„Muzycy zawsze dążą do doskonałego koncertu, nagrania, doskonałej piosenki, płyty. Tak jak malarze w poszukiwaniu doskonałego obrazu. Często myślisz, że coś takiego osiągnąłeś, ale gdy słuchasz tego po dwóch latach, nie jesteś już taki pewien. Więc szukasz dalej, podążasz ścieżką świętego Graala muzyki, szukasz znowu zadowolenia. To właśnie jest czarowne w muzyce, to ciągłe poszukiwanie czegoś lepszego. To byłoby okropne, gdybym siedział tu i mówił: nie mam już nic do zrobienia. (…) Mam 48 lat, to sporo jak na rockandrollowy biznes, ale teraz czuję się bardziej muzykiem. Chociaż ciągle elementy starego rocka są w moich koncertach, to gust trochę mi się zmienił. Natomiast elementy wyzwania są stale obecne.”

z wywiadu dla Radiowej Trójki – Poznań, 18 czerwca 1995.
Źródło: Piotr Kaczkowski, Przy mikrofonie, Prószyński i S-ka, Warszawa 1999, ISBN 83-7052-806-6​, s. 37.