Mieczysław Jahoda cytaty

Mieczysław Jahoda – polski operator filmowy i reżyser, pedagog.

W pierwszych latach powojennych 1945-1946 był słuchaczem Warsztatu Filmowego Młodych i Kursu Przygotowania Filmowego prowadzonych przez Antoniego Bohdziewicza, a przekształconych po jakimś czasie w krakowski Instytut Filmowy. W późniejszych latach pracował jako asystent reżysera i operatora filmów dokumentalnych w Wytwórni Filmów Oświatowych, równocześnie studiując w Krakowie architekturę. W 1953 ukończył studia na Wydziale Operatorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi.

Pracę w filmie fabularnym rozpoczął w 1951 jako asystent operatora obrazu w filmie Gromada w reżyserii Jerzego Kawalerowicza. Pracował jako II operator m.in. przy Celulozie i Pod gwiazdą frygijską Kawalerowicza. Jako autor zdjęć zadebiutował filmem Zimowy zmierzch , w reżyserii Stanisława Lenartowicza. W późniejszych latach jako operator współpracował m.in. z Wojciechem J. Hasem , Aleksandrem Fordem , Andrzejem Wajdą , Tadeuszem Konwickim , Tadeuszem Chmielewskim i Jerzym Gruzą . Wielokrotnie współpracował z Janem Rybkowskim i Stanisławem Jędryką.

Był również autorem zdjęć do krótkometrażowych filmów muzycznych, m.in. Bema pamięci rapsod żałobny z Czesławem Niemenem, w reżyserii Janusza Rzeszewskiego. Wykonywał zdjęcia do filmów oświatowych Wojciecha J. Hasa. Ponadto Jahoda był w latach 1946–1948 także asystentem operatora i drugim operatorem w filmach dokumentalnych .

W 1978 wspólnie z Rzeszewskim wyreżyserował komedię muzyczną Hallo Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy.

Od 1963 pracował jako wykładowca w PWSFTviT. Od 1982 profesor nadzwyczajny sztuki filmowej. W latach 1964-2005 był opiekunem pedagogicznym i artystycznym kilkudziesięciu etiud studenckich. Po 1987 wycofał się z pracy operatorskiej poświęcając się działalności pedagogicznej.

Był pionierem nowych technik zdjęciowych. m.in. taśma Eastmancolor i filmów panoramicznych kręconych systememCinemaScope film Stadion Stanisława Jędryki.

✵ 21. Grudzień 1924 – 16. Maj 2009

„„Szkoła polska” to dla mnie pojęcie na eksport, podobne do sloganu o „nowej fali” francuskiej. To, co nazywano u nas szkołą polską i co wzbudziło zainteresowanie na świecie, to pewien krąg tematyczny i barok w obrazie. Kiedy na zachodzie doprowadzono aż do perfidii prostotę obrazu i zajmowano się poszukiwaniem dna codzienności, Polska 'strzeliła' odwołaniem się do tradycji romantycznych w relacji cynicznej, czasem pełnej metafor, czasem groteski i kpiny. Mam tu na myśli filmy Wajdy i Munka. Myślę, że prawdziwsi i bardziej szczerzy byli polscy dokumentarzyści, którzy w paru filmach potrafili bezkompromisowo i z pasją wyrazić przemiany i dramaty naszego współczesnego życia.(…) Dawniej byłem zwolennikiem rakursów, udziwnień i wyszukanych kompozycji, dziś skłaniam się do powściągliwej, pozbawionej ozdobników narracji fotograficznej, tak charakterystycznej dla współczesnego filmu i prozy literackiej.”

Mieczysław Jahoda

Źródło: „Kwartalnik Filmowy” 3/1960