Cesare Orsenigo – arcybiskup, od 25 kwietnia 1930 do 8 lutego 1945 nuncjusz apostolski w Niemczech. Orsenigo odpowiedzialny był za komunikację między Stolicą Apostolską a kościołem katolickim w Polsce w czasie II wojny światowej.
Ukończył seminarium duchowne w Mediolanie. W roku 1896 przyjął święcenia kapłańskie. Od roku 1897 kapłan, a następnie proboszcz kościoła San Fedele w Mediolanie. Po wyborze kardynała Achille Rattiego na papieża , Orsenigo został mianowany 23 czerwca 1922 biskupem tytularnym Tolemaide w Libii oraz nuncjuszem apostolskim w Holandii. Od roku 1925 nuncjusz apostolski na Węgrzech. 25 kwietnia 1930, w wyniku wyniesienia swojego poprzednika, Eugeniego Pacellego do godności kardynalskiej i odwołaniu go do Rzymu, mianowany nuncjuszem apostolskim w Niemczech.
4 maja 1939 został przyjęty przez Adolfa Hitlera w Berghofie na Obersalzbergu. W lutym 1941 wyznaczył Ołeksandra Małynowskiego administratorem Łemkowszczyzny. 21 czerwca 1942 konsekrował nowego arcybiskupa Kolonii Josepha Fringsa. Po zbombardowaniu Kolonii przez aliantów przeniósł się do Prötzel w Brandenburgii.
4 listopada 1943 Orsenigo odbył w Berghofie na Obersalzbergu godzinną rozmowę z Hitlerem, podczas której poruszył kwestię Żydów prześladowanych przez III Rzeszę. Rozmowa ta nie przyniosła żadnych efektów.
8 lutego 1945 wobec zbliżającej się Armii Czerwonej, opuścił Prötzel i przeniósł się do Eichstätt, gdzie zmarł 1 kwietnia 1946, w wieku 72 lat.
„W Dachau urządzono dla tych duchownych dość duże pomieszczenie, w charakterze zbliżone do kaplicy.”
spytany, czy Watykan w jakikolwiek sposób interweniował w kwestii niemieckich obozów koncentracyjnych, chociażby w obronie tysięcy więzionych tam duchownych katolickich.
Źródło: Karlheinz Deschner, Polityka papieska w XX wieku, t. 2, tłum. Robert Stiller, wyd. Uraeus, Warszawa 2006, s. 94.
