].
W 2014 roku ogłosił tom prozy Zawsze jest dzisiaj , za który otrzymał Nagrodę Literacką Gdynia. Od grudnia 2014 r. publikuje felietony w „Skarpie Warszawskiej”[potrzebny przypis].
✵ 10. Marzec 1967
