„Pamiętam dokładnie wszystkie jego opowieści, z których część mogłaby stworzyć fabułę cudownej książki. Jego chropowate dłonie, którymi zawsze poklepywał mnie po ramieniu na przywitanie, zwykle pociły się w trakcie snucia setek historii. Nie wiem ile w nich było prawdy, a ile pięknej wyobraźni Pana Mirona, ale to nie jest ważne. Ważniejsze było poczciwe, lwowskie el, które stary bukinista wplatał w słowa milicja, solidarność, PRL, Gomułka. Uwielbiałem słuchać jego lwowskiego el.”Kajetan Gendek Źródło: Antykwariat