Magda Umer cytaty (11 cytatów) | Cytaty sławnych ludzi

Magda Umer: 11 cytatów0 Polubień

Magda Umer słynne cytaty

„Życie składa się ze szczęścia i nieszczęścia, a mnie ta płyta [Noce i sny] potrzebna jest do życia. Piosenki są lekarstwem. Pomagają, mam nadzieję, nie tylko mnie, ale także wielu ludziom. Płyta dobrze się sprzedaje i mam wrażenie, że jest potrzebna.”

Magda Umer

Źródło: Bohdan Gadomski, Momentami ocieram się o szczęście, „Angora” nr 10, 6 marca 2011 http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/116618.html

„Kiedyś Franek [syn] słuchał Muńka Staszczyka i powiedział mi, że jestem prawie tak dobra jak on, tylko śpiewam trochę inaczej. Był to dla mnie największy komplement.”

Magda Umer

Źródło: Bohdan Gadomski, Momentami ocieram się o szczęście, „Angora” nr 10, 6 marca 2011 http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/116618.html

„Niektórzy psychoterapeuci mówili mi, że leczą pacjentów moimi piosenkami.”

Magda Umer

Źródło: Jacek Antczak, Oczy tej małej chuliganki, „Polska Głos Wielkopolski”, 13 czerwca 2011 http://www.teatry.art.pl/n/czytaj/29669

„(…) młodości nikomu nie zazdroszczę, bo w środku jestem młodsza od niejednej studentki.”

Magda Umer

Źródło: Bohdan Gadomski, Momentami ocieram się o szczęście, „Angora” nr 10, 6 marca 2011 http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/116618.html

„Jestem osobą smutno-wesołą. Momentami nawet ocieram się o szczęście! Jestem wdzięczna losowi za swoje życie. Chyba nie chciałabym się z nikim zamienić.”

Magda Umer

Źródło: Bohdan Gadomski, Momentami ocieram się o szczęście, „Angora” nr 10, 6 marca 2011 http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/116618.html

„To, że moi rodzice byli ateistami, sprawiło, że nie znałam pojęcia grzechu. I kiedy jako siedemnastolatka zaczęłam spać z moim chłopakiem, którego zresztą bardzo kochałam, nie miałam żadnych stresów, żadnego poczucia winy. Przeciwnie, rozpierała mnie radość, że jestem już dorosła. Musiałam tylko uważać, aby nie zajść w ciążę. Ale to były czasy bez narkotyków i HIV-u. Naszymi narkotykami były młodość i miłość.”

Magda Umer

Źródło: Alina Ert-Eberdt, Gdy miałem 17 lat, Warszawa 1996.