„Tam sięga – woła za poetą –
kędy nie sięga oko!
Po czym przykłada centymetr,
czy to aby nie za wysoko…”

— Tadeusz Gicgier

Źródło: Ostrożny, Fraszki, „Życie Literackie” nr 32, 5 sierpnia 1956, s. 12 http://mbc.malopolska.pl/dlibra/doccontent?id=14822

Pochodzi z Wikiquote. Ostatnia aktualizacja 21 maja 2020. Historia

Tematy

życie, przykład, oko, kredyt, wół, centymetr

Tadeusz Gicgier Fotografia

Tadeusz Gicgier93

1927–2005

Podobne cytaty

„Za wysoko! Dlaczego tak wysoko! Dlaczego powyżej dwóch metrów i czterdziestu czterech centymetrów strzelałeś, chłopie, a nie nieco niżej: pomiędzy dwa białe słupki!”

Tomasz Zimoch (1957)

podczas meczu Polska – Czechy na mistrzostwach Europy w piłce nożnej w 2012. <br class="br">Wpadki komentatorskie <br class="br">Źródło: styl.pl http://www.styl.pl/raport-euro/euro-spoko/news-zimoch-zlotousty,nId,615000 (dostęp 26 czerwca 2012)

„Życie jest bardzo niebezpiecznym zajęciem. Śmiertelność sięga stu procent.”

Andrzej Majewski (1966) pisarz i fotografik polski

„Przywiodła mi na myśl żyrafę – niezgrabna za sprawą swego wzrostu, z głową pochyloną nieco do przodu w sposób obliczony na uzyskanie wrażenia osoby ujmującej, nieśmiałej. Jej nikły uśmiech nie sięgał oczu.”

Kathleen Ann Goonan (1952)

Most

„To w oczach widać nagłą zmianę, załamanie, kiedy rozpacz sięga punktu, skąd nie ma powrotu. Spojrzenie nagle gaśnie, blaknie, obojętniej. Przestaje być dowodem obecności, choćby i bolesnym, udręczonym, a staje się znakiem nieobecności we własnym ciele i w świecie. Wtedy rzeczywiście po oczach widać, że człowiek traci grunt, że kładzie lachę, jakby upieranie się przy życiu straciło nagle sens.”

Jorge Semprún książka Odpowiedni trup

Odpowiedni trup

„Czym są dla nas zwierzęta: przykładem, pouczeniem czy wyrzutem sumienia?”

Stefan Kisielewski (1911–1991) polski publicysta, działacz polityczny, kompozytor

„…w nasze dni zamglone,
Stylem zasnute jak kokonem,
Sięgaj
I przędzę bierz za przędzą,
Aż kruche nitki się rozkręcą
I na dnie z wolna się ukaże
Poczwarka nietykalna zdarzeń.
I przędzę zwiń. I z pełną wiedzą,
Że tylko przez nią oczy śledzą
Tę gwiazdę przeobrażeń wrzącą –
Czyń, póki dni ci się nie skończą”

Czesław Miłosz (1911–2004) polski poeta, prozaik, eseista, tłumacz i krytyk literacki, noblista

Źródło: Traktat moralny, Waszyngton, 1947.

„Pisanie poezji pozwala na kontakt z czymś, czego tak naprawdę w ogóle nie można nazwać. Towarzyszy temu ponadto dosyć szczególny stan psychiczny, od którego można się wręcz uzależnić. Jest to rodzaj jakiegoś wewnętrznego napięcia wynikającego z jednoczesnego odczuwania chęci zbliżenia się do tego czegoś czego nie można nazwać i lęku przed zbezczeszczeniem tego. Jest więc to odczucie podobne do sięgania po zakazany owoc, ale pozostające wyłącznie tym rozciągającym się w czasie sięganiem. No bo przecież, choć czasem udaje się sięgnąć aż do granicy niewypowiedzianego, to jednak w tym wypadku, jest to sięganie tylko do tej granicy. Owoc wciąż jest więc nie skonsumowany. Wciąż jest pożądany. A im częściej i dłużej pożąda się czegoś tym łatwiej od tego czegoś się uzależnić. Dochodzi bowiem wtedy do powtarzającej się i wzmagającej się produkcji dopaminy i serotoniny, które działają jak narkotyki.”

Krzysztof Niewrzęda (1964) polski prozaik, poeta i eseista

Źródło: Najwięcej miejsca trzeba zostawić dla ciszy – rozmowa Marleny Cieślik w „Poezja światłem i mrokiem w rozgrywkach o życie” (UŚ, 2005)

„30 centymetrów ponad chodnikami.”

Fisz (1978)

Album Na wylot
Źródło: 30 centymetrów

„No bo wreszcie coś w kato-Polsce pękło, a dokładnie kato-Polska pękła na Polskę i na kato. I ta Polska jakby trochę większa od tego kato, i coraz bardziej zła. Widzą to nawet nasi panowie kato, nasze katolickie Katony, moraliści od siedmiu boleści (najlepiej cudzych), specjaliści od zaglądania do sumienia i macicy. Kato-prezenterzy, kato-redaktorzy, kato-żurnaliści i kato-kaci znaleźli się, jak to mawiał Kisiel, na etapie szklanego nocnika: wreszcie widzą, co narobili.”

Tomasz Piątek (1974) polski pisarz i dziennikarz

Źródło: krytykapolityczna.pl, 3 września 2010 http://www.krytykapolityczna.pl/TomaszPiatek/Katosiedoigralo/menuid-215.html

„Najlepszych rzutów nie czujemy. Ten na medal nie był zresztą wcale idealny. Ja mam braki techniczne, jestem w kole niespokojna, za szybka i jak tylko na przykład zostawię rękę pięć centymetrów wyżej niż trzeba, to jest znacznie gorzej.”

Joanna Wiśniewska (1972) polska lekkoatletka, dyskobolka

Źródło: „Rzeczpospolita”, 29 lipca 2010 http://www.rp.pl/artykul/12,515007.html

Pokrewne tematy