George Santayana cytaty
strona 4

George Santayana – amerykański pisarz i filozof.

Pełne jego nazwisko brzmiało Jorge Augustín Nicolás Ruiz de Santayana y Borrás. Zamieszkał w Bostonie w 1872 roku i zmienił swe imię z wersji hiszpańskiej na wersję angielską: George. Studiował na Harvardzie, gdzie jednym z jego wykładowców był William James. Potem sam został wykładowcą na tej uczelni. Odszedł w roku 1912, gdy otrzymał pokaźny spadek. Następnie przebywał głównie w Paryżu i Oksfordzie, a w 1925 roku osiadł w Rzymie.

Napisał 18 tomów dzieł filozoficznych, a także m.in. powieść The Last Puritan, bestseller w 1935 roku, i autobiografię Persons and Places chwaloną przez krytykę. Do dzieł filozoficznych należą: „The Life of Reason: or the Phases of Human Progress” , nadto: „Sonnets and other Verses” , „Lucifer, a Theological Tragedy” , „Three Philosophical Poets” , „Character and Opinion in the U. S.” , „Platonism and the Spiritual Life” . Wydał ponadto zbiorowe „Poems” . Szkice: „Soliloquies in England” , wnikliwe studium życia angielskiego, nowe cykle studiów filozoficznych: „Scepticism and Animal Faith” , „The Realm of Essence” , „The Realm of Matter” i in., modyfikujące jego poglądy i krytykę neohumanizmu: „The Genteel Tradition at Bay” .

Jego filozofia była materialistyczna, sceptyczna. Choć uważał się za ateistę, ostatnich 10 lat życia spędził w rzymskokatolickim klasztorze. Wikipedia  

✵ 16. Grudzień 1863 – 26. Wrzesień 1952
George Santayana Fotografia
George Santayana: 124   Cytaty 16   Polubień

George Santayana słynne cytaty

„Wysublimowana sztuka wyklucza lubieżność.”

Źródło: Myślę, więc jestem…, oprac. Czesława i Joachim Glenskowie, op. cit., s. 293.

„Nic nie tchnie taką świeżością jak przedświt i brzask nowego dnia.”

Źródło: Leksykon złotych myśli, wyboru dokonał Krzysztof Nowak, Warszawa 1998.

„Życie nie jest romansem, przedstawieniem w teatrze czy działalnością – lecz trudną sytuacją.”

Źródło: Myślę, więc jestem…, oprac. Czesława i Joachim Glenskowie, op. cit., s. 293.

George Santayana cytaty

„Towarzystwo jest jak powietrze: niezbędne do oddychania, ale niewystarczające do życia.”

Źródło: Księga toastów i humoru biesiadnego, wybór i oprac. Leszek Bubel, wyd. „Zamek”, Warszawa 1995, s. 150.

„Fanatyzm polega na podwojeniu wysiłku, gdy zapomnieliśmy o celu.”

Źródło: Myślę, więc jestem. Aforyzmy, maksymy, sentencje, oprac. Czesława i Joachim Glenskowie, Antyk, Kęty 1993, ISBN 8386482001, s. 293.

„Świat realny jest jeden i to w zupełności wystarczy.”

Źródło: Myślę, więc jestem…, oprac. Czesława i Joachim Glenskowie, op. cit., s. 293.

George Santayana: Cytaty po angielsku

“The pint would call the quart a dualist, if you tried to pour the quart into him.”

Źródło: The Genteel Tradition in American Philosophy (1911), p. 60

“It is not politics that can bring true liberty to the soul; that must be achieved, if at all, by philosophy;”

"The Irony of Liberalism"
Soliloquies in England and Later Soliloquies (1922)

“Whenever a nation is converted to Christianity, its Christianity, in practice, must be largely converted to paganism.”

Źródło: Winds of Doctrine: Studies in Contemporary Opinion (1913), p. 36

“[Everything] ideal has a natural basis and everything natural an ideal development.”

The Life of Reason: The Phases of Human Progress (1905-1906), Vol. I, Reason in Common Sense

“Happiness is the only sanction of life; where happiness fails, existence remains a mad and lamentable experiment.”

https://owlquote.com/quotes/happiness-is-the-only-2jy3r26
The Life of Reason: The Phases of Human Progress (1905-1906), Vol. I, Reason in Common Sense

“At midday the daily food of all Spaniards was the puchero or cocido, as the dish is really called which the foreigners call pot-pourri or olla podrida.”

This contains principally yellow chick-peas, with a little bacon, some potatoes or other vegetables and normally also small pieces of beef or sausage, all boiled in one pot at a very slow fire; the liquid of the same makes the substantial broth that is served first.
Źródło: Persons and Places (1944), p. 14

“I was still “at the church door.””

Yet in belief, in the clarification of my philosophy, I had taken an important step. I no longer wavered between alternative views of the world, to be put on or taken off like alternative plays at the theatre. I now saw that there was only one possible play, the actual history of nature and of mankind, although there might well be ghosts among the characters and soliloquies among the speeches. Religions, all religions, and idealistic philosophies, all idealistic philosophies, were the soliloquies and the ghosts. They might be eloquent and profound. Like Hamlet's soliloquy they might be excellent reflective criticisms of the play as a whole. Nevertheless they were only parts of it, and their value as criticisms lay entirely in their fidelity to the facts, and to the sentiments which those facts aroused in the critic.

p. 169
Persons and Places (1944)