„Kiedy się pisze dla filmu, jest się ocenianym przez jednego tylko sędziego – przez ten tajemniczy „teatr wewnętrzny”, ową najciemniejszą z sal, którą każdy z nas ma w sobie. Kiedy wyobraźnia buduje film, tam odbywa się niedoskonała i pełna wahań pierwsza projekcja. W tej samotnej, trudnej do opisania wizji, którą próbują rządzić po swojemu nasza miłość własna, duma, oczarowanie, okazujemy się wierni jednym scenariuszowym receptom, a inne łamiemy na oślep, często nieświadomie.”

Źródło: Ćwiczenia ze scenariusza, cyt. za: Maciej Karpiński, Niedoskonałe odbicie. Warsztat scenarzysty filmowego, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 2006, s. 5.